muslim in lublin

childhood fears

2011-09-10T10:14:00.000-07:00

Recently I re-read some of my favourite Stephen King's novels: Salem's Lot, IT, The Shining. Yeah I do like scary books, movies ect. But only good ones.
All these novels have one thing in common, something I have never paid any attention to, but this time, after re-reading all these books one after another, it just became so obvious.
These are all about children who were scared- and lonely. There was nobody to share their fears with? Or maybe, these fears just could not be shared?

I started to recall my own childhood fears. Of course, I was afraid of ghosts ect, but this thing never bothered me too much. Other fears were more real. And I do not remember myself, being a child, sharing this with anybody; not even my friends.

So first of all, I was a victim of communist policy- the tv propaganda, and taming of solidarity movement. I was 7-8 years old at the time.
I remember people running, trying to escape the special police units. If one wasn't running fast enough, they would catch him, or her, and the 'fun' would start. The beating. They did this to my father once. People would even run on the roofs of the buildings. Then came the tear gas; and walking to school in tears.
On tv one could see movies about 2nd World War, especially those about concentration camps were horrific. Some other topic? Here you go- USA gov wants to nuke us.
I mean seriously. Even in school we were trained how to behave when it happens. Note- no 'if' it happens, but 'when'.

So I remember going to summer camp when I was 8, and I remember myself crying in the night, because I was scared- what if the Americans nuke my town, my parents would die? -and I thought it would have be so much better if I did not leave, so I would die with them. I never told ANYBODY about it.
Or I was scared the Nazis would come again, and take my little brother to the concentration camp. I used to spend long hours thinking about ways to hide him- he was a cute 2 year old at the time.

Seems so absurd now but at the time it was so real for me. I wonder if anybody had similar experiences?
Well I wonder how many children have such fears -NOW. How many children are afraid of a possibility that their families would be tortured or killed, their homes destroyed? Just thinking.

ostracised

2011-09-08T08:32:00.000-07:00

As far as I recall, there always had been a sense of unity between Polish muslims- sunnis, sufis, shias, it did not matter too much, as long as we were all muslims.
We were all very fitna-conscious, and being a tiny minority we would rather remain united.
This positive approach changed however, about 2 years ago- and I'm sad to say- with the growth of salafi community...
Suddenly it became very clear that being a sunni means being a 'true' muslim, and being a shia makes one to be a kind of a shady individual; better not to hang out with such or, God forbid, to talk to such a person- who knows maybe being shia is contagious? Better be extra careful.
Some lies about shias were spread by some people even few years back, but it did not matter too much.
Anyway things have changed.
I found myself being deleted from certain fb muslim groups, or blocked by few people.

I wonder why would people do such things?
As far as I understand my being shia- it's nothing more but another muslim madhab. First of all I am a muslim.

Funny thing is, people who spread the most unbelievable lies about shias, are the same ones who cry the most about unbelievable lies spread about muslims in general.
Brothers, sisters- so spreading lies about shias is perfectly ok; but spreading lies about muslims is not? You do not like being in position of somebody who is constantly humiliated by lies? Well why don't you stop telling lies about us, shias for a change?

No, we do not have different Qur'an.
No, we do not believe Ali ibn Abu Talib is God.
No, we do not believe Gibril made a mistake and gave Qur'an to Prophet Mohammad /pbuh/ instead of to Ali ibn Abu Talib.
The list is very long. Too bad.

convertitis haramitis

2011-08-24T05:49:00.000-07:00

Szczególna odmiana choroby convertitis.
Ktoś przyjmuje islam i z miejsca jego- jej- ulubionym słowem staje się 'haram'.
Co i rusz dowiaduję się z uniwersytetu facebook od swoich sióstr w islamie, ze to i tamto jest 'haram'.
Haram jest wanilia, mówienie 'Ramadan kareem' itd itp.

Tymczasem Bóg jasno określił w Koranie zasady uznawania czegoś za haram, i przestrzega przed popełnianiem błędów w tym temacie.

6:138 Oni powiedzieli: ,,Te trzody i te zasiewy są zakazane; będzie się nimi żywił tylko ten, kogo my zechcemy - tak oni twierdzą i zwierzęta, których grzbiety są zakazane, i zwierzęta, nad którymi nie wymieniono imienia Boga." To wszystko jest zmyślane przeciwko Bogu! On zapłaci im za to, co oni wymyślali!

6:140 Ci, którzy zabijają swoje dzieci, ponieśli stratę przez głupotę i przez nieświadomość. Oni zakazali tego, co przydzielił im Bóg, wymyślając kłamstwo przeciwko Bogu. Oni zbłądzili I nie są prowadzeni drogą prostą.

Główną zasadą -asl- jest to, że wszystko co stworzył Bóg dla pożytku ludzi, jest dozwolone.
Jeżeli nie istnieje werset z Koranu, lub mocne dowody z sunny zakazujace czegoś- jeśli rozumowanie opiera sie jedynie na słabym hadisie- to obowiazuje zasada główna. Innymi slowy, nie powinno się deklarować, że coś jest haram jedynie na podstawie słabych dowodów.

dowody z Koranu:
2: 29 On jest Tym, który stworzył dla was
wszystko to, co jest na ziemi.
Następnie zwrócił się ku niebu
i ukształtował je w siedem niebios.
On jest o każdej rzeczy wszechwiedzący!

45:13 On poddał wam to,
co jest w niebiosach i co jest na ziemi
- wszystko pochodzi od Niego.
Zaprawdę, w tym są znaki
dla ludzi, którzy się zastanawiają!

31:20 Czyż nie widzicie,
że Bóg podporządkował wam
to, co jest w niebiosach i co jest na ziemi,
i przelał na was Swoje dobrodziejstwa,
jawne i skryte?

Prorok /Pokój z Nim/ powiedział: 'na co Bóg zezwolił w swojej Księdze, jest to halal, a czego zabronił, jest haram, a o czym milczał, na to zezwolił okazując swoją łaskę. Więc przyjmij od Boga Jego łaskę, gdyż zaiste, nie zapomina On o niczym", po czym wyrecytował: (19:64) "Twój Pan nie zapomina!"
hadis przekazany przez al-Hakim, sklasyfikowany jako sahih (sound), cytowany przez al-Bazzar.

Salman al-Farsi przekazał hadis, w którym Prorok, zapytany o dopuszczalność zwierzęcego tłuszczu, sierści i serów, odparł: "Halal jest wszystko, na co Bog zezwolił w swojej Księdze, haram zaś wszystko, czego zabronił; natomiast jeśli o czymś milczał, dozwolił tego okazując swoją łaskę"
(al-Tirmidhi, Ibn Majah.)

10:59 Powiedz:
"Czy widzieliście,
co wam Bóg zesłał jako zaopatrzenie
i jak wy uczyniliście z tego
zakazane i dozwolone?"
Powiedz:
"Czy Bóg wam zezwolił na to,
czy też wymyślacie kłamstwo przeciw Bogu?"

رمضان كريم

2011-08-01T12:15:00.000-07:00

oh, human... what have you done... again.

2011-07-28T03:24:00.000-07:00

Hatred

Look, how constantly capable
and how well maintained
in our century: hatred.
How lightly she regards high impediments.
How easily she leaps and overtakes.

She's not like other feelings.
She's both older and younger than they.
She herself gives birth to causes
which awaken her to life.
If she ever dozes, it's not an eternal sleep.
Insomnia does not sap her strength, but adds to it.

Religion or no religion,
as long as one kneels at the starting-block.
Fatherland or no fatherland,
as long as one tears off at the start.
She begins as fairness and equityt.
Then she propels herself.
Hatred. Hatred.
She veils her face with a mien
of romantic ecstasy.

Oh, the other feelings --
decrepit and sluggish.
Since when could that brotherhood
count on crowds?
Did ever empathy
urge on toward the goal?
How many clients did doubt abduct?
Only she abducts who knows her own.

Talented, intelligent, very industrious.
Do we need to say how many songs she has written.
How many pages of history she has numbered.
How many carpets of people she has spread out
over how many squares and stadiums!

Let's not lie to ourselves:
She's capable of creating beauty.
Wonderful is her aura on a black night.
Magnificent cloud masses at rosy dawn.
It's difficult to deny her pathos of ruins
and her coarse humor
mightily towering above them columns.

She's the mistress of contrast
between clatter and silence,
between red blood and white snow.
And above all she never tires of
the motif of the tidy hangman
above the defiled victim.

She's ready for new tasks at any moment.
If she must wait she'll wait.
She said she was blind. Blind?
She has the keen eyes of a sniper
and boldly looks into the future
--she alone.

by Wislawa Szymborska, -translated by Walter Whipple

keeping things simple

2011-07-28T02:54:00.000-07:00

History of human kind is a history of mixing.

Whatever culture one can think of, it was influenced by other culture, or cultures -one way or another.

Europe experienced long and painful history of persecuting people who were different, who did not want, ot were not able to blend into the rest of the society.
The 'other' has always been perceived with fear, which in turn caused anger, and then, agression. The 'other' wants to cause disharmony and eventually, desctuction to 'our' culture. Therefore 'we' have to protect it; most effectively, by eliminating the 'other'.

Dear readers... without muslim influences, 'European' culture would not be the same. Muslims were the main contributors to European culture, except of Europeans of course.
Ibn Sina's /Avicenna/ works inspired Thomas of Aquinus works, which enriched catholic telology. Ibn Sina himself was inspired by Aristotle.
See cultures influencing each other's development? This is only one, simple example.

networking at EMAF

2011-05-17T00:56:00.000-07:00

EMAF was a nice conferrence with a very long yet meaningful name: Building the Network:

Social Responsibility in our Religious Traditions
2nd conference of the Euro-Mediterranean Abrahamic Forum

I guess the name itself tells us a story, but experiencing it was so much more inspiring.
The idea was to bring people together- in every way. There were participants of many different countries and all Abrahamic religions (and buddhists too! )
Jordan, Israel, Palestine, Egypt, Lebanon, Italy, Poland, Denmark, Bulgaria, United Kingdom, Spain, Albania, and, of course, Poland.

I was particularly happy that the conferrence was organised in my city. Like -the world is knocking at my door :) Very nice feeling (You should try this! ;) )

At the beginning I was kind of sure it would be another boring and sad event, gathering of people who'd just sit and listen to lectures. Now I am so happy I was wrong! We were divided into smaller groups, and we started to exchange our ideas, views, stories. It was so inspiring in itself. Seeing Jews and Palestinians talking and smiling to each other... Alhamdulillah for that!
Another fear I had was that we'll all get back to our daily routines without actually taking any actions after going back home. I am almost sure it won't happen.
Altogether the whole experience was so positive it makes me thank God for every second of it.
Believe it or not - the lectures were AMAZING! The lecturers focused on social responsibility in their religions- and you'd be so surprised to know how similar judaism, christianity and islam are when it comes to this particular topic (many other topics as well).

But the most important thing I realised was that our main obligation is to refuse to hate other human being. Of course, we see wars, crimes and oppression every day. But hating the opressors is so much easier than doing something to help the victims.
We will not be able to change anything by just feeling anger and hatred. Let's focus on compassion instead. Be responsible; do something.
Our beloved Prophet Mohammad (pbuh) said that even a smile is charity. So do not say 'I can't do anything'. Actually you can. All of us can.

spookie cookie and wolves

2011-05-11T02:19:00.000-07:00

Spookie cookie went for a school trip. She'll be away for two days, so she sends me text messages.
The first was:
"we're in the bus!"
2nd:
"our guide looks like a werewolf!"
3rd:
"we're almost there!"

but the 4th just made me think...

"Mommy, mommy! would you believe there were wolves there? And I was running and I saw THEM!!! How cool is that??!! And we were giving signs (howling, mainly myself)and we were divided into 3 groups, and me, Arthur and 3 other guys here hid very near the place, and when I was howling the wolves would answer! and even after that when I was howling some bird just flew away screaming! and the other group saw a female wolf giving birth! And after that we had to look for the group that was supposed to find us, because they got lost in the woods! and somebody stole our signs we left for them to make it easy to find us."

like... what am I supposed to think??

5th message:
"mom why aren't you answering my message?!"

Come home, child!

kokosowe barfi

2011-05-11T02:08:00.000-07:00

maslo
mleko skondensowane, mleko zwykłe, jeśli wiórki są grubo zmielone,
wiorki kokosowe

na 250g wiórków potrzebne będzie ok 200ml mleka skondensowanego i 50g masła.
roztapiamy maslo, wsypujemy wiórki
smażymy razem, a raczej saute bo wiórki nie powinny zmienić koloru, ciągle mieszając, jakieś 5 minut na malutkim ogniu.

*jeśli nasze wiórki są grube i twardawe, dodajemy pół szklanki mleka, i ciągle mieszając, gotujemy je, aż zmiękną. jeśli zajdzie potrzeba, tj jeśli mleko się wchłonie, a wiórki nadal będą twarde, znowu dolewamy trochę mleka. i do skutku- trochę tak jak z risotto i bulionem :)*

dodajemy mleko skondensowane, mieszamy, i dalej grzejemy na tym malutkim ogniu, aż wiórki 'wchłoną' mleko. zajmie to jakieś 3, 4 minuty. w razie potrzeby, dosładzamy.
wykładamy masę na płaski talerz, i można wcinać na ciepło
można też poczekać aż wystygnie, i pokroić w romby
można zamrozić. wyjąć w czasie nagłej potrzeby- nieoczekiwani goście, PMS, a zresztą, nie potrzebujemy wymówek żeby się najeść słodkiego, prawda?

butter chicken po polsku ;)

2011-04-07T10:56:00.000-07:00

okradam Marię ale ponieważ zamieszczę link to się czuję rozgrzeszona.

Codzienny dylemat- co ugotować.
Ja: co by tu ugotować?
Mama: .....
Ja: chce mi się czegoś ostrego...
Mama: to idź sobie kup żyletki!

Ale nie muszę, bo będąc w stolycy zapopatrzyłam się w iście zabójcze kaszmirskie chilli ha! w postaci ogniście czerwonego proszeczku... Po powąchaniu łzy same lecą z niewinnych ocząt.

Będzie butter chicken :) czyli murgh makhani

podaję przepis -jakby nie wyszło pretensje do Maryśki :)
http://mojekuchennewariacje.blogspot.com/2009/01/butter-chicken.html

Jedno z moich ulubionych dan z kuchni indyjskiej znakomicie smakuje z chapati lub nanem (chlebki indyjskie)
2 Piersi z kurczaka
starty imbir (albo lyzka pasty ginger)
sok z cytryny
pol lyzeczki garam masali
chilli w proszku (w zaleznosci od tego jak kto lubi ostre)
pol lyzeczki zmielonej koledry
pol lyzeczki zmielonego kminu
czosnek tak 1-2 zabki przecisniete
kilka nasionek gorczycy
kilka ziarenek pieprzu
kilka ziela angielskiego
jedna papryczka chilli
listek laurowy
3 kardamony
kawalek cynamonu
2-3 lyzki masla
kubek (maly) jogurtu
przecier pomidorowy jedno opakowanie
olej
woda

Kurczak +starty imbir, sok z cytryny, garam masala, chilli, zmielona koedra, kmin, czosnek- zmarynowac kilka godzin (najlepiej przez noc) nastepnie usmażyc

W osobnym garnku pogrzac troche oleju i wrzucic:kilka nasionek gorczycy, kilka ziarenek pieprzu, kilka ziela angielskiego, jedno cale chili, listek laurowy, 3 kardamony i kawalek cynamonu, podsmazyc chwile (trzeba uzwazac zeby nie spalic), potem dodac usmazone kawalki kurczaka, dodac wody i przecieru pomidorowego, gotowac z pol godziny lub do czasu jak sos zgestnieje (byle nie 5 minut ;)), dodac jogurt pogotowac troche, nastpnie dodac maslo poczekac az sie roztopi i serwowac.

Ja dodaję jeszcze do sosu zmiażdżone na gładką pastę orzechy nerkowca, garść :)

co na to vah re vah chef?
http://www.vahrehvah.com/Butter+Chicken:797

moja wyprobowana wersja:
krok 1.
‎2 udka kurczaka, oddzielić mięso od kości, skore wywalic, mięso pokroić na mniejsze kawałki. Do kawałków mięsa wrzucić: czubatą łyżkę startego imbiru, 3 starte ząbki czosnku, łyżeczkę kaszmirskiego chili, sól. To wedruje na gorący olej, podsmażamy ze wszystkich stron, odkładamy do miseczki.

krok 2.
Kroimy w kostkę dużą cebulę, podsmażamy na oleju po kurczaku, dodajemy przyprawy- 3 liscie laurowe, pół łyżeczki brązowej gorczycy, garść suszonych liści curry, łyżeczkę nasion kminu, kawalek cynamonu, kilka ziarenek kopru wloskiego, 1 czarny kardamon, kilka ziarenek ziela angielskiego, chwilkę podsmażamy ale cebula nie moze zmienic koloru.

krok 3.
dodajemy ok 2 szklanki cieplej wody, puszkę pomidorów pellati, sól do smaku, łyżeczkę cukru, łyżeczkę garam masali, łyżeczkę chili, pół łyżeczki cynamonu, łyżeczkę kolendry w proszku, pół pęczka liści kolendry albo natki pietruszki; gotujemy to razem az oddzieli sie olej. Można dodać garść orzechów nerkowca, w całości albo zmiażdżonych na gładką masę. (Jak to zrobić?- włożyć orzechy do woreczka z grubej folii; położyć na blacie, wałkować jak ciasto na makaron- wałkiem po torebce- aż z orzechów zrobi się pasta. Jest to łatwe, bo orzechy nerkowca są bardzo miękkie).

krok 4.
dodajemy spory kawałek masla, kubeczek jogurtu naturalnego, miksujemy na gładki sos; nie powinien być za gęsty ani za rzadki! w razie potrzeby dosalamy, można dodać trochę soku z cytryny. Teraz dodajemy odłożone kawałki kurczaka, kilka minut gotujemy razem.

Można podać z ryżem basmati, z chlebkiem naan, posypane natką kolendry albo pietruszki. (Zdobycie świeżej kolendry graniczy w Polsce z cudem. Cudu w supermarketowej doniczce nie liczę).

Imam Ali, Islam i terroryzm

2011-04-06T23:53:00.000-07:00

Islam and Jews

2011-04-06T00:39:00.000-07:00

Islam was the first religion that offered Jews tolerance, safety and freedom to practice their religion.
Sounds unreal? Well it's true.

"The Jews who enter into this covenant shall be protected from all insults and vexations; they shall have an equal right as our own people to our assistance and good offices. The Jews of the various branches of 'Aws, Najjar, Harith, Jashim, Tha'labah, Aws, and all others domiciled in Yathrib (i.e. Medina) shall form with the Muslims one composite nation.

"They shall practice in their religion as freely as the Muslims.

"The clients and allies of the Jews shall enjoy the same security and freedom. The guilty shall be pursued and punished. The Jews shall join the Muslims in defending Yathrib (i.e. Medina) against all enemies. The interior of Yathrib shall be a sacred place for all who accept this Charter. The clients and allies of the Muslims and of the Jews shall be as respected as the principals."

After Prophet's Mohammad's coming to Yathrib (Medina) 14 centuries ago, Jews were invited to sign such an agreement with Muslims. In Europe, 60 years ago, Jews were persecuted and murdered only because they were Jews.
How short our memory is...

springtime makeover :)

2011-04-04T10:16:00.000-07:00

The world is being transformed and so am I.
And this blog. Just imagine it does reflect my mood nowadays :)

MM (modest myself) is going to be busy all spring travelling places and talking about henna... but most important thing is I will also have the opportunity to grow spiritually. Badly needed as recently I constantly feel I am on my way down.

New hopes, alhamdulillah :)

all the joys of henna

2011-03-26T12:42:00.000-07:00

Recently I read on henna tribe forum topic
*you know you're a henna artist, when...* and here I will be stealing some funniest stuff.

so,you know you're henna artist when...:

*Your second best advertising comes from strangers noticing your own hands.

*Your niece comes over and says, "Mmmmmm! I forgot how nice your house smells!"
Because of course you've been mixing henna and doing henna crafts for days! :)

*you never go swimming in the summer, for fear of fading your henna.

*your butter always tastes like lavender oil.

*you have paisley prints all over everything you own, cause you love the inspiration.

*you take pictures of the prints you can't buy in the store.

*your freezer has been taken over by hoarding henna paste and powder.

*people assume you have vitiligo because of your weirdly colored hands....

*strangers come up to you in grocery stores to talk really loudly about how you "did" them .. causing grandmas to stare...

*people assume you are in a band or a bellydancer casue who else would look so ridiculous....

*people ask you to work every event for free casue its not a "real" job...

*you are repeatedly told you smell like incense....

*you are followed by throngs of teenagers whenever go to the mall.....

*your name as far as the world knows you is "Henna Lady".....

*you always find glitter in your hair and bra....

*The skin on your non-dominate hand grows twice as fast as the skin on any other part of your body, since exfoliation is the best way to make room for new henna....

*You have hair that glows red in the sun (not true for everyone, but a disproportionate number of us can't help but put our product on our head!)

*You dress in "foreign" clothing to go grocery shopping

*You can say "thank you" in 9 languages and 6 different dialects

*The word "Auntie" sends involuntary shivers down your spine and creates a knot in your stomach

*when you excitedly dance out to the mailbox to retrieve "several kilos of killer powder," and neither your housemates nor your neighbors wonder any more.

*You pick pillows that will both match your couch and hide any henna oopsies from bridal feet.

*You have several dedicated dark towels for either your head or the scrubbing off phase.

*Your house sometimes has random little dark thingies on the floor and the cats no longer chase them and your housemates no longer scream "BUGS!"

*The soles of your feet are occasionally speckled from the above darned dark thingies.

*You find your major concern before surgery is to henna "Not this arm" on the wrong side and "Cut up there" on the right side, complete with circle-slash and little squiggly arrow. And flowers.

*Every time you walk into the grocery store/local pub/farmer's market and the staff just yells "show!" and you don't remove your top/bra.

*when your hand without henna on makes you feel naked and uncomfortable

*there are random cones lying about the house and usually have one in your handbag as well.

*You now have a special cabinet in the kitchen, a drawer in the fridge, and a shelf in the freezer, all devoted to henna...

*You know you're a henna artist when hearing someone say "henna tattoo" makes you cringe, and hearing "you got any of that black stuff?" makes you want to scream, throw up, or hit someone.

*... When you've heard this phrase at least 104 times: "My people invented that, you know."

*when you can draw the love, dragon, friend or warrior kanji without thinking.

*when you think tattoo artists get the easy job casue they get to trace. (its true- dont let them fool you. easy as pie)

*when the middle eastern grocery store cheers when you walk in- cause apparently they consider you the first sign of spring. and you realize you are the only one buying the rose and lemon water......

*when you have the fanciest ostara eggs of all. and everyone looks like a henna masterpiece... and then we destroy them without thinking....

*when we accept all things are temporary becasue our art is. its a daily reminder to love what we have now. henna is a life lesson.

thank you Crone, Dagstar, Elizabeth, Aurora, ladytetsu, Ajnahenna, MyshMash :)

dla polskich czytelników- poszukajcie na facebook naszej hennowej grupy artystycznej Alpana :)

Jezuici i islam

2011-03-18T03:35:00.000-07:00

artykul 'Jezuici i islam', Vincenzo Poggi SJ

za http://www.deon.pl/czytelnia/czasopisma/zycie-duchowe/art,6,jezuici-i-islam.html

W „Dziejach Ojca Ignacego spisanych przez o. Ludwika Gonzalesa da Cámara, który je usłyszał z ust samego Ojca” Ignacy Loyola opowiada o swoim pierwszym spotkaniu z islamem. Było to pod koniec lutego 1522 roku. Inigo opuścił rodzinny dom w Loyoli, przybył do Navarrete pożegnać się ze swoimi dwoma służącymi i odjechał na mule w kierunku Monserratu.

„W tej drodze miał przygodę, o której dobrze będzie opowiedzieć w tym celu, aby lepiej można było zrozumieć, jak Pan nasz postępował z tą duszą ślepą jeszcze, chociaż ożywioną wielkimi pragnieniami służenia Bogu. [...] Po drodze przyłączył się do niego pewien Maur jadący na mule. Wdawszy się w rozmowę, zaczęli mówić o Najświętszej Pannie. Maur powiedział, że chętnie przyjmuje, iż Dziewica poczęła [Syna] bez udziału mężczyzny, ale że rodząc pozostała dziewicą, w to nie mógł uwierzyć. I przytaczał w tym celu różne racje naturalne, jakie mu się nasuwały. Różne zaś argumenty, jakie mu ze swej strony poddawał Pielgrzym, nie mogły go przekonać. Wreszcie Maur ruszył naprzód z takim pośpiechem, że Pielgrzym wnet stracił go z oczu. Zatopił się w myślach nad tym, co zaszło między nim a Maurem. Budziły się w nim różne uczucia, które rodziły w jego duszy niezadowolenie, bo wydawało mu się, że nie spełnił swego obowiązku. Odczuwał też w duszy oburzenie przeciw Maurowi, bo mu się zdawało, że źle zrobił, pozwalając mu mówić takie rzeczy o Najświętszej Pannie. Sądził więc, że jest obowiązany pomścić tę zniewagę Jej czci. I powstało w nim wtedy pragnienie, aby ruszyć na poszukiwania Maura i zadać mu kilka ciosów sztyletem za to, co mówił.

Dość długo walczył z tym pragnieniem, w końcu jednak nie wiedział, jak powinien postąpić. Maur, który pojechał przodem, powiedział mu, że udaje się do pewnej miejscowości położonej niewiele dalej w tym samym kierunku, w pobliżu głównej drogi, która jednak nie przebiega przez tę miejscowość. Gdy już był znużony badaniem tego, jak należałoby postąpić, nie znajdując pewności, na co się zdecydować, powziął takie postanowienie: oto pozwoli mulicy iść wolno bez cugli aż do miejsca, gdzie drogi się rozdzielały. Jeżeli mulica pójdzie drogą do wioski, odszuka Maura i zada mu cios sztyletem; jeśli zaś będzie się trzymać głównej drogi, zostawi go w spokoju. Zrobił tak, jak postanowił, a Pan nasz zrządził, że mulica trzymała się głównej drogi” (Opowieść Pielgrzyma 14-16).

Tym samym przyszły założyciel Towarzystwa Jezusowego został uratowany od złej sławy podniesienia ręki przeciwko religii islamu. [...] W poniższym artykule chcę przedstawić namacalny dowód na to, że można być dobrym jezuitą i równocześnie kochać muzułmanów.

Wspólny wymiar wiary

Christiaan, holenderski jezuita mieszkający w Egipcie, mówi i pisze po arabsku. Tematem jego doktoratu przygotowywanego na Uniwersytecie w Paryżu jest egzegeza Koranu al-Manar. Na konferencji Jezuici wśród muzułmanów, odbywającej się swego czasu w Kairze, przybliżał współbraciom duchowe podejście jezuitów do islamu. Rozpoczął od przedstawienia listu br. Christophe’a de Bonneville SJ z 1936 roku pt. Nasze śródziemnomorskie powołanie. Autor listu, przełożony Prowincji Bliskowschodniej, zwracał w nim uwagę jezuitów na islam. 15 sierpnia 1937 roku ówczesny Przełożony Generalny zakonu Włodzimierz Ledóchowski SJ skierował do wszystkich członków Towarzystwa list, w którym została opisana historia stosunku Towarzystwa do islamu. Ojciec Generał mianował także br. de Bonneville przewodniczącym komisji mającej badać zaangażowanie jezuitów na rzecz islamu.

Christiaan tak opisuje własne doświadczenie budowania osobistych związków z islamem: „Człowiekiem, który zaszczepił mi moją obecną postawę, był mój nauczyciel arabskiego w Bikfaya w Libanie, br. André d’Alverny SJ. Mówił on, że «są ludzie, którzy opisując dzielnicę arabską, nazywają ją brudną dzielnicą. Nawet jeśli rzeczywiście tak jest, nie usprawiedliwia to mówienia w ten sposób o ludziach, których kochasz». Kiedyś br. d’Alverny zauważył: «Niektórzy uczą się arabskiego, aby móc zakomunikować światu to, co mają do powiedzenia; wolę tych, którzy uczą się po prostu po to, by poznać coś nowego».

Myślę, że to drugie podejście, traktujące naukę arabskiego jako sposób na rozwijanie i wzbogacenie siebie, okazało się niezwykle cenne dla mnie w budowaniu pozytywnych relacji z islamem. Liczne przyjaźnie z muzułmanami, proste i głębokie, wpłynęły na mój związek z islamem i przyczyniły się do osiągnięcia stanu pewnego rodzaju solidarności duchowej. [...] Spotkania pomiędzy muzułmanami a chrześcijanami odbywają się często na płaszczyźnie politycznej, socjoekonomicznej czy kulturowej. Chrześcijanie i muzułmanie są jednak przede wszystkim wierzącymi, a więc ludźmi adorującymi żywego Boga, który zajmuje centralne miejsce w ich życiu osobistym i wspólnotowym. Ten, w którego wierzymy i którego wielbimy, jest tym samym Bogiem – naucza Sobór Watykański II w Konstytucji dogmatycznej o Kościele, w której czytamy: muzułmanie „czczą wraz z nami Boga jedynego i miłosiernego” (nr 16). Porozumienie między tymi dwoma wyznaniami – chrześcijanami i muzułmanami – czyni życie duchowe miejscem spotkania pomiędzy nimi.

Mogę osobiście potwierdzić, że wielu muzułmanów jest bardzo wrażliwych na ów wspólny wymiar wiary. Powinniśmy go pogłębiać, szczególnie dzisiaj, gdy istnieje poważne ryzyko sprowadzenia wszystkiego do kwestii politycznych. Osobiście, jako jezuita żyjący wśród muzułmanów, uważam, że moje powołanie koncentruje się na tym duchowym wymiarze, ale nie ignoruje innych dziedzin ludzkiego życia. Msza święta odprawiana przeze mnie staje się ofiarą Chrystusa, który siadał do stołu z celnikami, udał się do Samarii i stał się bliski nawet najbardziej obcym. Ofiara Eucharystii ma wiele wymiarów i obejmuje zarówno tych, którzy są blisko, jak i tych, którzy są oddaleni, niezależnie od ich wiary czy kulturowych i religijnych różnic. Patrząc z tej perspektywy, niechrześcijanie także są obecni na moich Mszach i mogę je za nich ofiarować Bogu; Jezus Chrystus wstawi się za nimi.

W tym, co nazywam solidarnością duchową, bardzo ważne jest jej rozwijanie i znalezienie subtelnego sposobu, aby zakomunikować ją muzułmanom, w każdym razie niektórym z nich. Gdy zobaczą i poczują, że szukamy kontaktów z nim bez żadnych dodatkowych powodów czy ukrytych motywów, że przemawiamy i postępujemy w imię Boga, nasza solidarność stanie się dla nich jasna i oczywista. Bycie razem przed Bogiem może także przybrać postać wspólnej modlitwy, takiej na przykład, jaka ma miejsce pod koniec organizowanych przez nas chrześcijańsko-muzułmańskich spotkań”.

Jezuita i muzułmański sufi

Po raz pierwszy spotkałem Paula w Rzymie, gdy w Bibliotece Lincei badał perskie manuskrypty czternastowiecznego sufiego (muzułmańskiego mistyka) Sharafuddina Maneriego. Zastanawiałem się wtedy, dlaczego australijski jezuita pracujący w Indiach przyjechał do Rzymu. Później jednak spotkałem go ponownie i przeczytałem autobiograficzne notatki ukazujące jezuitę, który kocha islam. Paul tak pisze o sobie:

„Przybyłem do Indii w 1961 roku. W grudniu tego roku wziąłem udział w konferencji odbywającej się w Kolegium św. Franciszka Ksawerego w Kalkucie. Przytaczano w jej trakcie słowa Jana XXIII, który miał powiedzieć, że od czasów Soboru Trydenckiego Kościół katolicki jest jak dobrze broniona forteca, winien natomiast stać się miejscem z otwartymi drzwiami i oknami. Te słowa wywarły na mnie ogromny wpływ. Musimy być otwarci w stosunku do wszystkich, także do muzułmanów. Zastanawiałem się, co Towarzystwo Jezusowe w Indiach robi dla muzułmanów. W tym czasie mieszkałem w Hazaribagh, gdzie żyje wielu muzułmanów, żaden z naszych braci nie miał jednak z nimi kontaktu. Zapytałem więc: «Dlaczego uczycie się języka Hindu, a nie Urdu?». W odpowiedzi usłyszałem: «To strata czasu. I tak nigdy nie nawrócisz muzułmanina».

Kiedyś, w Delhi, brałem udział w spotkaniu poświęconym żyjącemu w XIII wieku muzułmańskiemu mistykowi Farid al-Din Mas’ud, zwanemu Baba Farid. Uczestniczyli w nim muzułmańscy, chrześcijańscy, hinduscy i sikhijscy naukowcy – mistycyzm zawsze przyciąga bardzo różnych ludzi. Przyszedł mi wówczas do głowy pomysł, by rozpocząć studia nad muzułmańską mistyką w Indiach. A skoro sufi w Indiach pisali w języku perskim, zdecydowałem się rozpocząć naukę tego języka. Wyjechałem do Shiraz w Iranie, a tam zaproponowano mi, bym skoncentrował się na twórczości sufiego Sharafuddina Maneriego, pochowanego osiemdziesiąt kilometrów od Patny, w miejscu, które nadal jest celem licznych pielgrzymek.

Maneri, do swego ucznia Qaziego Shamsuddina, napisał w języku perskim sto listów dotyczących kierownictwa duchowego. W trakcie długiej i żmudnej pracy nad tłumaczeniem tych listów na angielski byłem ogromnie zdumiony, jak głębokie treści pisma te zawierają. Stwierdziłem, że nawet jeśli nikt nigdy nie przeczyta mojego przekładu, wpływ, jaki wywarły na mnie listy Maneriego, będzie wystarczającą nagrodą za mój wysiłek. W liście dziewięćdziesiątym szóstym Maneri pisze między innymi: «Powiedzmy, że pierwszym i ostatnim etapem sufizmu jest zdumienie. Pierwszy etap realizuje się przez [...] błogosławieństwo mistrza duchowego, gdy uczeń uzyskuje jego aprobatę oraz pochwałę i zdumiony skłania głowę. Kolejny moment zdumienia przychodzi, gdy człowiek zdaje sobie sprawę, że ubóstwo i niedoskonałość jego życia nie jest żadną przeszkodą w zjednoczeniu z Bogiem. Tak więc życie duchowe zaczyna się i kończy zdziwieniem».

Maneri był przekonany, że sam akt błagania o głębokie zjednoczenie z Bogiem jest już przejawem Jego łaski. Uznał także potrzebę duchowego przewodnictwa, podobnie jak delikatny, młody pęd potrzebuje opieki ogrodnika. Droga do zjednoczenia z Bogiem to droga wiary. Człowiek, który chciałby doświadczyć tego zjednoczenia, musi uważać, by nie wpaść w pułapkę szatana, pamiętając jednak, że najgroźniejszym wrogiem może okazać się jego własna dusza i egoizm. Na tych wrogów trzeba nieustannie uważać. Owocem głębokiego zjednoczenia z Bogiem w tym życiu jest Jego obraz – źródło radości tak wielkiej, że wszelkie rajskie rozkosze są niczym w porównaniu z nią. Co więcej, w ortodoksyjnym islamie obraz Boga nie jest nagrodą za dobre postępowanie, ale wyłącznie skutkiem łaski Bożej”. [...]

Paul dodaje także wyznanie, które wywołuje podobne zdumienie, co słowa Maneriego. „W moim osobistym związku z Bogiem występuję jako chrześcijan, jako katolicki ksiądz, jako jezuita. Gdy myślę o Bogu przez pryzmat umysłu i serca Maneriego, nie czuję wcale sprzeczności z moją jezuicką tożsamością. Czuję natomiast obecność kogoś, kto szczerze poświęcił się Bogu i służył Mu. W pewien sposób Maneri pomaga mi, podobnie jak św. Ignacy Loyola, który nadaje mojemu życiu szczególny, a zarazem kompletny kształt. Intuicyjnie wiem, że zarówno Maneriego, jak i św. Ignacego cechuje zupełne poświęcenie Bogu, a także zrozumienie wszystkich tych elementów, których takie poświęcenie wymaga. Dla mnie Maneri jest drugim promieniem światła potwierdzającym to, co jest obecne i widzialne w świetle Chrystusowym. Te elementy są od nowa oświetlone światłem padającym pod innym kątem. Dziękuję Bogu za miejsce, jakie zarówno Ignacy, jak i Maneri zajmują w moim życiu”.

Braterska miłość i wzajemna pomoc

Inne konkretne świadectwo daje włoski jezuita, który zmarł sześćdziesiąt lat temu w kraju w dużej mierze islamskim. Giovanni Fausti SJ został zamordowany przez albańskich komunistów 4 marca 1946 roku razem ze swoim albańskim towarzyszem – br. Danielem Dajanim SJ. O. Fausti był wspaniałym człowiekiem. Islamem zainteresował się, kiedy po raz pierwszy przybył do Albanii. Był przekonany, że do islamu zbyt często podchodzimy pełni ignorancji i uprzedzeń. On sam oddał się swoim studiom bez żadnych z góry przyjętych założeń. W latach 1931-1933, we Włoszech, podejmował na łamach pisma „La Civilta Cattolica” starania, by przybliżyć islam chrześcijanom, sprawić, by stał się lepiej poznany i bardziej interesujący. W roku 1933 opublikował zbiór artykułów zatytułowany Islam w świetle myśli katolickiej. Ta książka, napisana przez przyszłego męczennika za wiarę, kończy się następującymi słowami:

„Ewangelia, zapraszając wszystkich do udziału w Prawdzie, nie tylko daje nam podstawy dla wzajemnej tolerancji – tak naprawdę prawdziwy chrześcijanin nigdy nie może używać siły ani podstępu przeciwko drugiej osobie czy wyrządzać jakiejkolwiek krzywdy swojemu bliźniemu z powodu odmiennych przekonań religijnych. Jednakże Ewangelia oferuje nam także fundament dla prawdziwej, trwałej i głębokiej jedności duszy. Ostatecznie «tolerancja» jest nie tylko miłym słowem; oznacza «żyj i pozwól żyć» każdemu dla siebie, krocząc swoimi ścieżkami. Jedność dusz oznacza raczej braterską miłość, wzajemną pomoc oraz skłonność do wspólnoty myśli i bliskości uczuć, poświęcenia dla dobra swoich braci i sióstr. Ewangelia uczy nas, że wszyscy, każda kobieta i każdy mężczyzna, zasługują nie tylko na to, by być tolerowanym, ale by być szczerze kochanym”.

Tłumaczyła Agnieszka Trąbka (za: "Jesuits"/2008, s. 74-76)

Who is Islam's most dangerous enemy?

2011-03-14T05:21:00.000-07:00

It's us, Muslims.

One day somebody met Buddha and asked- 'who can destroy your teachings?'
Buddha answered: 'nobody can do that except of my own followers'.

And this is exactly what Muslims do to Islam.
WE destroy Islam from within.

First of all, we destroy Islam in out hearts.
Every time we feel superior- we destroy Islam. I think every time we feed our egos -nafs- we kill Islam in our hearts.

We destroy Islam by forming different groups that consequently fight with each other, claiming their truth is more 'truthful'. Well maybe discussing differences is not so bad after all, we are all given brains and free will.
But nothing justifies killing people who do not agree with our 'truth' no matter if they are Muslims or not.

Nobody can destroy Islam, unless Muslims give a helping hand.

Graphic~Gaddafi Burns Soldiers Alive in their Barracks for Refusing to S...

2011-02-22T23:49:00.000-08:00

Howl - Florence And The Machine

2011-02-22T09:56:00.000-08:00

i nikt mi nie wierzy

2011-02-08T11:17:00.000-08:00

Dziwna rzecz, ale kiedy jest mi niefajnie na duszy i umyśle, nikt mi nie wierzy.
Mogę sobie na facebook ustawić najbardziej dołujący status- a ludzie i tak myślą, że żartuję.

Przez długi okres czasu chyba do perfekcji opanowałam mimikrę. Ktoś mnie krzywdzi, po czym wygłasza kilka razy, z pełnym przekonaniem, komentarz- bo ty jesteś silna. Ukrywanie emocji jak napisali w Focusie, prowadzi do raka, wiec następnym razem kiedy mnie to spotka, okażę swoją słabość. Ręka noga mózg na ścianie.

Kolejny problem który mnie co miesiąc doprowadza do szału to PMS i związane z nim wszelakie atrakcje. Na przemian łapię mega doła i jestem wściekła na cały świat, a szczególnie na tę jego część, która posiada w zestawie chromosomów ohydny, mały, niewydarzony, konusiasty Y. Boże, ześlij mi proszę menopauzę.

fish tank

2011-02-05T11:25:00.000-08:00

My sweet, handsome and talented younger brother visited us and stayed here for 2 days.
Recently he moved to a new flat and he proudly furnished it with IKEA stuff (fun, fun, fun! :D), and! TADAM! he finally fulfilled his childhood dream.
He bought himself a fish tank, filled it with nice plants and roots ect, then water. Then he had to leave. He planned to buy the fish after coming back.

Because he was away for some time he asked his BFF to come to his flat to check on things.
His friend calls: "Hey I was there in your flat, everything is ok, except I fed the fish, but they were all hiding somewhere, in the roots and plants".
LOL!

Now imagine- he's such a great friend indeed; he managed to feed non-existent fish and was worried about them feeling stressed and lonely.

waiting for spring to come

2011-02-03T02:00:00.000-08:00

February is a month everybody in Poland wish to skip and forget. We are all tired of winter, snow, freezing wind, and darkness.
Have you even imagined how it feels like when it's dark shortly after 4pm? Well this is what we are dealing with for 3 months. I could bear snow and -20C temperature, but this darkness I cannot stand.

'North-European person' comes to a relatively poor country and is astonished to see all the smiling faces. It's the sunlight! People, it's the sunlight for sure.

I dream about seeing green leaves- sorry, artificial, plastic supermarket lettuce in my fridge won't be enough. I want to go for a long walk without having to be exposed to wind, that would first- make me cry, and then freeze tears on my face.

I want spring to come...

Spookie cookie drew a smiled face on her toe and called it 'palczak ai-ai', 'toey ay-ay'... She made ma laugh so I gues it's not as bad here hmmm? ;)

hold on, Egypt

2011-01-28T01:17:00.000-08:00

I was still a child when our own government declared 'state of war' against our nation. I remember defenseless people demonstrating on the streets of my city. I remember tear gas and police bitting people on the streets. It was so scary so traumatizing. Every time I see such scenes on my TV screen, it all comes back to me. I know exactly how it feels like. Hold on, Egypt.

The people in Egypt are under governmental siege. Mubarak regime is banning Facebook, Twitter, and all other popular internet sites... Now, the internet is completely blocked in Egypt.... the 3 mobile phone networks will be completely blocked. And there is news that even the phone landlines will be cut, to prevent any news agency from following what will happen.
Suez city is already under siege now. The government cut the water supply and electricity, people, including, children and elderly are suffering there now. The patients in hospitals cannot get urgent medical care. The injured protesters are lying in the streets and the riot police are preventing people from helping them. The families of the killed protesters cannot get the bodies of their sons to bury them. This picture is the same in north Saini (El-Sheikh zoyad city) and in western Egypt (Al-salom). The riot police is cracking down on protesters in Ismailia, Alexandria, Fayoum, Shbin Elkoum, and Cairo, the capital, in many neighborhoods across the city.
The government is preparing to crackdown on the protesters in all Egyptian cities. They are using tear gas bombs, rubber and plastic pullets, chemicals like diluted mustard gas against protesters. Several protesters today have been killed when the armored vehicles of the riot police hit them. Officials in plain clothes carrying blades and knives used to intimidate protesters. Thugs deployed by the Egyptian Ministry of Interior are roaming the streets of Cairo, setting fire on car-wheels as means of black propaganda to demonize protesters and justify police beatings and state torture

All this has been taken place over the past three days during the peaceful demonstrations in Cairo and other cities. Now, with the suspicious silence of the local media and the lack of coverage from the international media, Mubarak and his gang are blocking all the channels that can tell the world about what is happening.
People who call for their freedom need your support and help. Will you give them a hand?
The activists are flooding the net (youtube and other sites) with thousands of pictures and videos showing the riot police firing on armless people. The police started to use ammunition against protesters. 15-year old girl has been injured and another 25 year old man has been shot in the mouth. While nothing of these has appeared in the media, there is more to happen tomorrow. Will you keep silent? Will you keep your mouth shut while seeing all these cruelty and inhumane actions?
We don’t ask for much, just broadcast what is happening.

2011-01-27T03:04:00.000-08:00

Yesterday spookie cookie took her brand new pro pencils, oil pastels and said 'now I am going to artist myself a little bit'. Kids- the way they use words - just ignore all the rules to make the message even more understandable.

anyway :) (my second favorite word is 'anyway')
I am feeling tired today. Of winter (why so dark why so cold?) of being a muslim alien everywhere I go... I', an alien here. I'm an alien amongst muslims here because they are all sunni and I'm a shia. And if I went to any muslim country no matter sunni or shia I'd still be an alien because I am Polish.
No matter which direction you turn, you will always have your khm, 'behind' behind, as some wise people say :)
I'm so tired of being alone.

me and the Great Chai Adventure

2011-01-22T11:16:00.000-08:00

I am definitely a teaholic. I do not like coffee at all, I hardly ever drink it. most of times, in a cafe with good company, and I like it as a kind of dessert, must be very sweet, with whipped cream, milk and what else.

Anyway going back to tea.
In Poland usually we drink tea sweet and with slice of lemon. Yes, hot tea. In winter we add some raspberry syrup to our tea- very sweet and gives such a nice cozy feeling, one just has to think of hot summer day and sunshine while drinking it.
One of my favorite places in my city is Złoty Osioł (Golden Donkey), they serve tea with raspberry syrup and slice of orange. Sooo gooood :)

In India thanks to my ex I started to be addicted to chai, very sweet tea with milk. I loved it with some cardamom seeds added. A day without chai was a lost day. I suffered a lot every time I was running out of cardamom pods. No, really.
And quite unexpectedly- I stopped drinking chai completely. I no longer like it.
I have a half empty bag of cardamom and I do not feel like using it.
How strange is that?

spookie cookie

2011-01-13T01:55:00.000-08:00

Spookie cookie is my all-times-favorite daughter, the only one to be honest ;)
She's 13 now and recently she dreams of becoming rock star, punk rock to be specific.

Sometimes she watches me writing a new post here and I always tell her- 'look, the whole world is reading about you'. And to prove it I show her the map with red dots. Brazil, Malaysia, Iran... all kinds of exotic places. Even Otwock ;) Spookie cookie enjoys it a lot, it gives her a sense of stardom lol. I guess.

To all the guys who make my kiddo feel special by visiting my blog and leaving red dots on the map- thanks a lot! :) May God bless you all.

Terrorists Saad Haroon

2011-01-03T11:52:00.000-08:00

happy whatever it means to you New Year

2010-12-31T02:03:00.000-08:00

Last year was a year of recovering for me. It begun when I was torn in pieces, it started with a betrayal. Then I made some stupid decisions, fortunately I didn't do too many stupid things after that :) Thanks God.

Now I feel as wise as wild animal would be :) with wisdom that comes from age and experience. I had to learn things and maybe it was the best way.
Hey world, whatever you did to me, I am still here. Last year was for recovering, and this one will be for being good old myself again.

There are so many things I have not tried :) So many places I have not visited. So many books waiting to be read. So many people I'd love to meet.

Good God, I feel so excited :)

What does it mean to be happy?
For me, it's peace of mind. And to be able to go to the book store, and have enough money to buy every book that I want. Then go home and read, read, read.
Some other ideas? Anybody? Feel invited to share :)

me and Christmas

2010-12-23T09:36:00.000-08:00

salams :)

Many muslims believe it is forbidden to participate in any form of non-muslim religious activity.
But I truly love Christmas, not just for religious reasons, well maybe even in spite of any religious reasons. I am not a Christian, and I can't even say Christmas in Polish, because literal meaning is 'Birth of God'.

First of all, celebrating Christmas means being together with my family. I am the only muslim. At times I do feel like a lonely alien. During Christmas Eve supper, I can eat everything- since meat (pork!) is not served, just fish, all halal! This is the only kind of celebration I can fully participate in.

Second -it's part of my culture. In Poland Christmas is a big thing. Well, the biggest thing is Christmas Eve. The most important day of all days. I think only here it is perceived that way. 12 special, traditional dishes, all family members together, and many sweet, heart warming traditions... Like- an additional plate on a table for somebody who is lost and lonely. Because on Christmas Eve whoever knocks at your door is welcomed as a special guest.

Anyway :)
Merry Christmas everybody :)

przyjemność to rzecz mocno względna

2010-12-19T11:19:00.000-08:00

W moim starszawym wieku rozmaite doświadczenia sprawiły, że nauczyłam się żyć z przemijalnością. Ludzie, zjawiska, emocje pojawiają się, trwają, a potem- odchodzą. Naturalna kolej rzeczy?
Pewnie i tak... ale to odchodzenie robi na mnie coraz mniejsze wrażenie. Tracę kogoś, odczuwam jakiś rodzaj smutku, ale bardziej zbliżony do nostalgii rodem z fado, niż do poczucia straty czy rozpaczy. Jeśli już płaczę, to skłania mnie do tego raczej sinusoida hormonalna niż inne przyczyny.
Czasem martwi mnie taki stan rzeczy, bo zbyt łatwo przychodzi mi pogodzić się z czyimś odejściem, zbyt łatwo z kogoś potrafię zrezygnować, nawet z kogoś, kto był kimś bardzo bliskim. Trochę to nieludzkie i jak mi się wydaje, jest oznaką braku lgnięcia, i braku nadziei...

Mimo wszystko, jedynym majątkiem, który udało mi się zgromadzić, są właśnie spotkania z ciekawymi ludźmi. Poznałam tak interesujące osoby, że wspominanie czasu, jaki z nimi spędziłam mogłoby mi zająć resztę życia. Może dlatego, nawet jeśli kogoś tracę, potrafię spokojnie to przyjąć, bo wiem, że wspomnienia zostają i nadal dają radość; a w powstałą lukę zawsze wskakuje ktoś nowy. Ktoś, kto jest równie, jeśli nie bardziej, interesujący.

A uczucie miłości ulatuje najchętniej, najdalej, i przynosi mi to ulgę.

If I Rise - Dido & A. R. Rahman (From the movie "127 Hours")

2010-12-17T02:22:00.000-08:00

a thing of beauty is a joy for ever
isn't it?
fingers crossed for A R Rahman to get a Golden Globe.

insightful remarks on women's role in islam

2010-12-14T02:01:00.000-08:00

http://www.sayedammar.com/MUHARRAM%202010-11/muharram2010-11c

Try to listen to it, it will make you think.

Why a Muslim girl would want to become Miss America? What is free will?
Do we understand 'There's no compulsion in religion' in the right way?

Karbala, Imam Hussein and Mr Cogito

2010-12-08T11:34:00.000-08:00

Whenever I think of Karbala I always have this special poem in my mind... suits perfectly well.

The Envoy of Mr Cogito
by Zbigniew Herbert

Go where those others went to the dark boundary
for the golden fleece of nothingness your last prize

go upright among those who are on their knees
among those with their backs turned and those toppled in the dust

you were saved not in order to live
you have little time you must give testimony

be courageous when the mind deceives you be courageous
in the final account only this is important

and let your helpless Anger be like the sea
whenever your hear the voice of the insulted and beaten

let you sister Scorn not leave you
for the informers executioners cowards - they will win
they will go to your funeral with relief will throw a lump
of earth
the woodborer will write your smoothed-over biography

and do not forgive truly it is not in your power
to forgive in the name of those betrayed at dawn

beware however of unnecessary pride
keep looking at your clown's face in the mirror
repeat: I was called - weren't there better ones than I

beware of dryness of heart love the morning spring
the bird with an unknown name the winter oak
light on a wall the splendour of the sky
they don't need your warm breath
they are there to say: no one will console you

be vigilant - when the light on the mountains gives the sign- arise and go
as long as blood turns in the breast your dark star

repeat old incantations of humanity fables and legends
because this is how you will attain the good you will not attain
repeat great words repeat them stubbornly
like those crossing the desert who perished in the sand

and they will reward you with what they have at hand
with the whip of laughter with murder on a garbage heap

go because only in this way you will be admitted to the company of cold skulls
to the company of your ancestors: Gilgamesh Hector Roland
the defenders of the kingdom without limit and the city of ashes

Be faithful Go

translated by John Carpenter & Bogdana Carpenter

Imam Ali - About Allah (God) - English subtitles

2010-12-07T11:58:00.000-08:00

bo to sąsiad

2010-12-01T02:04:00.000-08:00

Kilka dni temu z nieletnim dziecięciem w późnych godzinach nocnych oglądałam Resident Evil.
Dzięcię otrzymało niedawno glany i w niesamowity zachwyt tym obuwiem popadło. Teraz na każdym filmie lustruje stopy wszelakie na okoliczność występowania glanów.
-O! glany! glany!!! -woła dziecię. -A dlaczego ten pan ma glany?
-Bo to sąsiad- odpowiada zaspana matka niezdolna do podjęcia najmniejszego intelektualnego wysiłku.

I teraz mam - kiedykolwiek dziecię ujrzy glany, woła- SĄSIAD!!! Mamo, sąsiad! Ależ my mamy mnostwo sąsiadów. A jakich sławnych!
Tak to się ze mnie dziecię nabija.

idź, napij się meliski

2010-11-28T12:28:00.000-08:00

Z okazji pewnego istotnego rytuału przejścia musiałam upiec tort.

Opis wnętrza tortu:
biszkopt czekoladowy;
krem na bazie bitej smietany, aromatyzowany sokiem z lomonki;
ogromna ilość wiśni w postaci konfitur, brzoskwiń- z puszki... i kiwi.
Co miałam robić? jest koniec listopada! świeżych owoców brak!

Zewnętrze tortu: okremowany na biało, listki melisy, ziarenka granatu, starta skórka z limonki; wszystko opruszone cukrem pudrem, bo spadł pierwszy śnieg. Wiem, że to niedorzeczne, ale nie mogłam się powstrzymać :)

Zostało mi sporo melisy, a ponieważ na torcie smakowała mi przewspaniale, postanowiłam sobie zaparzyć z niej herbatkę. Pourywałam listki, a łodyżki i resztkę listków dostał pan króliś, Kacunia vel Bandzior. Vel Maurycy Marfefka.

Na efekty nie trzeba było długo czekać. Zapadłam w błogi sen. Kacunia też jakby lekko przyćpany.
Gdy Ci smutno i Ci źle, idź, meliski napij się!

Jutro idę do apteki- 3 paczuchy chyba wystarczą na początek :P

uplifting :-)

2010-11-25T04:05:00.000-08:00

Just like a sunrise can't be denied
Oh, just like the river will find the sea
O Allah, You're here and You're always near
And I know without a doubt
That You always hear my prayer

that happy feeling

2010-11-21T11:35:00.000-08:00

Recently I've noticed I am feeling happy. How come?
I can't remember last time when I used to have that feeling. No really.
Maybe before I met my ex. After I met him, I felt everything but genuine happiness.

Now I need to give a definition of a 'happy feeling'.
It's a quite rare state of mind, in short, sense of peace, comfort and joy not associated with any outer phenomena. Simply- sense of 'it's all right' that comes from within for no special reason at all.

When I was a child, I used to have that feeling after all family members left the house, and I was there alone. Sitting in silence, listening to clock's tic-toc.... I used to enjoy that rare moments of seclusion immensely. Till that time clocks make me feel better.

So today it was the first time I had my 'happy feeling' again. It came to me so unexpectedly... Anyway I'm quite surprised my happy feeling is back, because I was pretty sure I will never have it again.

Eid Mubarak :-)

2010-11-16T00:13:00.000-08:00

czy robimy za mało?

2010-11-15T03:42:00.000-08:00

Wiele razy ze strony nie-muzułmanów słyszałam, że nawet jeśli większość muzułmanów nie popiera terroryzmu i nie chce mieć z terrorystami nic wspólnego, i tak robimy zbyt mało, żeby terroryzm zwalczać. Że niedostatecznie głośno protestujemy, nie piętnujemy, nie staramy się walczyć z ekstremizmem.

Do pewnego stopnia się z tym zgadzam, bo wiele razy byłam świadkiem jak na różnych internetowych forach z wielkim zadęciem co poniektórzy muzułmanie rozprawiali o 'kuffar'- niewiernych, odnosząc się do Ludzi Księgi i niewielu innych muzułmanów protestowało. Wiele razy byłam świadkiem niewiarygodnego wręcz chamstwa ze strony muzułmanów, którym po przeczytaniu kilku artykulików na portalu planetaislam nagle zaczęło się wydawać, że wszystkie rozumy pozjadali. Dla nich każdy, kto myśli inaczej, muzułmanin czy nie, to kafir-niewierny. Nie tak dawno doszło do tego, że zaczęli się nawoływać do walki z nami- także mieczem.

Możemy się cieszyć, że stanowią margines, ale sam fakt, że istnieją takie poglądy jest zdumiewający, bo jak ktoś, kto ma matkę katoliczkę, i wiedząc, że Prorok Mohammad żenił się z nie-muzułmankami, kobietami z Ludu Księgi, ośmiela się nazywać chrześcijan 'kuffar' i nie płonie ze wstydu- przekracza zdolność mojego pojmowania.

Czy robimy za mało?
Na pewno nasze wysiłki są niewystarczające. Zawsze można zrobić więcej.

Nie zapominajmy jednak, o wszystkich dzielnych muzułmanach, którzy stracili życie z rąk ekstremistów z honorem do końca patrząc im prosto w oczy. Pamiętajmy o ofiarach terrorystów w Iraku. Pamiętajmy o Afganistanie. Pamiętajmy o Pakistanie i walce, która się tam toczy dzień po dniu... o bombach podkładanych w meczetach. O ludziach mordowanych bez litości tylko dlatego, że skrytykowali talibstwo... O uczonych, którzy wydając fatwy przeciwko terroryzmowi mają świadomość, że wisi nad nimi wyrok śmierci.

Nawet jeśli polskie media o nich nie piszą, nawet jeśli polska telewizja o nich nie mówi- to oni istnieją. To nasi bohaterowie.

konwertytka na wydaniu

2010-10-28T01:30:00.000-07:00

Dzisiaj poczułam potrzebę napisania o problemach kobiet i dziewcząt, które po przyjęciu islamu stają się -jak by to nie było- chodliwym 'towarem' na rynku matrymonialnym.
Uwaga, bracia i siostry w islamie, może być ciężko to czytać. Kto ma złudzenia i je lubi, miękkie serduszko, główkę w chmurach, niech nie czyta.

Na ogół jest tak, że kobieta poznaje muzułmanina, za jego pośrednictwem poznaje islam, i przyjmuje islam przed czy po ślubie. Ta sytuacja ma swoje plusy i minusy, ale o tym może napiszę kiedy indziej.

Są jednak i takie konwertytki, które zaczynają od poznawania islamu, przyjmują islam- a potem- się zaczyna. Matrymonium-pandemonium...
Może być tak, że nowa konwertytka zaczyna regularnie chodzić do meczetu. Tam staje się obiektem zainteresowania muzułmanów płci męskiej. Oczywiście- jedynie ożenek wchodzi w grę.
Czyste intencje, powiecie? Nic bardziej błędnego. Sporo panów pożąda wizy, papierów, punktu zaczepienia w Europie. Wielu zależy na tym, żeby mieć okazję do uprawiania halal seksu- w islamie seks może mieć miejsce jedynie w małżeństwie.
Ci panowie potrafią się posunąć do rozmaitych manipulacji, żeby osiągnąć swój cel.
Bo czy może chodzić o miłość jeśli proponuje się małżeństwo zupełnie obcej kobiecie, którą się widzi po raz pierwszy w życiu? Owszem, miłość może przyjść później, ale zadajmy sobie pytanie, czy w tej bajce jest smok?

Nowa konwertytka jest zupełnie bezbronną ofiarą. Po pierwsze, lgnie do nowej społeczności i wydaje się jej, że wszyscy muzułmanie są dobrzy. Że wystarczy, jeśli mężczyzna jest muzułmaninem, a zna swoje obowiązki i prawa jakie należą się żonie, i będzie ich przestrzegać. Tak, zdarzają się i tacy, alhamdulillah. Ale robienie takiego założenia z góry, w odniesieniu do obcego człowieka, jest czystą głupotą.

Po drugie, konwertytka jest obiektem nacisków ze strony innych muzułmanów i muzułmanek. Każdy ma jakiegoś brata/kuzyna czy znajomego, który szuka żony. Najlepiej, muzułmanki, i och, ach, biała skóra! Więc mówi się jej- małżeństwo to połowa religii. Siostro, źle być samej na świecie. Siostro, w islamie nie ma instytucji randek- weź ślub od razu!
No i bach. Wiele razy spotykałam się z taką sytuacją. Dziewczyna dostawała propozycję małżeństwa na przykład na zjeździe muzułmańskim- od kompletnie obcego człowieka. Na tym samym zjeździe, nawet następnego dnia, przy gromkim 'mashaAllah' i 'mabruk' zgromadzonych, odbywał się ślub.

Do dziś mam bardzo nieprzyjemne skojarzenia z tym procederem, owieczki idące na rzeź... Zaręczam, że żaden z obecnych Arabów, nawet imam udzielający ślubu, NIGDY nie wydałby swojej córki czy siostry za mąż w ten upokarzający sposób.

Dochodzimy tu do kolejnego punktu- a jest nim wali, opiekun. Konwertytka nie może liczyć na pomoc waliego. Taka opcja w Polsce nie istnieje. Wiele razy byłam świadkiem udzielania ślubów- nigdy wali nie zatroszczył się należycie o prawa kobiety. Po pierwsze, porządny wali, zanim udzieli zgody na ślub, dokładnie prześwietla narzeczonego- jaki ma charakter, z jakiej pochodzi rodziny, jaka jest jego sytuacja majątkowa, prawna, czy nie ma na przykład, innej żony w świecie. Wali w polskim meczecie w ogóle się tym nie zajmuje. On nawet często nie zna dobrze dziewczyny, której opiekunem ma być. Pojawia się para z ulicy, w meczecie szuka się kogoś, kto chciałby zostać walim- albo z urzędu jest nim imam. Czasem wali wie że dany narzeczony jest już żonaty- i zachowuje tą wiedzę dla siebie.

Wali powinien również zatroszczyć się o warunki kontraktu ślubnego, oraz o mahr dla panny młodej. Z reguły, niewiele go to obchodzi. Chcecie brać ślub? MashaAllah! Kwestię mahr macie umówioną? Bo to wasza sprawa, nie musicie tego mówić głośno.

Suma sumarum- konwertytka na wydaniu to owieczka- która stoi sobie samiutka na skraju drogi i beczy- come and make me halal- czyli- poderżnij mi gardziołko.

komu let's temu go

2010-10-21T03:39:00.000-07:00

Dwa kolejne weekendy spędzę sobie w podróżach- a jakże, rozrywkowo- biznesowych lol.
Jeżdżę sobie tu i ówdzie prowadząc warsztaty o hennie na różnych edycjach festiwalu Progressteron.

Babeczki! Progressteron to super sprawa. Dla każdego coś miłego, polecam. Atmosfera jest super, wszędzie pełno fajnych kobiet, i zajęcia przerozmaite. Wiem, że takie słowo nie istnieje, ale same możecie sprawdzić http://www.dojrzewalnia.pl/

Kolejna edycja już na wiosnę.

A więc, opowiem wam co ciekawego spotkało mnie w Katowicach, na dworcu PKS. Uwaga.
Poszłam do okienka informacji dopytać się o PKS do Lublina, i miła pani objaśniła mi wszystko pięknie. Potem przeszła do innego 'akwarium' z napisem 'KASA' a pod spodem 'KASY' był kolejny napisik, głoszący:
'Kasjerka nie udziela informacji o rozkładzie jazdy'

I tak sobie pomyślałam, skoro kasjerka i pani w akwarium o nazwie 'Informacja' to ta sama osoba... napisik ten nabiera surrealistycznej głębi. Uwielbiam takie smaczki!
Potem miałam sporą przyjemność z rozmyślania nad względną naturą wszystkiego.
Dziękuję Ci osobo, któraś ten uroczy napisik wymyśliła! Ba, wykonała i przylepiła pod napisem 'KASA'.

poligamia i inne takie...

2010-10-19T05:15:00.000-07:00

Od dłuższego czasu czytuję z wielkim zainteresowaniem blogi kobiet żyjących w poligamicznych związkach.
Szczególnie ten jest wstrząsający http://polygamy411.com i jak sądzę, najbardziej wyczerpuje temat pt 'współczesna kobieta z Zachodu, konwertytka na islam, w poligamicznym małżeństwie'.

Zawsze dziwił mnie fakt, że ludzka skłonność do ranienia innych jest tak... rozpowszechniona? Naturalna?
Pierwsza żona ma nadzieję, że mąż rozwiedzie się z drugą i tym żyje.
Druga się łudzi, że ożenił się z nią bo nie kochał pierwszej, i tym żyje.

Ile kobieta jest zdolna zrobić dla mężczyzny?
Niedawno wyczytałam też historię Australijki, która przyjęła islam, po czym jej narzeczony, Egipcjanin, namówił ja, żeby poddała się obrzezaniu. I ona, zaprowadzona za rękę przez przyszłą teściową do 'muzułmańskiej' kliniki, z własnej woli pozwoliła sobie wyciąć łechtaczkę i okolice. 'Lekarz specjalista' przyjeżdża dwa razy w roku do Australii i wycina- dorosłym kobietom, które przychodzą do niego z własnej nieprzymuszonej woli, jedynie po praniu mózgu przez egipskiego kochasia. Na brak chętnych nie narzeka, na co wskazuje częstotliwość jego wizyt.

Kurczę myślę o tym i złość mnie serio ogarnia. Brutalnie mówiąc tak wyprany mózg nadaje się jedynie do amputacji.

chocolate is a vegetable

2010-10-06T02:59:00.000-07:00

Chocolate is derived from cacao beans. Bean = vegetable. Sugar is derived from either sugar CANE or sugar BEETS. Both are plants, which places them in the vegetable category. Thus, chocolate is a vegetable.

To go one step further, chocolate candy bars also contain milk, which is dairy. So candy bars are a health food.

Chocolate-covered raisins, cherries, orange slices and strawberries all count as fruit, so eat as many as you want.

If you've got melted chocolate all over your hands, you're eating it too slowly.

The problem: How to get 2 pounds of chocolate home from the store in a hot car. The solution: Eat it in the parking lot.

Diet tip: Eat a chocolate bar before each meal. It'll take the edge off your appetite, and you'll eat less.

If calories are an issue, store your chocolate on top of the fridge. Calories are afraid of heights, and they will jump out of the chocolate to protect themselves. (We're testing this with other snack foods as well.)

If I eat equal amounts of dark chocolate and white chocolate, is that a balanced diet? Don't they actually counteract each other?

Chocolate has many preservatives. Preservatives make you look younger. Therefore, you need to eat more chocolate.

Put "eat chocolate" at the top of your list of things to do today. That way, at least you'll get one thing done.

A nice box of chocolates can provide your total daily intake of calories in one place. Now, isn't that handy?

If you can't eat all your chocolate, it will keep in the freezer. But if you can't eat all your chocolate, what's wrong with you?

If not for chocolate, there would be no need for control top pantyhose. An entire garment industry would be devastated. You can't let that happen, can you?

Podsumowując- udaję się do lodówki wyjąć kawałek czekolady i przyjąć go doustnie. Tak się bowiem składa, że obniżył mi się poziom czekolady we krwi; a to może być niebezpieczne dla zdrowia, nieprawdaż?

jadymy

2010-10-05T04:46:00.000-07:00

Po wymuszeniu komplimentów ;) nadejszła wielkopomna chwila (CHWILA) żeby zrobić mały update. Ponieważ mój żywot jest nudny raczej, opowiem w skrócie, co uległo zmianie.

Po pierwsze, życiowe plany i ambicje.
Henna zawładnęła mną całkowicie. Zaczęło się niewinnie, od kilku rożków, które pomogły mi przetrwać dołki psychiczne rozmaitego rodzaju. Obecnie istnieje możliwość, że pasja zacznie się opłacać także w sferze materialnej.
Po drugie, w życiu tak zwanym osobistym, o którym nie wypada mówić publicznie -najpierw wszystko wywróciło się o 180 stopni, a teraz znowu o kolejne 180 więc zatoczyłam kolejne koło... lecz zapewniam, że to złudzenie, że drepczę wciąż w tym samym miejscu.
Po trzecie, mój żywot religijny nabrał konkretnego kształtu i mam miłe uczucie 'powrotu do domu'. Chyba nie da się stać okrakiem pomiędzy dwoma światami, tylko po to, żeby nikogo nie urazić... A ponieważ cisną mi się na klawiaturę słowa zbyt wielkie, lepiej zmienić temat i obiecać, że być może napiszę o tym innym razem, kiedy minie mi patetyczny nastrój. InshaAllah.
Po czwarte, dzięki Bogu widzę wokół siebie nowe twarze, nowych ludzi, którzy niezmiernie wzbogacają moje życie. Shukran :*

nijekija

2010-10-03T09:27:00.000-07:00

w zamierzchłych czasach, lub też- inaczej- dawno, daawno temu, można było przy pomocy sił wyższych, kupić w księgarni piękne bajki dla dzieci z tzw Kraju Rad. Kto wie, to rozumie ;)
Książeczki były pięknie wydane, ilustracje tak artystyczne, że można się było w nie wpatrywać godzinami, a same bajki -mądre. To co teraz widuję w księgarniach, to wstyd, żenada i ... skandal.
Ale do rzeczy. Do dziś pamiętam jedną z tych ślicznych książeczek, był to zbiór legend plemion syberyjskich. O niedźwiedziu, który zjadał dzieci, o dziewczynie, którą zła siostra zamieniła w brzózkę, i o córce Luny, Księżycowej Pani. To czarodziejskie i przecudnej urody dziecię posiadało magiczne zdolności, i dla dowcipu znikało sobie z kołyski w domu swoich przybranych rodziców, klaskając w rączki i wołając- nijekija.

Tak i ja sobie znikam z tego bloga, wchodzę po roku i widzę ponad 14tys odwiedzin. Ludzie naprawdę chce się Wam to czytać?

emocjonalne zamęty

2009-10-16T10:23:00.000-07:00

kruche jest pojmowanie własnej tożsamości.
niedawno przy okazji oglądania Ogniem i mieczem zdałam sobie sprawę, że cokolwiek się nie miało wydarzyć, z mojego punktu widzenia ZAWSZE wygrają 'nasi'.
Polacy, wiadomo, jestem Polką.
Kozacy- a jakże! mam w sobie krew ukraińską.
wojska chana- no cóż, jestem muzułmanką. :D

każdy człowiek ma jakieś przekonanie o sobie, jestem tym i tamtym, spełniam takie a nie inne role, mam takie poglądy (najlepsze, bo moje własne). często gdybiemy, że czegoś nie zrobilibyśmy nigdy w życiu... a potem nadchodzi sytuacja, która pokazuje jasno, że nic o sobie nie wiemy.
fajnie, kiedy myślimy o sobie źle, a okazuje się jednak, że jest z nami znacznie lepiej. przez większość swojego życia byłam święcie przekonana, że mam same ograniczenia. teraz kiedy w sumie straciłam wszystko, okazuje się, że pojawiło się we mnie poczucie właśnie braku ograniczeń, i przestrzeń, która powoli wypełnia się pozytywnymi wydarzeniami. no przynajmniej takie mam wewnętrzne przekonanie ;)

myślę też sporo o wolności. nadchodzi do mnie słowami starych hipisowskich piosenek.
Janis śpiewała 'but I'd trade all of my tomorrows for one single yesterday... freedom is just another word for nothing left to loose'

a Marley... 'Won't you help me sing these songs of freedom 'cause all I ever have redemption songs'.

strata...wolność...odkupienie. inshaAllah.

'tyle wiemy o sobie ile nas sprawdzono' ukłony do samej ziemi dla W. Szymborskiej.

nastrój Shantaramowy

2009-10-13T06:07:00.000-07:00

hm blog zarósł kurzem... warstwa może z 10 cm gruba.

nadejszła wielkopomna chwila- jesienne doły które nastąpiły po dołach letnich.
więc przypominam wszystkim o książce Shantaram i jej bolesnym pięknie.

tak jak najlepsze filmy bollywood, które w pierwszej częsci osadzą niewinnego widza w złudnym poczuciu bezpieczeństwa aby w drugiej sprawić ze zlamie się jego nic nie podejrzewające serce. to samo zrobi z wami Shantaram.

w glowie mam wciaz jeszcze Rang de basanti... i wielka ochote na basmati.

Native Deen- Rain Song

2009-07-25T10:12:00.001-07:00

nowe porządki

2009-06-26T12:34:00.000-07:00

Miłe złego początki, lecz koniec żałosny- taka stara mądrość.
Nadszedł jednak czas, żeby pożegnać co stare - i uniknąć witania nowego jak długo się da.

Niniejszym ogłaszam, że wracam na stare śmieci i zaczynam robić tu porządki, inshaAllah.

Outlandish - pacific to pacific

2009-05-24T01:05:00.001-07:00

no news

2009-03-27T06:31:00.000-07:00

literally.

or too many ;) same thing- the outcome is I do not feel like adding anything here these days.

everything I plan, does not work out.
will be busy thinking where the problem is- no matter how much time it would take me.

best wishes

and the Oscar goes to... A R RAHMAN!!!

2009-02-22T23:28:00.001-08:00

a wlasciwie 2 oscary, za muzyke do slumdog millionaire i za najlepsza piosenke- jai ho, jak widac powyzej.
nikt pewnie nie uwierzy, ale jako rahmaniaczka i wielbiciekla ludzi w Indiach, ich niespotykanej kreatywnosci i pracowitosci, siedze tu sobie i lykam lzy wzruszenia, bo co jak co ale nagroda nalezy sie Rahmanowi i nalezy sie Indiom, czas najwyzszy!
extremely happy, conratulations A R Rahman, best wishes to India. Jai ho!

happy all over

2009-02-03T12:05:00.000-08:00

a dzionek mija za dzionkiem :D

odkrywczo jak zwykle zauważam, że luty się rozpoczął.
dziwnie pełna dobrych chęci zrobiłam sobie w biurze przemeblowanko, jak na razie jestem zadowolona z efektów, mimo że komputer mi się dzisiaj kilka razy magicznie wyłączył.
ale nic to, takie drobnostki jak poplątane kable mnie nie zniechęcają.

wczoraj dziewczyny przyjechały odebrać swoje 23 sari, przyznaję, ciężko było się z nimi rozstać. odepchnęłam jednak od siebie po wielekroć pokusę rozpakowania ich wszystkich, rozwinięcia i pławienia się w nich. a była silna jak nie wiem! znaczy ta pokusa.
więc oddanie sari być może było czymś na kształt ratunku bo zwijanie sari na powrót, sari w liczbie 23, składanie ich po radosnym pławieniu i hasaniu byłoby zadaniem trudnym i czasochłonnym. i tak złożenie 5 czy 6 sprawiło, że bolały mnie ramiona.

a tak dziewczyny nakarmiłam i odziałam ;) to jest raczej wyprawiłam z 3 wielkimi siatami wypełnionymi sari do domu. po spędzeniu miłego wspólnego wieczoru.
a teraz kicham oj.

Media manipulują (nie łudź się, również tobą !)

2009-01-28T10:41:00.001-08:00

no comments, a must-watch.
(z polskimi napisami)

besieged Gaza...

2009-01-15T11:27:00.000-08:00

Zbigniew Herbert
"Report from the Besieged City"

Too old to carry arms and fight like the others -

they graciously gave me the inferior role of chronicler
I record - I don't know for whom - the history of the siege

I am supposed to be exact but I don't know when the invasion began
two hundred years ago in December in September perhaps yesterday at dawn
everyone here suffers from a loss of the sense of time

all we have left is the place the attachment to the place
we still rule over the ruins of temples specters of gardens and houses
if we lose the ruins nothing will be left

I write as I can in the rhythm of interminable weeks
Monday: empty storehouses a rat became the unit of currency
Tuesday: the mayor murdered by unknown assailants
Wednesday: negotiations for a cease-fire the enemy has imprisoned our messengers
we don't know where they are held that is the place of torture
Thursday: after a stormy meeting a majority of voices rejected
the motion of the spice merchants for unconditional surrender
Friday: the beginning of the plague Saturday: our invincible defender
N.N. committed suicide Sunday: no more water we drove back
an attack at the eastern gate called the Gate of the Alliance

all of this is monotonous I know it can't move anyone

I avoid any commentary I keep a tight hold on my emotions I write about the facts
only they it seems are appreciated in foreign markets
yet with a certain pride I would like to inform the world
that thanks to the war we have raised a new species of children
our children don’t like fairy tales they play at killing
awake and asleep they dream of soup of bread and bones
just like dogs and cats

in the evening I like to wander near the outposts of the city
along the frontier of our uncertain freedom.
I look at the swarms of soldiers below their lights
I listen to the noise of drums barbarian shrieks
truly it is inconceivable the City is still defending itself
the siege has lasted a long time the enemies must take turns
nothing unites them except the desire for our extermination
Goths the Tartars Swedes troops of the Emperor regiments of the Transfiguration
who can count them
the colors of their banners change like the forest on the horizon
from delicate bird's yellow in spring through green through red to winter's black

and so in the evening released from facts I can think
about distant ancient matters for example our
friends beyond the sea I know they sincerely sympathize
they send us flour lard sacks of comfort and good advice
they don’t even know their fathers betrayed us
our former allies at the time of the second Apocalypse
their sons are blameless they deserve our gratitude therefore we are grateful
they have not experienced a siege as long as eternity
those struck by misfortune are always alone
the defenders of the Dalai Lama the Kurds the Afghan mountaineers

now as I write these words the advocates of conciliation
have won the upper hand over the party of inflexibles
a normal hesitation of moods fate still hangs in the balance

cemeteries grow larger the number of defenders is smaller
yet the defense continues it will continue to the end
and if the City falls but a single man escapes
he will carry the City within himself on the roads of exile
he will be the City

we look in the face of hunger the face of fire face of death
worst of all - the face of betrayal
and only our dreams have not been humiliated

Gaza- zbiórka pieniędzy

2009-01-15T01:35:00.000-08:00

Polska Akcja Humanitarna rozpoczęła zbiórkę pieniędzy na pomoc dla ofiar konfliktu w Strefie Gazy
Wczoraj pracownicy Czerwonego Krzyża znaleźli w jednym z rozbitych domów w Gazie czwórkę umierających z głodu dzieci leżących obok ciała matki i ciał innych krewnych - to wydarzenie pokazuje jak tragiczna jest sytuacja w Gazie, gdzie brakuje wody, jedzenia, leków. Życie ludzi zależy całkowicie od pomocy humanitarnej oraz naszej solidarności - mówi Janina Ochojska, prezes Polskiej Akcji Humanitarnej.

Pracownicy misji PAH w Autonomii Palestyńskiej i w Izraelu monitorują sytuację i kontaktują się z lokalnymi władzami oraz organizacjami międzynarodowymi. Obecnie poszkodowanym niezbędne jest udzielenie pomocy doraźnej - dostarczenie leków, środków opatrunkowych oraz żywności. PAH planuje również pomoc materialną dla rodzin, których domy zostały zniszczone w wyniku działań wojennych. Po stronie izraelskiej w miejscowościach objętych ostrzałem kassamów (Aszkelon, Siderot) zostanie udzielona pomoc psychologiczna poprzez tamtejsze ośrodki pomocy.

W związku z tym Polska Akcja Humanitarna rozpoczęła zbiórkę pieniędzy na pomoc dla ofiar konfliktu w Strefie Gazy. PAH zbiera środki na specjalny numer konta:

30 1060 0076 0000 3310 0016 1199 z dopiskiem "Konflikt - Gaza"

Polska Akcja Humanitarna, ul. Szpitalna 5 lok. 3, 00-031 Warszawa.

http://www.pah.org.pl/

Rahman- still so proud, still so happy :)

2009-01-13T03:53:00.000-08:00

I want an Oscar now: Rahman

Music composer A.R. Rahman Monday became the first Indian to win a Golden Globe award and is already looking forward to bagging an Oscar for his soundtrack for British filmmaker Danny Boyle's 'Slumdog Millionaire'

I don't think any Indian musician has won the Golden Globe award?
A.R. Rahman: I see it as an honour for India, not just for me. More to come, hopefully.

The Golden Globe is seen as a precursor to the Oscars.
A.R. Rahman: When a film and my music get acceptance, it's the equivalent of an Oscar for me. For the people of India to get an Oscar is a big thing. So for their sake more than mine I hope my song "Jai ho" and my music score in 'Slumdog Millionaire' win the Oscar.

'Slumdog Millionaire' star Freida Pinto says of the four Golden Globe awards, yours makes her the proudest.
A.R. Rahman: That is really sweet of her. I was in Los Angeles to have lunch with all the panel members of the Oscars as well as to do press meets and promotion for 'Slumdog Millionaire'. Some critics in the US say it's one of the best films they've ever seen. It's not just about my music. It's the way Danny has put together the film.

The throbbing pulse of Mumbai has been superbly captured in the film. 'Slumdog Millionaire' is about suffering, hope and redemption. If my music has made an impact in the West, it is because it has been projected so effectively. Though some of the songs like 'Jai ho', 'O saya' and 'Ringa ringa' are in Hindi, the Americans love them.

Were you in the US to lobby for an Oscar award for 'Jai ho'?
A.R. Rahman: It's not about lobbying. It's about letting the jury members meet you, get to know you and decide if the person behind the creation is worth putting a vote for. As an artist, I need to be recognised on a human level. So I needed to go to Hollywood with my song. I met top Hollywood music composers like Hans Zimmer, Howard Shore and Danny Elfman.

And what did they have to say about your music?
A.R. Rahman: They made genuinely warm comments about my music in 'Slumdog Millionaire'. I think they love the Mumbai that they have seen in the film and Danny has made terrific use of my music. The way he has mixed my songs, they are full on, like in a discotheque.

Has Mumbai's image suffered a setback in the US after the Nov 26 terror attacks?
A.R. Rahman: Everyone is a bit shaken. Security has been tightened even more in the US. But the way they look at India, our music and cinema is very positive. The image of Mumbai is still intact. I got the right vibes in Los Angeles. A lot of people want to come to India to collaborate in our entertainment industry. Akon and Nelly Furtado are interested. We just need to carry it forward.

India Times

As I see it- Whole India is proud of Rahman. Which is not strange at all. I remember when Polish director, Andrzej Wajda was awarded with Oscar, we were all proud.
But why Rahman's achevement makes ME proud?
Well first I used to watch Indian movies because they were so colorful. Then it was the actors who caught up my attention. Nowadays I watch Indian movies because of the music. And if Rahman's name appears -no matter how bad the movie could be I would still watch it with delight.

But still, why am I proud?
Being a muslim convert myself I am extremely happy to see a muslim convert, being so talented, so modest, hard-working and inspiring. Being in love with India, I know how much it means for Indian muslims, especially after the Mumbai attacs. In short, Rahman proves that muslims are not terrorists, that after all we are normal people. And it means a lot. We, as muslims suffer a lot because of labelling us as dangerous and violent, primitive and thoughtless. And here he is -A R Rahman, being just the opposite. Here he is for everybody in the whole wide world to see.

God bless you A R Rahman for everything you do.

Slumdog Millionaire Soundtrack - Dreams On Fire

2009-01-12T11:24:00.001-08:00

jeszcze raz wszechstronny A R Rahman

A R Rahman dostal Zlotego Globa!

2009-01-12T02:23:00.000-08:00

Ya Allah, nareszcie geniusz z Indii zostal doceniony miedzynarodowo. Cieszę się przeogromnie!
Poniżej- dwa utwory z filmu.
Caly soundtrack można odsluchać na youtube.

Congratulations, A R Rahman, Allah hafiz!

Slumdog Millionaire Soundtrack - O... Saya

2009-01-11T09:58:00.001-08:00

A R Rahman

Slumdog Millionaire Soundtrack - Liquid Dance

2009-01-11T09:55:00.001-08:00

A.R. Rahman

Gaza: Enough is enough

2009-01-10T09:37:00.000-08:00

Dear friends,

The awful bloodshed in Gaza is only escalating, despite our small victory of a first UN resolution -- 758 Palestinians now lie dead including 257 children and 60 women, and 15 Israelis.[1] As Israel's tanks, airplanes and artillery bombard targets in thickly populated urban areas, thousands more have been injured and 1.5 million terrified civilians have no escape from this prison-like enclave -- the borders are sealed -- and Hamas continues to fight and fire rockets, with neither side yet accepting the UN's call. This will be tougher even than our campaign for a ceasefire in Lebanon in 2006.

But we can make a difference -- even Israel's own foreign minister admits that intense international pressure could force a ceasefire. To that end, we've delivered our new petition, already 330,000-strong, to top officials of the UN, EU and Arab League. Outrageously, the US Bush administration did not vote for the UN ceasefire proposal and its loopholes leave the bloodshed worsening by the hour: meanwhile attempts are being made to impose skewed arrangements that would legitimize the suffocating blockade of Gaza, which Hamas cite as reason for their rocket attacks.[2]

Enough is enough: these civilian deaths can't go on, and we can't let Bush and co block a fair, negotiated ceasefire. Let's get to half a million signatures -- we'll publish our ceasefire call in a hard-hitting ad in the Washington Post and deliver it in meetings with key powers -- follow the link below to see the ad, sign the petition, and forward this message to all your friends and family:

http://www.avaaz.org/en/gaza_time_for_peace

As the international community talks and talks, civilians are dying by the day. Last year, we campaigned hard for a comprehensive ceasefire to end all attacks and rockets and lift the counterproductive blockade -- finally the sides agreed a halfway truce, rockets and incursions stopped almost completely for four months, and the borders opened a fraction -- but that deal was grudging and flawed on all sides, lacking many needed elements: it's not surprising how it started to collapse in November.[3] We must do better this time.

And better proposals for an immediate, internationally-guaranteed ceasefire are now coming from many states in Europe and the Middle East. Yet Bush's behind-the-scenes "ceasefire" proposals reportedly seek to exclude Hamas from any deal and leave Israel a free hand, a disastrous approach that would fan the flames of hatred and guarantee that the violence continues.[4]

To be lasting, a ceasefire must protect civilians and end all attacks -- Israeli bombings and incursions as well as the rockets Palestinian factions fire into southern Israel. International supervision is desperately needed at the borders, to reopen Gaza's borders and crossings for food, fuel, medicine and goods, to prevent weapons-smuggling (which has only grown under the blockade), and to monitor and enforce the ceasefire on both sides.[5]

Sources say Israel could agree to such a ceasefire, and Hamas, which won elections in 2006 and now runs Gaza, has suggested it could do so too.[6] Both should be challenged to abide by a fair deal. There is no military solution for either side -- it's time for world powers to step up and broker a ceasefire to protect civilians on all sides and let them live their lives in peace and security. Sign the petition now at the link below and send this message to everyone you know -- we'll publish it in The Washington Post and elsewhere, and seek face-to-face meetings to deliver the petition with the Obama team and European and world powers:

https://secure.avaaz.org/en/gaza_peace_ads

With hope and determination,

Paul, Graziela, Alice, Ricken, Luis, Brett, Ben, Iain, Paula, Veronique, Milena and the whole Avaaz team

P.S. We wrote to European, US and Arab leaders last week about our campaign, and received responses -- now we need to escalate the pressure. For a report on many of Avaaz's other campaigns so far, see: https://secure.avaaz.org/en/report_back_2

Sources:

1. "Gaza bloodshed continues despite UN calls for ceasefire", 9 January 2009:
http://www.guardian.co.uk/world/2009/jan/09/gaza-fighting-un-ceasefire

Daily Telegraph (UK): "Gaza medics describe horror of strike which killed 70":
http://www.telegraph.co.uk/news/worldnews/middleeast/israel/4162193/Gaza-medics-describe-horror-of-strike-which-killed-70.html

Associated Press: "Israel Shells Near UN School, killing at least 30" (5 January 2009)
http://www.google.com/hostednews/ap/article/ALeqM5ioi_0jtO9RjMwPNRoXNCndRPRq3gD95HTJE00

Yediot Aharonot, "Cabinet: Gaza op to continue, Israel has not yet accepted the Egyptian-French ceasefire initiative", 7 January 2009:
http://www.ynetnews.com/articles/0,7340,L-3652371,00.html

2. Reuters: "US haggles with Arabs over UN action in Gaza" (8 January 2009):
http://www.reuters.com/article/middleeastCrisis/idUSN08482098

Yediot Aharonot: "Israel examining international treaty to isolate Hamas" (5 January 2009)
http://www.ynetnews.com/articles/0,7340,L-3650522,00.html

3. "Reigniting Violence: How Do Ceasefires End?" (6 January 2009) is a statistical analysis by an MIT professor, based on Israel's own data for rocket fire (which it shows stopped for four months) and on which side struck first. It provides useful factual background for how the Israel-Hamas truce effectively collapsed in November well before it expired (facts poorly reflected in some news reporting):
http://www.huffingtonpost.com/nancy-kanwisher/reigniting-violence-how-d_b_155611.html

4. E.g. see 5 January Yediot Aharonot article above, and this from the Israeli site DEBKA:
http://www.debka.com/headline.php?hid=5830

5. These parameters are advocated by a broad range of experts and policymakers. See for example International Crisis Group's Ending the War in Gaza report (5 January 2009):
http://www.crisisgroup.org/home/index.cfm?id=5838&l=1

With days to go till President Obama's inauguration, this Rasmussen Reports poll is of interest: Only 31% of Democrats support offensive, most prefer a diplomatic solution:
http://www.rasmussenreports.com/public_content/politics/general_politics/americans_closely_divided_over_israel_s_gaza_attacks

6. "Gaza: outlines of an endgame", Ghassan Khatib (6 January 2009)
http://www.opendemocracy.net/article/gaza-outlines-of-an-endgame

Jerusalem Post: "Israel must get out of Gaza now", 8 January 2009: http://www.jpost.com/servlet/Satellite?cid=1231167305710&pagename=JPost/JPArticle/ShowFull

Reuters: "Hamas seeks truce but says lifting siege a must" (5 January 2009) http://www.alertnet.org/thenews/newsdesk/L5111105.htm

Strikingly, the US Army War College has just released a substantial report supporting the view that Hamas can and must be brought into negotiations and is capable of sustaining a long-term truce, or even peace with Israel. Linked via:
http://ricks.foreignpolicy.com/node/10703

The inside story of the civil strife between Fatah and Hamas and the Bush administration's involvement in this debacle is best-told in The Gaza Bombshell, an investigative article published in the leading US magazine Vanity Fair in April 2008:
http://www.vanityfair.com/politics/features/2008/04/gaza200804

dialog

2009-01-07T01:02:00.000-08:00

Różni mądrzy ludzie z mądrych organizacji zapraszają się nawzajem na uroczyste konferencje, na których uczeni i religijne autorytety prowadzą tak zwany dialog międzyreligijny. Czy w ogóle jest możliwe prowadzenie dialogu międzyreligijnego? międzykulturowego? Na takich zasadach???
Wedlug mnie- nie. Bo to nie religie, nie kultury prowadzą ze sobą dialog. To ludzie powinni go prowadzić. Na zwykłym, ludzkim poziomie. Przecież na Boga, po pierwsze jestemy ludźmi. Dopiero potem- muzułmanami, chrzecijanami, Żydami, buddystami, hinduistami... Dlaczego więc nie moglibysmy po prostu spotkać się z drugim człowiekiem i porozmawiać.

znalazlam ciekawą stronę internetową- 6 billion others.
http://www.6billionothers.org/index_en.php
Twórcy tej strony podróżowali po całym swiecie. I -po prostu- rozmawiali z ludźmi. Filmiki z tych rozmów można obejrzeć na stronie po kliknięciu w zakladkę 'testimonials'.
Ludzie z Chin, Iranu, USA, Mali, Indii, Rosji, z każdego zakątka swiata opowiadają o miłosci, dzieciecych marzeniach, wolnosci, pieniądzach, rodzinie, Bogu, życiu pozagrobowym... jest to tak porażająco piękne- bo oto mamy okazje na własne oczy przekonać się, ze warto jest rozmawiać z ludzmi, i że słuchając opowiesci o czyis łzach... nawet jesli jest to imigrant z Mali- człowiek którego nie znamy i którego nigdy nie poznamy, człowiek o zupelnie innej kulturze, innej religii, innego koloru... zobaczymy w obcym człowieku SIEBIE.
I to jest DIALOG- zatrzymać się i pozwolić drugiemu człowiekowi mowić, i zobaczyć w nim siebie.

WSZYSCY JESTESMY TACY SAMI.
Te same lęki, te same smutki, to samo współczucie, te same serca, ta sama miłosć... i te same łzy.

makeover

2009-01-06T00:42:00.000-08:00

jak widac na zalączonym obrazku- dokonalam w chwili slabosci makeover'u bloga pod wzgledem szablonowo-kolorystycznym.
teraz dla wszystkich jest jasne, jaki jest moj ulubiony kolor ;-)
tak czy inaczej możecie calą tą dzialalnosc uznac za typowe bahawioralne oznaki nudy. chyba ze nowy wystrój jest męką dla waszych oczu- o, w tym przypadku uznajcie to za przejaw malpiej zlosliwosci z mojej strony.

Palestyna- wszyscy jestesmy świadkami

2009-01-04T08:32:00.000-08:00

Jennifer Loewenstein
Palestyna pod terrorem izraelskim (I)

W ostatnich latach amerykańska Żydówka Jennifer Loewenstein z Uniwersytetu Wisconsin pracowała jako dziennikarka i współpracowała z organizacjami obrońców praw człowieka w Palestynie i Libanie. Przebywała w Dżeninie, Ram Allah i Wschodniej Jerozolimie, gdy armia izraelska przeprowadzała w kwietniu ub.r. operację Tarcza Obronna, a 22 lipca ub.r. była świadkiem izraelskiego bombardowania Gazy. Jest współautorką książki pt. „Nowa intifada”. O tym, co widziała, a widziała rzeczy wstrząsające, opowiedziała Justinowi Podurowi na łamach amerykańskiego „Z Magazine”.

- Czego byłaś świadkiem w Dżeninie?

- Dotarłam do obozu uchodźców w Dżeninie nazajutrz po wycofaniu się Izraelczyków i spędziłam tam dwa dni i noc. To było tak, jak wizyta w jednym z najniższych kręgów piekła Dantego i wiele z tego, co widziałam, nie daje się opisać. Znikła cała dzielnica i nie można było odróżnić, gdzie przebiegały ulice, a gdzie stały domy. Chodzi nie tylko o zniszczenie wielkiej części obozu – gdy odwiedza się jakiekolwiek miasto czy osiedle palestyńskie, człowiek staje oko w oko z wprost niewiarygodnymi zniszczeniami. Rafah, Chan Junus, Ram Allah, Betlejem, Hebron, Nablus, miasto Gaza... Ta lista nie ma końca, toteż gdy oglądam swoje zdjęcia stamtąd, czasami trudno mi jest przypomnieć sobie, o jakie miejsce chodzi. Po pewnym czasie rozwalone buldożerami, zbombardowane, pokryte kulami i wysadzone w powietrze domy i budynki stają się do siebie podobne. Jednak w Dżeninie zniszczenia osiągnęły poziom bez precedensu. Idziesz po z ziemi i okazuje się, że ziemia to dach trzypiętrowego domu, którego resztę tak zrównano z ziemią, że nic nie sugeruje, iż to kiedyś był budynek, dopóki nie zaczynają się wykopki i w głębokich dziurach nie pokazują się przedmiot życia codziennego – materace, odzież, rozbite meble, sprzęt kuchenny, książki i niemożliwe do rozpoznania przedmioty, które stanowiły wyposażenie czyjegoś salonu. Ilekroć wspominam ten potworny okres, raz po raz wstrząsa mną ogrom zbrodni, a wtedy bardziej niż kiedykolwiek uświadamiam sobie jeszcze większą zbrodnię – zbrodnię popełnioną przez Izraelczyków razem z USA i ONZ, która polega na wykreśleniu z historii tego, co się stało w Dżeninie.

W czerwcu miałam odczyt o Dżeninie w Madison, w stanie Wisconsin. Pokazałam zdjęcia publiczności, około stu osobom, z których wiele było rozdrażnionych tym, że moja relacja była sprzeczna z oficjalną wersją. Krzyczeli, że Dżenin to „gniazdo terrorystów”, że Izrael musiał się bronić. Gdy pokazałam zdjęcie młodego Palestyńczyka klęczącego nad zwłokami dwóch osób za zrujnowanym szpitalem obozu uchodźców, pewna kobieta w głębi sali głośno skomentowała: „To się nie stało.” I kropka.

Właśnie, że się stało. Dżeninu nie obrócono w ruinę, lecz starto go na proch. Zginęło tam 60 osób, z czego co najmniej 40 było cywilami. Zginęli w potworny sposób – np. gdy wojska izraelskie wysadzały w powietrze domy wiedząc, że wewnątrz są ludzie, lub gdy strzelały do tych, którzy wyglądali przez okna czy z balkonów czy wtedy, gdy pociskami czołgowymi strzelały prosto do sypialni czy kuchni. Niektórzy zginęli, gdy zawalały się zrujnowane domy. Na niektórych dokonano egzekucji. Trzy osoby opowiedziały mi tę samą historię o grupie mężczyzn, którym kazano położyć się na ulicy na brzuchu ze związanymi z tyłu rękami i których rozjechał buldożer.

Tych ludzi zmasakrowano. Tak, zmasakrowano. W moim słowniku czasownik „masakrować” znaczy „zabijać na oślep i okrutnie dużą liczbę osób”. Mówimy o dużej liczbie osób, które zamordowano na oślep i w okrutny sposób. W dniu, w którym wycofali się Izraelczycy, siedziałam z kamerą na kamiennej ławce na tyłach szpitala i widziałam, jak grupa mężczyzn odkopuje zwłoki tych, których Izraelczycy zabili lub zranili podczas oblężenia (wielu ciężko rannych zmarło, bo armia izraelska uniemożliwiła dostęp ekip medycznych i karetek pogotowia do obozu i poruszanie się po nim). Szybko ich pogrzebano w prowizorycznych grobach, aby uniknąć epidemii, a teraz odkopywano, aby należycie pochować.

Inna ekipa układała na ziemi zwłoki, które przynoszono z obozu uchodźców. Zabici leżeli obok siebie w białych, poplamionych krwią prześcieradłach, podczas gdy często histeryzujący z bólu przyjaciele i członkowie rodzin podchodzili, aby ich zidentyfikować. Były tam także ciała kobiet i dzieci. Jak już powiedziałam, 40 zabitych było cywilami, a nie bojownikami uzbrojonymi w karabiny i stawiającymi czoło szóstej najpotężniejszej armii świata. Niektórzy zabici ciągle leżeli tak głęboko pod ruinami swoich domów, że jeszcze nie można było ich wydostać. Chodziłam po ponurych ruinach domu, pod którymi – pod moimi stopami – spoczywały trzy ciała; widać było tylko zelówkę buta jednej z nich. Wiedziałam, że tam leżą, bo je odkopywano, a wokół czuło się zapach śmierci. Obserwujące tę scenę dzieci zakrywały sobie dłońmi usta i nosy. Sanitariusze i członkowie ekip ratunkowych mieli białe maseczki, aby praca była znośniejsza. Członek Palestyńskiego Czerwonego Półksiężyca zanotował nazwiska trzech braci poległych w walce z Izraelczykami. W innej części obozu spotkałam kobietę z twarzą bez wyrazu, której towarzyszył mężczyzna; przetłumaczył mi, że straciła wszystkich swoich czterech synów – dwóch ostatnich podczas oblężenia Dżeninu.

Około 20 zabitych było „uzbrojonymi bojownikami”, którzy walczyli z Izraelczykami. Liczy się, że będziemy uważali, iż Izrael stoczył tam z tymi bojownikami walkę na śmierć i życie, że chodziło o akt obrony koniecznej. Zmusza się nas, byśmy wspominali do dużej liczbie żołnierzy izraelskich, którzy zginęli walcząc z tymi terrorystami. Niektórzy przypominają mi, że toczy się wojna.
Nie – mamy do czynienia z nielegalnym aktem agresji, dokonanym przez wojujące mocarstwo okupacyjne na narodzie, który zgodnie z prawem międzynarodowym ma prawo do oporu wobec oblężenia swoich ognisk domowych. Palestyńczycy mieli i nadal mają prawo do oporu. Proszę przeczytać rezolucję Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych nr 42/159 z 7 grudnia 1987 r., w której potępia się terroryzm międzynarodowy, ale rozróżnia się między nim a prawem narodów do walki z okupacją swoich ziem. „Nic w niniejszej rezolucji nie może w żaden sposób szkodzić prawu do samostanowienia, wolności i niepodległości, wynikającemu z Karty Narodów Zjednoczonych, tych narodów, które siłą pozbawiono owego prawa (...) a w szczególności poddanych reżimom kolonialnym i rasistowskim i obcej okupacji czy innym formom panowania kolonialnego, ani (...) prawu wspomnianych narodów do prowadzonej w takim celu walki oraz do występowania o pomoc i jej uzyskiwania (zgodnie z Kartą i innymi zasadami prawa międzynarodowego).”

Żadne zniekształcenia, żadne mity ani kłamstwa generowane przez nasz rząd, przez rząd Izraela i nasze media nie są w stanie przekreślić tego prawa do oporu.
Kto postanowił, że walka jest słuszna tylko wtedy, gdy jedna ze stron jest bezbronna? Jakież to absurdalne rozumowanie może dać takim tyrańskim państwom, jak nasze czy jak Izrael, dysponującym olbrzymimi arsenałami środków zniszczenia, prawo do wymagania od słabszych narodów, aby złożyły broń, otworzyły swoje drzwi przed „inspekcjami” i zrezygnowały ze swojego znikomego handlu bronią, gdy supermocarstwa zbroją się na skalę bez precedensu, która do niedawna wydawała się niemożliwa, i proklamują swoje prawo do zabijania nawet wtedy, gdy się ich nie prowokuje?

Po to, by mówić o pokoju, nie można zaczynać od żądania rozbrojenia się słabszego, lecz od rozbrojenia się silniejszego. Bierny opór jest bezskuteczny, gdy tych, którzy go stawiają, zgniata się jak źdźbła zboża. To, co zdarzyło się w Dżeninie, nie było częścią szerszej wojny między dwoma narodami – było częścią permanentnej masakry słabszego i w większości nieuzbrojonego narodu, który jest nieustannie oblegany. Jeśli chcemy skończyć z przestępstwami terroryzmu, trzeba związać ręce głównym terrorystom – tym, którzy są u steru państwa. Jeśli chcemy, aby ustały samobójcze zamachy bombowe, trzeba skończyć z warunkami, które popychają ludzi do tak mściwych czynów. Już dawno Izrael powinien był wynieść się z Palestyny. A przecież to dopiero początek. Dżenin jest tylko symbolem całego tego konfliktu i świadczy, dokąd on doprowadzi, jeśli nie dojdzie do protestów międzynarodowych, które właśnie zaczynają się tu, w Stanach Zjednoczonych.

- Izrael hołubi się jako „jedyną demokrację na Bliskim Wschodzie”. Niektórzy „mędrcy” na Zachodzie odrzucają (już i tak prawie przez wszystkich zarzuconą) sugestię, że w Izraelu/Palestynie powinno powstać jedno dwunarodowe państwo demokratyczne, bo twierdzą, że ani jedno państwo arabskie nie jest demokracją. Jest w tym zawarta niemal rasistowska insynuacja, że Arabowie nie są zdolni do zaprowadzenia demokracji. Co o tym myślisz?

- Gdy słyszę, że Izrael jest „jedyną demokracją na Bliskim Wschodzie”, podziwiam po raz kolejny potęgą mitologii i dezinformacji. W naszej własnej kulturze w niewielkim stopniu rozumie się, co to jest demokracja (czego skutki widać dziś na całym świecie) i jak słusznie powiedziałeś, jest coś nieodłącznie rasistowskiego w sugestii, że tylko białe narody pochodzenia europejskiego są zdolne do przedsięwzięć „demokratycznych”. Zakrawa to na wręcz przerażającą ironię – dowodzi, jak niewiele wie się tutaj o historii demokracji w Europie. Nasze bratnie kraje, Anglia i Francja, mają krwawą, występną i (aż do dziś) kruchą historię demokracji, co dowodzi, że utrzymanie instytucji demokratycznych wymaga długiej i trudnej walki – faktycznie to walka bez końca. Moim zdaniem natura państwa nowoczesnego sprawia, że ta walka staje się coraz trudniejsza, ale to temat innej rozmowy.

Na mocy definicji Izrael jest państwem żydowskim. Jako taki, nie może być jednocześnie demokratyczny. Nie jest państwem „rządzonym przez lud”, bo jedna piąta jego ludności nie jest żydowska i dlatego prawo odmawia jej pełnoprawnego obywatelstwa. Dodatkowo Izrael rządzi ponad 4 mln Palestyńczyków na Zachodnim Brzegu Jordanu, w strefie Gazy i w zaanektowanej Wschodniej Jerozolimie. Nie można zaprzeczyć, że tej ludności odmówiono nawet najbardziej powierzchownych atrybutów rządów demokratycznych.

Jest wiele konkretnych przykładów antydemokratycznej natury ustawodawstwa izraelskiego, jak np. zakaz posiadania ziemi przez nie-Żydów czy wystawiania kandydatów w wyborach, gdy broni się pewnych poglądów – takich np., zgodnie z którymi Izrael powinien stać się prawdziwie demokratycznym państwem wszystkich swoich obywateli. Niesłychane, a mało znane jest to, że w samym Izraelu (nie na terytoriach okupowanych) rząd nie uznaje istnienia 700 osad arabskich, wskutek czego ich mieszkańcy nie korzystają ze służb municypalnych, nie są objęci spisem powszechnym i – co ma kluczowe znaczenie – nie mają prawa głosu. Muszą jednak płacić podatki. Z łatwością można się domyślić, że okolice, w których znajdują się te osady, należą do najuboższych i najbardziej zacofanych, o czym świadczy stopy analfabetyzmu, śmiertelności niemowląt itd.
Dyskryminacja Arabów jest bardzo rozpowszechniona i istnieje we wszystkich zawodach i we wszystkich sferach życia społecznego. Arabowie są obecni poniżej swojego ciężaru demograficznego na uniwersytetach, w świecie lekarskim, adwokaturze, polityce, działalności gospodarczej. Arabowie izraelscy stanowią najuboższą ludność kraju. Odmawia im się takich podstawowych świadczeń, jak odpowiednik emerytury, bo nie odbywają służby wojskowej – faktycznie zaś nie są do niej dopuszczani.

Dyskryminacja społeczno-gospodarcza jest, oczywiście, antydemokratyczna, ale pod pewnym względem jest to najmniejszy problem. Z naszej własnej historii wiemy, jak w naszym społeczeństwie traktowano (i w wielu przypadkach traktuje się nadal) czarnych Amerykanów, nie mówiąc już o innych grupach etnicznych, religijnych i politycznych. Faktycznie jednak istniały i istnieją mechanizmy zmiany wewnętrznej. Do pewnego stopnia w Izraelu możliwe jest nieposłuszeństwo obywatelskie. Dla Arabów izraelskich istnieje tam program w rodzaju „akcji afirmatywnej”, ale dopóki państwo będzie żydowskie, osiągnięcia takiego programu zawsze będą ograniczone. Co się stanie, gdy (co sugeruje obecna tendencja demograficzna) ludność arabska w Izraelu i na terytoriach okupowanych zacznie przewyższać liczebnie ludność żydowską? Jeśli utrzyma się panująca w Izraelu ideologia, skutki takiej naturalnej zmiany dla Arabów izraelskich i Palestyńczyków mogą być katastrofalne. Niektórzy pewnie powiedzą, że ten komentarz jest alarmistyczny. Ci jednak, którzy znają bieżącą i długofalową politykę zarówno na terytoriach okupowanych, jak i w Izraelu, bardzo dobrze wiedzą, że takie programy, jak „przesiedlenie”, które przewidują, że ludność arabska zostanie siłą wypędzona z regionu, nie są wcale uważane za skrajne ani nie są niemożliwe do wdrożenia.

Pomysł utworzenia jednolitego, dwunarodowego państwa demokratycznego został, jak powiedziałeś, zarzucony praktycznie przez wszystkich. Częściowo wynika to z braku woli akceptacji prawdziwie demokratycznego państwa, a po części z braku woli akceptacji państwa niewyznaniowego. Jak już powiedzieliśmy, Izrael jest państwem żydowskim. Dla niektórych Żydzi to przynajmniej częściowo termin religijny. Dla większości jest to jednak termin etniczny i ideologiczny, który wyklucza zgodę na współistnienie z kulturą palestyńską, a co ważniejsze, zgodę na wspólną suwerenność arabsko-żydowską. Uważam, że „świecki” i „demokratyczny” to praktycznie synonimy, choć wiem, że są tacy, którzy by się ze mną w tej sprawie nie zgodzili.

Rezygnacja z rozwiązania polegającego na utworzeniu jednego państwa to częściowo również rezultat rasistowskiej wiary w niezdolność Arabów do zaprowadzenia demokracji. „Udowadnianie” słuszności takiego poglądu poprzez wskazywanie palcem na mapie świata arabskiego kolejnych państw mających skorumpowane, autorytarne i brutalne reżimy jeszcze raz świadczy jedynie o nieznajomości najnowszej historii Bliskiego Wschodu. Nasi eksperci mają również skłonność do mówienia o „świecie arabskim” jako o czyś, co stanowi zwartą, jednolitą całość. Wystarczy choćby krótko pobyć na Bliskim Wschodzie, by zrewidować taki pogląd. Są tacy, którzy twierdzą, że znają się na sprawach tego regionu, a nawet powierzchownie nie zdają sobie sprawy z ogromnych różnic między realiami społeczno-gospodarczymi takich krajów – wymienię tylko niektóre – jak Arabia Saudyjska i Syria czy Algiera i Kuwejt. To coś zdumiewającego i deprymującego.

Jednak wielu Arabów, w tym Arabów palestyńskich, również zrezygnowało z pomysłu utworzenia jednego państwa jako rozwiązania problemu lub od razu go odrzuciło (niektórzy, w tym Chomsky, uważają, że nigdy nie brano go na serio). Wraz z ekspansją islamu politycznego i narastającą siłą „fundamentalistycznych” ruchów islamskich w Iranie, Arabii Saudyjskiej, Libanie, Palestynie, Egipcie, Sudanie, Turcji i innych krajach, rezygnuje się z wartości demokratycznych i zastępuje się je wartościami „islamskimi” (w cudzysłowie, ponieważ wielu ludzi stwierdza, że „islamizm” jako siła polityczna ma bardzo niewiele wspólnego z islamem jako wiarą).

Przebywając w Bejrucie, w strefie Gazy i na Zachodnim Brzegu, byłam świadkiem nieufności wobec instytucji demokratycznych i pogardy do nich. Na terytoriach okupowanych członkowie Hamasu (Islamskiego Ruchu Oporu) i Dżihadu Islamskiego otwarcie potępiają i odrzucają instytucje „zachodnie”. Inni wskazują na totalne bankructwo takich instytucji, jak ONZ, Trybunał Międzynarodowy (i jego poprzednicy), Unia Europejska itd., dowodząc nieskuteczności tych instytucji wobec prowadzonej przez USA tyrańskiej polityki supermocarstwowej i ich przewagi wojskowej i technologicznej. Dogłębnie antydemokratyczne zachowanie USA w polityce zagranicznej bardziej odstraszyło tych, którzy mogli nawrócić się na ideę świeckiego społeczeństwa demokratycznego, niż jakakolwiek ideologia antydemokratyczna. Dobrze byłoby, gdyby Amerykanie zdali sobie z tego sprawę, ale mam wrażenie, że jesteśmy od tego dalej niż kiedykolwiek – zwłaszcza teraz, gdy przygotowujemy naszą przodującą machinę wojenną do kolejnej ogromnej rzezi Irakijczyków.

Wygląda na to, że zupełnie nie potrafimy zdać sobie sprawy, iż „przeciętny” Palestyńczyk, Libańczyk, Syryjczyk czy Egipcjanin jest absolutnie świadomy motywów i stymulatorów amerykańskiej polityki zagranicznej. Chyba nie jesteśmy świadomi skutków naszej kampanii przeciwko „terroryzmowi” wśród narodów świata arabskiego i muzułmańskiego – a przecież one widzą, co kryje się za retoryką i apologetyką naszej najnowszej wojny imperialnej. Nie pamiętam już ile razy w obozach uchodźców w Bejrucie, Gazie i na Zachodnim Brzegu podchodziły do mnie dzieci i gdy dowiedziały się, że jestem Amerykanką, krzyczały: „Myślisz, że wszyscy jesteśmy terrorystami” czy „Bush chce nas wszystkich zabić”. Nigdy nie zapomnę, jako chodziłam po ruinach bloku mieszkalnego, który w lipcu ub.r. zbombardowano w Gazie. Celem nalotu był Salah Szehada, jeden z przywódców wojskowego skrzydła Hamasu, ale w ataku zginęło również jedenaścioro dzieci i pięć osób dorosłych. Cała dzielnica tak ucierpiała, że wiele rodzin musiało szukać nowych mieszkań, a na skutek strat spowodowanych przez tysiąckilogramową bombę zrzuconą tuz przed północą przez F-16, dziesiątki osób straciły swoje interesy i środki utrzymania. Gdy oglądałam ruiny, robiłam zdjęcia i wypytywałam ludzi, szła za mną grupa chłopców. Ten, który szedł na ich czele, niósł kosz pełen odłamków bomby, którymi wymachiwał, ilekroć się za nim oglądałam. „Made in America”, powtarzał.

Najbardziej deprymujące jest to, jak często to powtarza się na terytoriach okupowanych – bombardowania, strzelaniny, niszczenie domów i działalności gospodarczej, mordowanie na oślep dzieci i starców, wszechobecne punkty kontrolne, które arbitralnie ograniczają wszelkie ruchy, mury „odgradzające”, zasieki z elektrycznego drutu kolczastego, nocna wojna pod oknami budynków mieszkalnych, całodobowe godziny policyjne, nie kończące się przerwy w dostawie prądu, niedobory wody i żywności, narastająca zależność od międzynarodowej pomocy żywnościowej, spowodowana przez rozkład gospodarki, podczas gdy stopa ubóstwa osiąga 80%, podobnie jak stopa bezrobocia. Zaskakuje mnie rozmach przywiązania do ideałów demokratycznych, to, jak czynnie ludzie dążą do ich realizacji i jak w obliczu tych wszystkich zbrodni masowo, choć w sposób niezorganizowany, stawiają opór.

Tłum. Zbigniew Marcin Kowalewski

pozwolilam sobie skopiowac artykul z portalu Viva Palestyna! http://viva-palestyna.pl/
opowiada o sytuacji sprzed kilku lat; ale teraz widac, ze nic sie nie zmienilo.
jest dokladnie tak samo.
narod żydowski, który wycierpial tak wiele, popełnia zbrodnie na niewinnych ludziach, zapedzonych do getta, spuszczaja bomby na getto! bo gettem jest Strefa Gazy. historia zatoczyla wielkie, ironiczne koło. jak z ofiary stać się katem.
lekcja poglądowa.

nasz Prorok Mohammad powiedział:
"Niechaj nikt nie stoi bezczynnie, gdy niesprawiedliwie zabija się człowieka. Na każdego, kto widział, że jest to człowiek bezbronny, spadnie przekleństwo. Niechaj nikt z Was nie stoi bezczynnie, gdy niesprawiedliwie biją człowieka. Na każdego kto widział, że jest to człowiek bezbronny, spadnie przekleństwo."

czy stoimy bezczynnie?

jak można prześladowac dziesiątkami lat niewinny naród- bo czy to Palestyńczycy dokonali Holocaustu? dlaczego nie weźmiecie się za Niemców, drodzy izraelscy politycy?
bo nie są bezbronni? być może posiadacie jakieś prawo do tej ziemi. jakie- trudno mi osądzać, wy... to potomkowie wygnanych prawie 2 tysiące lat temu. czy mieliście jakiekolwiek prawo burzyć domy ludzi zamieszkujących tą ziemie od tysięcy lat? to Wy jesteście w Palestynie gośćmi! nie oni.

ale przybyliście, nie jako goście, ale jako najeźdzcy, zagarnęliście najlepsze ziemie, zburzyliście wioski, na gruzach których wybudowaliście swoje, z nowymi nazwami, aby na mapie wszystko wyglądało cacy. mordowaliście bez pardonu całe rodziny. i to po Holocauście! jakimi zbrodniarzami i perfidnymi kłamcami jesteście! oby Bóg wam wybaczył; bo żaden człowiek świadomy waszych zbrodni nie jest i nigdy nie będzie w stanie tego uczynić.

święta, święta, i po świętach

2008-12-29T00:37:00.000-08:00

jak podaje Gazeta Wyborcza:

17-letni Adam P. został aresztowany, postawiono mu zarzut zabójstwa. Przyznał się, że w nocy z 24 na 25 grudnia zabił koleżankę, 15-letnią Natalię. Ciało dziewczyny pokłute nożem znaleziono w jego domu, w Sławie Wielkopolskiej koło Skoków.
Adam P. obchodził w Wigilię imieniny, zaprosił do siebie znajomych. Była wśród nich 15-letnia Natalia D. Znali się dobrze, od dawna.

- Imieninowe spotkanie zakrapiane było alkoholem. Najwięcej pił Adam P. - mówi Andrzej Dolata, rzecznik Komendy Powiatowej Policji w Wągrowcu. Ok. godz. 23 goście rozeszli się, większość wybierała się na pasterkę. Tylko Adam z Natalią zostali w domu. Dziewczynę znaleziono martwą następnego dnia.

Rodzina szukała jej. Dotarli do domu Adama P., drzwi były zamknięte, przed domem na śniegu widać było ślady krwi. Wyważono drzwi. Dziewczyna leżała tuż za progiem, na korytarzu. Miała kilka ran kłutych na plecach i klatce piersiowej - relacjonuje rzecznik policji. Kiedy doszło do zabójstwa, byli sami w domu. Nie ma świadków. - Z naszych ustaleń wynika, że ok. godz. 3 nad ranem doszło do kłótni, prawdopodobnie motyw był seksualny. Adam P. próbował się zbliżyć do dziewczyny, broniła się, wtedy ją zaatakował. Był pijany, nie wiadomo, na ile świadomy - mówi rzecznik. Po zabójstwie chłopak uciekł z domu. Poszedł pieszo do Murowanej Gośliny. Stamtąd autobusem pojechał do Poznania. Ale w czwartek wieczorem sam zgłosił się na policję w Poznaniu. Przyznał się, że zabił dziewczynę. W sobotę został aresztowany. Grozi mu dożywocie.

po prostu w glowie się nie mieści.

a w Gazie bombardowania.
świat zwariował.

Dor - 1

2008-12-26T11:04:00.001-08:00

przecudowny film, niesamowicie madre i piekne kino, i do niczego nie sposob sie przyczepic. aktorzy swietni, muzyka- wspaniala. fabula, dialogi... film, ktorego nie da sie zapomniec. o trudach i splatanych niciach losu, i o tym, ze dobro moze pojawic sie w kazdych okolicznosciach.
reszta folmu dostepna w kawalkach na youtube- polecam! obok pierwszej czesci linki do nastepnych
http://pl.youtube.com/watch?v=mDepj2ao51A

Zikr

2008-12-12T11:04:00.001-08:00

Zikr- czyli wspominanie Boga poprzez recytację. Tu piękny zikr w wykonaniu m. in. A R Rahmana. Na końcu 99 Najpiękniejszych Imion Boga.

Jak wyglądały mechanizmy amerykańskiej propagandy wojennej przejętej przez polskie media? Historia medialnej fikcji na przykładzie inwazji Iraku.

2008-12-11T05:43:00.000-08:00

import z viva!Palestyna, artykul Jerzego Szygiela

Tempo wojny, tempo propagandy: krótka historia hollywoodzkiego linczu
"Go, go, go!" - ten charakterystyczny krzyk amerykańskich sił specjalnych to dźwięk, który został najsilniej zapamiętany przez personel i pacjentów szpitala miejskiego w Nassirii (południe Iraku), choć mogli również wspominać inne odgłosy: wystrzały, eksplozje i wyłamywanie drzwi z hukiem. Może dlatego, że ekipa, która to wszystko filmowała (trzy kamery noktowizyjne, w tym jedna na wysięgniku teleskopowym), kiedy już było po wszystkim, poprosiła żołnierzy o dokrętkę początkowej fazy ataku, więc biegli i krzyczeli jeszcze raz "go, go, go!" na placu przed szpitalem - w tempie jak trzeba.

Nazajutrz, 1 kwietnia 2003, George W. Bush, prezydent Stanów Zjednoczonych, poinformował swój naród i resztę planety, że oddział specjalny wojsk amerykańskich przedarł się na tyły wroga i po bohaterskiej walce odbił z rąk irackich siepaczy 19-letnią amerykańską dziewczynę, szeregową Jessikę Lynch, która "dostała się do niewoli" w Nassirii trzeciego dnia inwazji na Irak, 23 marca 2003. Jednocześnie telewizje pokazywały film ze zdobycia szpitala. Z czasem niewiarygodna historia młodej Jessiki stała się szkolnym wzorem profesjonalnej propagandy patriotycznej, przykładem użycia najnowocześniejszych technik perswazyjnych public relations w służbie amerykańskiego przemysłu wojennego. Jest to przypadek najlepiej poznany, najlepiej udokumentowany i zweryfikowany przez niezależne od Pentagonu media, najłatwiejszy do zrekonstruowania.

Pod koniec marca 2003, dość nieoczekiwanie, inwazja straciła tempo. Amerykański korpus ekspedycyjny, atakowany przez wojska irackie i zdezorientowany burzą piaskową, utknął w połowie drogi na Bagdad. Nie zdobyto żadnego dużego miasta, oddziały brytyjskie i polskie ciągle nie mogły poradzić sobie z "irackim Westerplatte", Umm Kasr, jedynym, niewielkim portem morskim Iraku położonym zaledwie o kilka kilometrów od Kuwejtu, miejsca startu lądowej części agresji.

Kontekst propagandowy był nienajlepszy. Po kilku pierwszych dniach wojny z braku zapowiadanych tłumów Irakijczyków witających kwiatami wyzwolicieli telewizje pokazywały przestraszone twarze irackich jeńców z podniesionymi rękami, co zastępczo miało symbolizować triumf. W tej fazie w Polsce entuzjastyczna "Gazeta Wyborcza", która gorliwie kopiowała wszystkie amerykańskie koncepty propagandowe, na pierwszej stronie drukowała zdjęcie zgiętego w pół, ubranego po cywilnemu Irakijczyka w klapkach, nad którym stał uzbrojony po zęby, polski żołnierz o cokolwiek technologicznym wyglądzie, który w przeciwieństwie do jeńca miał zamaskowaną twarz. Taki był przekaz panowania i zwycięskiej pychy. Wszystko szło dobrze, ale pojawił się problem gdy telewizja iracka pokazała odkryte twarze jeńców amerykańskich.

Z triumfu zeszło powietrze. Szef Pentagonu Donald Rumsfeld nagle przypomniał sobie o konwencjach genewskich, oskarżył iracką telewizję ich gwałcenie (nie należy pokazywać twarzy jeńców). Ale zanim nadszedł odgórny zakaz niektóre amerykańskie telewizje pokazały przerażone twarze schwytanych Amerykanów wywołując powszechny szok. Samo używanie przez dziennikarzy słowa "przerażenie" doprowadziło do niezamierzonego skojarzenia z szeroko promowaną wcześniej nazwą wojskowej metody ataku na Irak, która brzmiała - jak mało kto dziś pamięta - "Szok i przerażenie" ("Shock and awe" - zresztą od tego momentu nazwa ta natychmiast i na zawsze znikła z amerykańskich mediów, "przerażenie" miało terroryzować atakowanych nie atakujących). Trzeba było szybkich środków zaradczych.

Media dopiero teraz zaczęły mówić o "wojnie propagandowej", choć Pentagon, który się na tym zna, od pierwszego dnia rzeczywistej wojny starał się zniszczyć siedzibę irackiej telewizji państwowej w Bagdadzie. To był pierwszy, "prewencyjny" (jak sama wojna) środek zaradczy. 24 marca, po ukazaniu się zdjęć amerykańskich jeńców te działania zintensyfikowano, całe hektary miasta wokół bagdadzkiej telewizji zamieniały się w gruzy. A i tak iracka telewizja nadawała aż do 10 kwietnia, jeszcze w dzień po zdobyciu Bagdadu przez amerykańskie wojska inwazyjne.

Być może warto przypomnieć, że podczas gdy Amerykanie już dawno realizowali środek zaradczy numer dwa ("Akcja Jessica") na polskim podwórku dziennikarze zajmowali się odkrywaniem Ameryki. Najbardziej tragikomicznym tego przykładem była wieczorna emisja "Wiadomości" (TVP1) z 30 marca kiedy prezenter Kamil Durczok, po stachanowsku rozgrzany do czerwoności, wzywał Amerykanów do natychmiastowego zbombardowania telewizji irackiej. Obok niego siedział dziennikarz "Wiadomości" Waldemar Milewicz, który wrócił właśnie ze swojej pierwszej, dwudniowej podróży do objętego wojną Iraku. Obaj byli faktycznie zgodni, że należy zabić irackich dziennikarzy, gdyż źle pracują: uprawiają propagandę.

Durczok wyrażał bojowe i przejęte niezrozumienie dlaczego siły inwazyjne, w których Polska bierze przecież aktywny udział, pozwalają nadawać tej telewizji mimo jej widocznego wpływu na iracką ludność i opinię międzynarodową. Każdy polski prezenter telewizyjny uważał się wówczas za generała, więc Durczok przekonywał, że należało ją zbombardować pierwszego dnia ofensywy. Obaj z Milewiczem tłumaczyli telewidzom, że ta telewizja podtrzymuje morale irackich telewidzów i wysunęli tezę, że to właśnie ona jest - być może - powodem wstrzymania natarcia wojsk lądowych i opóźnienia ostatecznego zwycięstwa.

Wszystko to było dość dziwne: Waldek Milewicz pracował w telewizji polskiej od czasów stanu wojennego. W oczach ówczesnej opozycji to co przedstawiała TVP było czystą propagandą. Po owych pamiętnych "Wiadomościach" zapytałem Waldka czy w latach osiemdzisiątych popierałby ideę wysadzenia TVP w powietrze, zapytałem dlaczego jego zdaniem żadne polskie medium nie mówi, że celowanie w media jest sprzeczne z konwencjami genewskimi. Mówił, że poddał się nieodpartemu entuzjazmowi Durczoka, że był zmęczony i rzeczywiście wygadywał bzdury, że wcale tak nie myśli.

Iracka telewizja do końca swojej działalności ani razu nie wezwała do zabijania zagranicznych dziennikarzy, choć wielu z nich wyraźnie uważała za propagandystów. Dwaj polscy dziennikarze z telewizji TVN24 zatrzymani przez Irakijczyków 7 kwietnia 2003, choć reprezentowali państwo-agresora, zostali wkrótce wypuszczeni cali i zdrowi. Irakijczycy przestrzegali konwencji genewskich w stosunku do dziennikarzy zagranicznych do 7 maja 2004, kiedy zabili dwóch innych polskich dziennikarzy: Waldemara Milewicza i Mounira Bouamrane. Wówczas państwo irackie już nie istniało. Wcześniej wszyscy zagraniczni dziennikarze, którzy zginęli od kul i pocisków na irackiej wojnie, zostali zabici przez wojska amerykańskie.

Drugim, już fikcyjnym, więc bardziej skutecznym środkiem zaradczym Pentagonu na niespodziewane zatrzymanie road movie, którym miała być droga na Bagdad, było zaangażowanie prawdziwego Hollywoodu. Chodziło o błyskawiczne stworzenie epickiej historii z zakresu kultury masowej, którą prasa będzie mogła żywić się co najmniej tydzień, takiej, która mogłaby łatwo zaciemnić utratę tempa irackiej kampanii, a jednocześnie zamienić porażkę widoku amerykańskich jeńców w medialne zwycięstwo. Wybrano technikę pokazania ikony patriotycznej, w której stronę ludzie mogliby odwrócić twarze i do której mogliby się niejako "modlić". Doświadczeni pi-arowcy bardzo szybko zwęszyli idealnie nadający się do tego przypadek Jessiki Lynch.

Public relations (PR) to, najogólniej mówiąc, zespół metod reklamowo-marketingowych i technik wpływu na media przydatnych do tworzenia takiego społecznego wizerunku towaru lub idei jaki odpowiada zleceniodawcy. Sama reklama posługuje się słownictwem typowo wojennym jak "strategia", "kampania", "ofensywa", "cel" ("target"), "opór" czy "odwrót". Na przykład teoretyk marketingu Georges Chetochine przekonuje "Kupujący towar to wróg! Żeby zamienił się w poddanego trzeba: 1. rozbroić go; 2. uwięzić; 3. zawsze zachować inicjatywę". Oczywiście celem reklamy nie jest zabijanie ludzi, lecz tylko ich zmysłu krytycznego. Natomiast PR, który sam w sobie może być techniką komunikacji politycznej - jeśli zechce - może zabijać fizycznie.

Według byłego człowieka reklamy Frederica Beidbegera, autora wydanej również w Polsce książki "29.99" (tytuł oryginalny "99F"), "zasadą główną reklamy jest recykling wszystkiego, w tym tych, którzy się buntują". Reklama to nieustannie mielony surowiec wtórny, wieczne "pulp fiction". W ostatnich latach wielkie korporacje wykorzystywały do reklamy wielu teoretyków czy liderów różnych rewolucji: Marksa, Lenina, Mao, Zapatę czy Che Guevarę. Na użytek "Akcji Jessica" pracująca od lat dla Pentagonu agencja PR The Rendon Group (TRG) postanowiła wywołać coś bardziej chrześcijańskiego: bohaterski wizerunek buntowniczki Joanny d'Arc.

Wśród pokazanych w marcu 2003 amerykańskich jeńców była jedna kobieta: Shoshana Johnson, ale się nie nadawała do tak pomyślanego propagandowego "kontrataku". Miała trzydzieści lat i była czarna (brak identyfikacji z "targetem" - większością Amerykanów). Miała dwie kule w nodze, spędziła dwa tygodnie bolesnej niewoli, a kiedy nadeszło wyzwolenie musiała sama czołgać się do śmigłowca. Po jej powrocie nikt już o niej nie słyszał, nie było reportaży na temat jej brawury, ani propozycji książki. Nie nadawała się, bo kojarzyła się z przegraną, szokiem i przerażeniem. Była negatywem Joanny d'Arc i nieznanej dotąd Jessiki Lynch.

Jessica Lynch "dostała się do niewoli" z powodu zmęczenia jej dowódców i sprzecznych rozkazów. Sama była zmęczona, bo już trzeci dzień kierowała pięciotonową ciężarówką, a w walce ze snem nie pomagała nawet rozdawana żołnierzom amfetamina. Ale to nie ona tylko jej ciężarówka, z powodu awarii, nie mogła dalej jechać. Jessica przesiadła się do Humvee kierowanego przez inną żołnierkę, półkrwi Indiankę Hopi Lori Pietzewą. Ich tyłowy konwój zaopatrzenia zabłądził i przekroczył front wjeżdżając o świcie do Nassirii. Kiedy kapitan dowodzący w końcu zorientował się i dał rozkaz do odwrotu, z tyłu już było słychać odgłosy walki. Obrońcy miasta zatarasowali ulicę autobusem i płonącymi oponami. Żołnierki z Humvee, kompletnie nieprzygotowane do takiej sytuacji, zobaczyły oddział irackiego wojska biegnącego w ich stronę. Spanikowana Lori próbowała wydostać się z zasadzki naciskając gaz do dechy. Humvee uderzył gwałtownie w płonącą ciężarówkę z własnego konwoju.

Jessice Lynch, ze złamanym ramieniem, raną na głowie, strzaskaną kością udową i wybitą ze stawów stopą, udało się wydostać z samochodu, padła na ziemię i straciła przytomność. Na rozkaz irackiego dowódcy obie żołnierki zaniesiono do szpitala. Pietzewa zaraz potem umarła. Lynch miała silny krwotok wewnętrzny. Na szczęście miała tę samą grupę krwi (0+) co rodzina szpitalnego lekarza dr Saada Abdula Razaka. Zrobiono jej transfuzję, która uratowała jej życie. Była półmartwa, nikt jej nie pilnował. Ze świadectw byłych pacjentów i personelu zebranych w miesiąc później przez dziennikarzy, którzy zechcieli sprawdzić przypadek Jessiki Lynch (Los Angeles Times, Toronto Star, El Pais, BBC World, Le Nouvel Observateur) wynika, że młodą dziewczyną zaopiekowano się bardzo dobrze jak na ciężkie wojenne warunki. Jessica była trochę egzotyczną pacjentką. Ludzie wspominali pielęgniarkę, która wieczorami śpiewała jej kołysanki.
Amerykanie trochę atakowali miasto, ale postanowili zostawić je z boku i dalej parli na Bagdad. Nazajutrz mąż jednej z pracownic szpitala Mohammad Odeh al-Rehaief podszedł do amerykańskich posterunków na obrzeżu miasta żeby zgłosić obecność Jessiki w szpitalu. Zapewniony, że dostanie dużo pieniędzy, a jego rodzina zostanie przeniesiona do Stanów, zgodził się wrócić do miasta i zebrać maksimum informacji na temat szpitala, dostarczyć szczegółowy plan budynku. Przez najbliższy tydzień dowództwo zajęło się planowaniem "ataku", a wtajemniczeni pi-arowcy pisaniem scenariusza i układaniem tzw. planu medialnego, tj. planowaniem procedury takiego podawania informacji by uzyskać efekt Joanny d'Arc.
Mało brakowało, a nieświadomi lekarze ze szpitala w Nassirii mogli wszystko zepsuć. Obawiali się o stan szeregowej Lynch, która w ich oczach była właściwie dzieckiem i zdecydowali oddać ją Amerykanom. Irackie wojsko powoli opuszczało Nassiriję, ewakuowano też część szpitala. Przyszykowali ostatnią działającą jeszcze karetkę pogotowia i z duszą na ramieniu pojechali z Jessiką w kierunku posterunków amerykańskich pod miastem. Jeszcze bardziej przestraszeni Marines strzelali wówczas do wszystkich irackich karetek pogotowia, więc otworzyli ogień i do tej, mało nie zabijając swojej przyszłej Dziewicy Orleańskiej. Karetka musiała szybko zawrócić.

Atak na szpital nastąpił nocą, w dwanaście godzin po opuszczeniu miasta przez irackie oddziały zbrojne. W pozbawionym prądu (elektrownia zbombardowana) szpitalu zostało kilkudziesięciu pacjentów. Jak opowiadał później BBC inny lekarz, dr Anmar Udaj "To było jak w Hollywoodzie (…), amerykańskie siły specjalne strzelały gdzie popadnie, na szczęście ślepakami, słyszeliśmy zewsząd eksplozje. Krzyczeli go, go, go! Ten atak był jak jakiś show albo film akcji z Sylwestrem Stallone". Wybuchały stosowane w filmach granaty hukowo-dymowe. Jedna ze starszych pacjentek dostała ataku serca ze strachu. Kiedy żołnierze wyłamywali z impetem kolejne drzwi (te, które były otwarte najpierw zamykali) za nimi i ekipą filmową biegał administrator szpitala z kompletem kluczy w roztrzęsionych rękach. Chciał pokazać gdzie leży Jessica Lynch, ale nie zwrócili na niego uwagi. W końcu żołnierze zabrali Amerykankę na nosze i zanieśli do śmigłowca. Po dokrętce ewakuowała się cała reszta.

W prima aprilis 2003, w dniu, w którym prezydent Stanów Zjednoczonych zareagował na wiadomość o uwolnieniu Jessiki (pamiętnymi słowami "To super!"), kasety z filmem przewieziono na montaż do Kataru. Nie do "arabskiego CNN" Al Dżaziry, która się tam mieści, tylko do siedziby Centcomu (centralnego, amerykańskiego dowództwa operacji irackiej), również mieszczącą się w Katarze, tylko kilka kilometrów dalej. Tu całą noc fabrykowano film, który nazajutrz pokazano akredytowanym dziennikarzom jako reportaż. Tylko jeden wyraził cichą uwagę, że "coś za dużo efektów specjalnych". I wiadomość rozeszła się po świecie jak (pustynna) burza.

Główną metodą malowania ikony patriotycznej, oprócz "puszczania" zwykłych fałszywek, było to co w żargonie specjalistów od wojskowych operacji psychologicznych na wielką skalę nazywa się "pływaniem informacji" (po polsku:"nie potwierdzam - nie zaprzeczam"). 2 kwietnia Associated Press powołując się na "wysokiego funkcjonariusza pragnącego zachować anonimowość" doniosła, że uratowana żołnierka miała "co najmniej jedną ranę od kuli". Tego samego dnia New York Times za "wysokim oficerem armii Stanów Zjednoczonych" napisał, że Jessica Lynch jest ranna od "licznych kul". Całość została najpełniej rozwinięta w artykule Washington Post, na pierwszej stronie: "She Was Fighting to the Death" (który można przetłumaczyć "Walczyła na śmierć i życie"), z podtytułem "Ujawniamy szczegóły uwięzienia i ratunku żołnierki pochodzącej ze stanu Wirginia" (sama nazwa stanu sugeruje "dziewictwo").

Tutaj, według anonimowych "źródeł wojskowych" i reguł ludowej opowieści epickiej, Jessica walczyła "na śmierć" gdyż "nie chciała iść żywa do niewoli". Washington Post pisał, że bohaterska Lynch opierała się irackim napastnikom do ostatniej minuty i opróżniła swój ostatni magazynek do ostatniego naboju strzelając do wrogów i zabijając wielu z nich. Strzelała choć w jej ciele tkwiło już wiele kul i widziała wokół padających w boju rodaków. W końcu dopadł ją jakiś Irakijczyk i wbił w nią sztylet. Co do pobytu w szpitalu źródłem był "niezidentyfikowany iracki farmaceuta", który opowiadał, że Jessica często płakała w niewoli i "chciała do domu". Na pierwszym planie mamy więc pewną teoretyczną sprzeczność między obrazem walecznej Amazonki, rodzajem Rambo ze stali, a chlipiącą dziewczynką, ale właściwie wszystko grało: duma odbiorcy była budowana na wizerunku nieziemskiej dzielności połączonym z bliskim obrazem zwykłej, rozczulającej, "naszej" dziewczyny, "swojaczki".

W tle ikony dziennikarze z Washington Post z Rendon Group namalowali fresk. Według gazety operacja uwolnienia Jessiki była wspólnym dziełem Rangersów, Marines i komandosów ze specjalnej jednostki marynarki wojennej SEALS. Byli oni wspierani przez maga-samolot AC-130 Gunship "zdolny do wystrzeliwania 1800 pocisków na minutę ze swego działka 25 mm" oraz samolot rozpoznawczy, który filmował akcję zdobywania szpitala. Już na konferencji prasowej w Centcomie generał Vincent Brooks opowiadał, że cała ta armada musiała się "ostrzeliwać do końca". Żeby niczego nie brakowało Washington Post dodał, że - ciągle według anonimowego oficera - "siły operacji specjalnych odkryły w piwnicy szpitala coś, co wyglądało na prototyp irackiej celi tortur, z bateriami i elektrodami". Ta wersja wypadków stała się matrycą, która w następnych dniach była nieustannie "reloaded", stemplem odciskanym w prasie i mediach audiowizualnych całego świata, gdyż WP należy do prasy "prestiżowej". Ale właściwie to nie jest cała ikona, bez żadnej weryfikacji wprasowana w uczucia odbiorców.

Ludzie z Rendon Group "pozwolili pływać" informacji, że Jessica Lynch była zgwałcona, a później torturowana, następnego dnia krzyczał o tym na pierwszej stronie New York Daily News.

Wówczas już setki stacji radiowych i prowincjonalnych gazet w Stanach mówiły o "naszej Joannie d'Arc". Powstała piosenka-przebój country "She is a Hero" ("Jest bohaterką"). Ikoniczno-legitymacyjne zdjęcie Lynch w mundurze i na tle powiewającej flagi narodowej oraz stosowne, patriotyczne napisy pokazały się na koszulkach, breloczkach do kluczy, nalepkach samochodowych i innych gadżetach po ćwierć dolara sztuka. Kultowy wątek gwałtu został utrwalony w książce dziennikarza Ricka Bragga "I Am a Soldier, Too: The Jessica Lynch Story". Bragg tłumaczy w niej, że dziewczyna została brutalnie zgwałcona zaraz po dostaniu się do niewoli, ale tego nie pamięta z powodu częściowej amnezji.

Już w matrycowym artykule z Washington Post było przekonujące zdanie, że po tym wszystkim Jessice należy dać odpocząć. Lynch po krótkim pobycie w amerykańskim szpitalu w Niemczech została przewieziona do bazy Andrews pod Waszyngtonem. Przez następne pół roku jedynym dziennikarzem, który miał do niej dostęp był Rick Bragg. Amerykański Departament Obrony odmawiał innym "ze względów humanitarnych" i informował, że kontakty z nią i tak nie mają sensu, gdyż "straciła pamięć". Rodzina Lynch dostała milion dolarów za prawo wyłączności do książki. Jej promocją na świecie zajął się Pentagon (w Polsce wydało ją związane z Ministerstwem Obrony wydawnictwo Bellona pod tytułem "Historia Jessiki Lynch. Ja też jestem żołnierzem").

Wystawienie na widok publiczny ikony modlitewnej w delikatnym momencie inwazji Iraku było majstersztykiem wojskowego PR. Z jednej strony poruszało strunę egalitaryzmu feministycznego, dumy kobiecej, z drugiej budziło męską i rasistowską fantazję gwałtu białej, delikatnej dziewczyny przez irackich, "brudnych" brutali z nożami w zębach. Przywołanie symbolu świętej Dziewicy Orleańskiej służyło wywołaniu wrażenia "obrony ojczyzny", choć ta obrona miała miejsce po drugiej stronie globu, w kraju z Trzeciego Świata nasączonego ropą, na który napadł drapieżny, technologiczny gigant. Tempo irackiego road movie zostało medialnie utrzymane, aż do pozornego finału, następnej fikcyjnej akcji epickiej o planetarnym zasięgu pod nazwą "Obalanie pomnika Saddama" z 9 kwietnia 2003, w którym aktorami byli żołnierze USA i oddział najemników Ahmeda Szalabiego z Irackiego Kongresu Narodowego a widzami dziennikarze zagraniczni zakwaterowani w hotelu "Palestine" w Bagdadzie. Widowisko wystawiono zresztą bezpośrednio przed hotelem.

John W. Rendon, zdolny pi-arowiec i założyciel TRG, zanim zaczął pracować dla opanowanego przez skrajną prawicę Pentagonu, był w 1980 roku szefem kampanii Jimmy Cartera, a w 1992 jednym z głównych doradców kandydata na prezydenta Billa Clintona. Zarządzał kilkoma większymi operacjami dezinformacyjnymi polityczno-korporacyjnymi o dużym zasięgu jak masowa sprzedaż medialna amerykańskiej inwazji na Panamę, dystrybucja fałszywych informacji podczas wojny NATO-Jugosławia, czy - chyba największy jego sukces finansowy - organizacja światowego strachu przed fikcyjną "katastrofą komputerową roku 2000". The Rendon Group pracuje też dla Białego Domu i CIA, z której "zasobów osobowych" szeroko korzysta, oraz dla kilku międzynarodowych korporacji finansowych. Ogółem dostarcza usługi dla partnerów z ok. siedemdziesięciu krajów. W dokumencie wewnętrznym z 1997 (to był ostatni dokument wewnętrzny TRG, który ujrzał światło dzienne) chwali się "wtyczkami" w kilku światowych agencjach prasowych.

Podstawową metodą działania tego typu agencji PR (współdziałających z wywiadami wojskowymi) przy tworzeniu matryc medialnych nie jest uruchamianie "wtyczek" tj. dziennikarzy na drugich, tajnych etatach PR. To by za drogo kosztowało. Są jeszcze dziennikarze na drugich etatach w służbach specjalnych (już taniej), są tacy, którzy współpracują za darmo i w końcu nie współpracujący ze służbami specjalnymi, czyli przede wszystkim "cynicy" oraz "użyteczni idioci" (tych jest najwięcej). "Idioci" to dziennikarze dyskretnie prześwietleni przez służby pod kątem (braku) ich zmysłu krytycznego i zapału do poszukiwania "newsów". To im podsuwa się przyjaznego, wysokiego funkcjonariusza, który nic nie może powiedzieć, ale ostatecznie, po zastrzeżeniu absolutnej anonimowości, "ujawnia" jakiś drobny, niewinnie wyglądający, ale smaczny szczegół, tzw. przeciek sterowany. "Wtajemniczony" i podniecony tym dziennikarz ma już newsa. Z kilku takich szczegółów (z "różnych źródeł") może już zbudować historię według własnej wyobraźni. Agencje PR posługują się tu odwróceniem zasad ochrony źródła informacji i powoływania się na takie źródła, tj. zasad, bez których często nie byłoby uczciwej informacji. Najlepszym polskim przykładem twórczości jakby bezpośrednio podpiętej pod agencje PR Pentagonu są bez wątpienia teksty Bartosza Węglarczyka z "Gazety Wyborczej".
Ktoś, kto nie chce czytać dalej, a chciałby znać pewne mechanizmy działania rządowych agencji PR, powinien pójść do wypożyczalni wideo po film Barry'ego Levinsona "Wag the Dog" (polski tytuł "Fakty i akty") z 1997 roku, gdyż jest to film inspirowany postacią Johna W. Rendona. Gra go znakomity aktor Dustin Hoffman. Tu jest odwrotnie: nie jest to superprodukcja, ale przykład czasem karykaturalnej fikcji, która przemyca kulisy rzeczywistości.

Na żonatego prezydenta Stanów Zjednoczonych pada podejrzenie, że wykorzystał seksualnie młodą dziewczynę. Sprawą zaczynają interesować się media. Prezydent, który jest właśnie w trakcie podróży zagranicznej wzywa swego człowieka do specjalnych zadań (Robert DeNiro), który dostaje do dyspozycji administrację i Pentagon by zatuszować sprawę, przynajmniej na jedenaście dni, tj. do daty ponownych wyborów. Tenże kontaktuje się z producentem-scenarzystą granym przez Hoffmana. Dochodzą do wniosku, że jedyną odpowiednio mocną rzeczą, która może odwrócić uwagę mediów będzie wojna, w której wezmą udział Stany Zjednoczone.

Producent wymyśla, że będzie to wojna w Albanii, gdyż to daleko, a sama nazwa brzmi egzotycznie, trochę jak z komiksów o fikcyjnych krajach. Rusza maszyna. Na rządowej konferencji prasowej dziennikarze-wtyczki głośno pytają czy to prawda, że w Albanii działają amerykańskie siły specjalne, pada odpowiedź w stylu "nie potwierdzam-nie zaprzeczam". Organizuje się "zagrożenie" w postaci niejasnych wiadomości o terrorystach, którzy z terytorium Kanady chcą przemycić do Stanów walizkową, "brudną" bombę atomową. Producent reżyseruje w hollywoodzkim studio migawkę telewizyjną, na której młoda dziewczyna-uchodźca we wschodnioeuropejskiej chustce ściskając wielką paczkę chipsów (zamienioną na kota dzięki efektom specjalnym), z przerażeniem w oczach ucieka ze zrujnowanej miejscowości. Filmik puszcza najpierw jeden kanał telewizyjny, potem inne.

Mimo to, z braku wiadomości z nieistniejącego, albańskiego frontu, tempo medialnej fikcji siada. Wówczas producent każe pokazać ikonę patriotyczną. Będzie nią amerykański żołnierz z sił specjalnych, który dostał się do niewoli. Cudem uratowany przez bohaterskie siły specjalne, które działały za linią frontu, ma być sprowadzony do ojczyzny. Tu zaczynają się tragikomiczne perypetie. Jednocześnie producent zleca kompozycję piosenki na cześć bohatera i formułuje nowe hasło wyborcze, zmodyfikowaną wersję sloganu "nie zmienia się przywódcy w trakcie wojny" (w 2004 jedno z haseł ostatniej kampanii wyborczej Busha). Tempo akcji wytrzymuje jedenaście dni, kończy się pełnym sukcesem. Jest jeszcze tylko jeden problem. Wszyscy wtajemniczeni w organizowanie operacji zostają sowicie wynagrodzeni i zaprzysiężeni na dochowanie tajemnicy, alternatywą jest śmierć. Ale producent to urodzony chwalipięta, jest zachwycony swoim genialnym sukcesem i sfrustrowany nakazem tajemnicy. Zostaje zabrany przez "tajemniczych panów" i zaraz potem umiera na zawał.

Było to jednak zabójstwo symboliczne, w rzeczywistości John W. Rendon ciągle żyje, tyle, że od 1997 roku przestał być chwalipiętą. Publicznie udziela się rzadko. W dniu, w którym Jessica Lynch na południu Iraku została jeńcem, na północy tego kraju zginął wieloletni dziennikarz i operator kamery kanału telewizyjnego Australian Broadcasting Corporation (ABC) Paul Moran. 5 kwietnia 2003 w jego rodzinnym mieście Adelajdzie, w miejscowej gazecie (Adelaide Advertiser) ukazało się wspomnienie pośmiertne, które wielu ludzi przeczytało ze zdziwieniem; tytuł: "Moran's Secret Crusade Against the Tyranny of Saddam" ("Tajna wojna krzyżowa Morana przeciw tyranii Saddama"). Artykuł ujawniał, że działalność Morana "wymagała też pracy dla amerykańskiego przedsiębiorstwa public relations zaangażowanego przez CIA, aby kierować kampaniami propagandowymi przeciwko irackiej dyktaturze. (…) We środę, założyciel przedsiębiorstwa John Rendon, przyleciał ze Stanów Zjednoczonych, by wziąć udział w pogrzebie p. Morana w Adelajdzie. Jego bliski przyjaciel p. Rob Buchan podkreślił, że obecność p. Rendona - doradcy US National Security Council (amerykańskiej Rady Bezpieczeństwa Narodowego) - świadczy o szacunku, jakim darzyły go amerykańskie koła polityczne, w tym z Kongresu."

Wcześniej, John Rendon lubił się chwalić. Np. 29 lutego 1996 roku przed spotkaniem z kadetami US Air Force Academy, mówił: "Nie jestem żadnym strategiem bezpieczeństwa narodowego, ani taktykiem wojskowym. Jestem politykiem, po prostu osobą, która używa technik komunikacji społecznej by ułatwiać politykę rządu czy politykę jakiegoś przedsiębiorstwa, tak by mogły osiągnąć swoje cele. Myślę, że można mnie nazwać wojownikiem informacji czy też zarządcą percepcji (perception manager)." Na spotkaniu Rendon wspominał filmowanie przywitania wojsk amerykańskich w Kuwejcie, w czasie pierwszej wojny w Zatoce, w 1991. Na potrzeby reportażu-matrycy ludzie Rendona przywieźli ze sobą transport chorągiewek USA, rozdali je gapiom i pokazali jak wpadać żołnierzom w ramiona. "Przyszło wam kiedyś do głowy - pytał Rendon kadetów - skąd mieszkańcy Koweit City po siedmiu bolesnych miesiącach w irackiej niewoli mieli takie ładne chorągiewki, nasze i paru koalicjantów?". Po chwili suspensu dodał z dumnym uśmiechem: "Teraz już wiecie, to była moja robota".

Tego Hollywoodu nie bardzo dało się zrobić w Iraku 2003, choć to właśnie Rendon Group, zaraz po wojnie z 1991 stworzyła na zlecenie Pentagonu fikcyjną opozycję iracką pod nazwą Iracki Kongres Narodowy. To jeden z najbardziej spektakularnych projektów grupy, ale w sumie najbardziej rozczarowujący. W 1992 agencja zatrudniła do tego jordańskiego oszusta finansowego na wielką skalę Ahmeda Szalabiego. To był człowiek, który przez lata obiecywał kongresmenom przywitanie Amerykanów z kwiatami i kontrakty na ropę, czyli to, co chcieli słyszeć. Opowiadał prasie wszystko co Pentagon wymyślał w sprawie przyszłej inwazji. Był, tak jak późniejszy tymczasowy premier Ijad Alawi (również CIA), zwrotnym "źródłem" wiadomości i "dowodów" o broniach masowej zagłady w Iraku i wszystkich innych fikcji. Jesienią 2001 Pentagon podpisał z Rendon Group umowę na obsługę propagandową wojny w Afganistanie, a później organizację Biura Wpływu Strategicznego (Office of Strategic Influence, OSI), które miało się zająć dystrybucją fałszywych informacji w prasie zagranicznej.

W sierpniu 1998 roku prezydent Stanów Zjednoczonych Bill Clinton w końcu przyznał się do "niewłaściwych stosunków" z młodą stażystką Moniką Lewinsky, próbując zakończyć trwającą od kilku miesięcy aferę (zmontowaną przez skrajną prawicę, która potem objęła władzę). Zaraz potem pojechał na dziesięciodniowy odpoczynek z rodziną. Najprawdopodobniej jednak nie mógł wytrzymać domowej atmosfery, bo dwa dni później wrócił do Białego Domu i wydał armii rozkaz zbombardowania "obozu terrorystów" w Afganistanie i "fabryki broni chemicznej masowej zagłady" w Sudanie. To miał być odwet za wcześniejsze wybuchy w dwóch amerykańskich ambasadach Afryce. Do dziś nie wiadomo co właściwie zbombardowało amerykańskie lotnictwo w Afganistanie, natomiast w Sudanie rakiety zrównały z ziemią fabrykę farmaceutyczną, która zapewniała połowę sudańskiego zaopatrzenia w leki. Jak tłumaczyli potem zachodni (głównie brytyjscy) specjaliści, którzy w niej pracowali, nie wyprodukowano tam żadnej trucizny, fabryka wytwarzała głównie leki weterynaryjne. Wkrótce potem sudańskie stada zaczęły zdychać. Na skutek powstałego głodu zginęły dziesiątki tysięcy ludzi.
Realizatorem filmu z akcji uwolnienia Jessiki Lynch w marcu 2003 był konsultant Pentagonu w sprawie propagandowego serialu telewizyjnego z poprzedniej wojny - w Afganistanie - Jerry Bruckheimer. To nie byle kto. Bruckheimer kiedyś pracował tylko w reklamie, ale dziś jest jednym z najbogatszych i najbardziej wpływowych producentów kina akcji Hollywoodu: jego filmy przyniosły prawie 13 miliardów dolarów. Żeby zrealizować reportaż-matrycę z Nassirii musiał oderwać się od "Piratów z Karaibów", typowej produkcji pop-corn, schematycznej, acz dolarodajnej odbitki z bajek. Jego specjalnością są zwykle głupawe superprodukcje patriotyczno-militarne jak "Armageddon" (1998), w którym świat ratuje Bruce Willis (najważniejsze logo, flaga amerykańska, niemal nie wychodzi z kadru). Bruckheimer od lat ma do dyspozycji armię USA, gdyż jest jednym z najsprawniejszych propagandystów Pentagonu. Tak powstały "Top Gun", "Twierdza", "Helikopter w ogniu" (zdjęcia: Sławomir Idziak) czy "Pearl Harbor" (tu ciekawy koncept: pochwała samobójstwa w obronie ojczyzny).

Chyba najciekawszym jego filmem jest jednak "Wróg publiczny" (1998) z Genem Hackmanem, nakręcony na cześć NSA (National Security Agency - Narodowej Agencji Bezpieczeństwa). Każdy na naszej planecie słyszał już o FBI czy CIA, ale niewiele osób zna NSA, organizm, który ma ambicję podsłuchiwania całej planety; zresztą "Wróg publiczny" to jedyna superprodukcja jej poświęcona. NSA jest oficjalną, ale najbardziej chyba sekretną agencją rządową. Jej centrala znajduje się w Fort Mead pod Waszyngtonem. Jej zadaniem jest analiza danych globalnego systemu podsłuchowego Echelon. NSA ma teoretycznie techniczne możliwości rejestracji każdej komunikacji elektronicznej, każdego telefonu na Ziemi. Ma do dyspozycji gigantyczne stacje nasłuchowe rozsiane od Wielkiej Brytanii po Australię i wszystkie amerykańskie satelity szpiegowskie, które - według tej propagandy - mogą śledzić krok każdego pojedynczego człowieka (oprócz może Osamy ben Ladena).

Tak też NSA jest przedstawiona w filmie. Pokazuje on w jaki sposób ktoś, kto (przypadkowo) podpadł, może zostać w niezwykle krótkim czasie namierzony oraz pozbawiony pracy, pieniędzy, rodziny bądź życia. Scenariusz kończy się oczywiście tradycyjnym happyendem: okazuje się, że to tylko jakiś złośliwy pod-dyrektor nadużył władzy, bo same władze NSA są kompletnie antyterrorystyczne, składają się z odpowiedzialnych, szlachetnych i prawych ludzi, prawdziwych patriotów, a każdy obywatel może się obronić. Jednak podskórnie z filmu wynika, że aby wyjść cało taki obywatel musi jednak umieć posługiwać się środkami podobnymi do tych, które ma NSA, inaczej nie ma żadnych szans. Środki, którymi dysponuje Agencja są zaprezentowane tak imponująco, że obywatel jest w tym mikroskopijny, może zostać zdeptany jak mrówka, choć film pokazuje, że jedyną grupą ludzką, która znajduje się pod nieustanną kontrolą państwa jest włoska mafia. Bójcie się wszechmocy wielkiego oka i ucha, nie uciekniecie.

Jerry Bruckheimer być może dlatego polubił pomysł z Joanną d'Arc, bo przerabiał już scenariusz średniowiecznej baśni "Król Artur" (2004), ale właściwie zrobił kalkę z twórczości swego znajomego reżysera Stevena Spielberga, konkretnie z jego superprodukcji "Saving Private Ryan"(1998, "Uratować szeregowca Ryana", w Polsce pod tytułem "Szeregowiec Ryan", zdjęcia: Janusz Kamiński). I słusznie, gdyż to było bliższe tzw. przeciętnemu amerykańskiemu odbiorcy, skojarzenie było bardziej naturalne, łatwiejsze do reprodukcji w baraniej prasie: Newsweek z początku kwietnia 2003 wyszedł z ikoną Jessiki na okładce i wielkim napisem "Saving private Lynch". Film Spielberga to jak dotąd najdoskonalszy i najbardziej skuteczny model współczesnej, amerykańskiej propagandy patriotyczno-militarnej.

Uczucie "prawdy" tego filmu opiera się głównie na chirurgicznej precyzji z jaką pokazano rozrywane kulami i odłamkami szczątki ludzkie; widz, dzięki fantastycznym zdjęciom i dźwiękowi miał się czuć w środku pola bitwy. Arcydzieło Spielberga opowiada historię bohaterskiego oddziału kapitana Millera (Tom Hanks), który na początek atakuje niemieckie bunkry na normandzkiej plaży Omaha w czerwcu 1944, w czasie pamiętnego lądowania wojsk sojuszniczych. Niemcy z bunkrów mają taką siłę ognia, że Amerykanie, choć atakują, właściwie się bronią. Ale jak wiadomo w końcu zwyciężają. Po zdobyciu bunkrów oddział Millera dostaje rozkaz misji "public relations" (dosłownie: brak tego w polskim tłumaczeniu filmu prawdopodobnie ze względu na małą znajomość terminu w Polsce). Ma przedrzeć się na tyły wroga, gdzie znajduje się już oddział tytułowego szeregowca i zabrać go stamtąd by uratować od śmierci, gdyż czułe dowództwo armii USA dowiedziało się właśnie, że na różnych frontach zginęli jego wszyscy bracia. Jest to więc misja w celu ochrony uczuć matki ("ojczyzny"), której pozostał jedyny syn.

Tu zaczyna się road movie. Oddział wzorowego kapitana (wieczorami przeprowadza psychologiczno-ojcowskie rozmowy z podwładnymi) przemierza kilometry pustej bądź zrujnowanej przestrzeni (dalszy wypowiedziany cel to Berlin) i walczy. W filmie nie ma żadnych wyzwalanych, radosnych cywilów, oprócz bardzo krótkiej sekwencji, w której przedstawiono ich jako godnych pogardy mięczaków i niewdzięczników, ludzi kompletnie zbędnych, którzy tylko przeszkadzają walczyć. Sami żołnierze amerykańscy są ludzcy i szlachetni, wypełnieni braterską męską przyjaźnią; nawet kiedy się kłócą, robią to ze szlachetnych, zrozumiałych moralnie pobudek. Najlepsze sceny batalistyczne są przedstawieniem obrony przed przeważającymi siłami przeciwnika. Oddział kapitana Millera odnajduje w końcu szeregowca Ryana, ale to bohater jak reszta, nie chce wracać do matki dopóki nie obroni ostatniego mostu, cudem ocalałego po intensywnych, alianckich bombardowaniach miasteczka.

Na szczęście oddział ratunkowy to grupa super-profesjonalistów porozumiewających się bez słowa za pomocą umówionych znaków. Udaje im się utrzymać most aż do rytualnego w amerykańskich filmach sensacyjnych przyjazdu policji (rozwiązujący wszystko spadek napięcia, tu rolę uspokajających syren policyjnych - sic!- pełni nalot amerykańskiego lotnictwa). Zanim do tego dochodzi kapitan Miller ginie ostrzeliwując się do ostatniego naboju. Jednak misja została wypełniona, szeregowiec Ryan może wrócić do matki. Film kończy się długim widokiem powiewającej amerykańskiej flagi, na tle hollywoodziej muzyki. Jednemu z oddziałów polskich żołnierzy, którzy napadli na Um Kasr w Iraku w marcu 2003, amerykańska flaga tak kojarzyła się z patriotyzmem, że właśnie na jej tle (i przydrożnego portretu Saddama) zrobili sobie grupowe zdjęcie.

Film Spielberga był kompletnie ahistoryczny. Oprócz istnienia cywilów pomijał udział wojsk innych narodów w normandzkim lądowaniu (przede wszystkim Brytyjczyków). Poza tym widz mógł odnieść wrażenie, że amerykańscy profesjonaliści musieli dotrzeć do Berlina, podczas gdy właściwie ugrzęźli w połowie drogi, obracając w perzynę liczne, wyzwalane miejscowości.

W momencie gdy wojska amerykańskie ponownie ruszyły na Bagdad na obrazie Jessiki Lynch zaczęły pojawiać się pierwsze rysy. 4 kwietnia 2003 Associated Press donosiła z Niemiec, że lekarze stwierdzili u niej liczne złamania, ale żadnego śladu kul ni gwałtu. Obecny tam Gregory Lynch, jej ojciec, mówi:"Słyszeliśmy i widzieliśmy wiele reportaży, według których miała liczne rany od kul i ślad po sztylecie, ale lekarze niczego takiego nie widzieli". Kontratak nastąpił w dwie godziny później. Dan Little, kuzyn rannej, zorganizował konferencję prasową w rodzinnej, zachodniej Wirginii, by zadeklarować, że lekarze znaleźli "otwór po kuli małego kalibru i ślady po odłamkach". Następnego dnia tę wersję na swoje konto wzięła matka. 15 kwietnia 2003 Washington Post, tym razem na siedemnastej stronie, krótko wycofuje się ze swojej publikacji z początku miesiąca. Później, w Europie i Kanadzie, ukazują się pierwsze reportaże śledcze z Nassirii. Ale olbrzymia większość amerykańskiej prasy i wszystkie kanały telewizyjne pozostają przy legendzie. Dopiero 17 czerwca CNN wspomina o faktach, ale bez krytykowania armii, bez śledztwa na temat fabrykacji mitu. Na doniesienia takich żartownisiów jak właściciel Hustlera, który utrzymywał, że Jessica nie była dziewicą, bo ma zdjęcia nagiej Lynch w towarzystwie jej nagich kolegów z oddziału, zareagowano ze słusznym oburzeniem. Wówczas jeszcze malowane seryjnie, olejne ikony Jessiki Lynch sprzedawały się w Stanach po 200 dolarów sztuka.

We wrześniu 2003, w dzień weteranów, wyszła książka Ricka Bragga. 6 listopada Jessica Lynch, awansowana na sierżanta i odznaczona dwoma orderami, udzieliła pierwszego wywiadu (telewizji ABC News). Wielu telewidzom opadła szczęka. "Nie wystrzeliłam ani razu…nikt mnie w szpitalu nie bił, nie policzkował ani nic…jestem wdzięczna za opiekę, dzięki temu żyję… nie wiem dlaczego jestem taka sławna… użyli mnie jako symbolu… nie wiem czemu mnie filmowali". Reakcja mediów amerykańskich, więźniów swojej własnej wersji, świadczyła o umysłowej trudności zniesienia takiej sprzeczności.

ABC News opublikowała na swojej stronie internetowej fragmenty wywiadu z Jessiką, ale dała mu tytuł "Zbyt obolała Jessica Lynch mówi, że nie pamięta gwałtu". W tej sposób dziennik wykorzystał odpowiedź na pytanie o gwałt "niczego takiego nie pamiętam". Nazajutrz komentator telewizji MSNBC Joe Scarborough, poprzednio wielbiciel żołnierki wypowiedział ciekawy, gwałtowny komentarz. Najpierw skonstatował, że Lynch "wylewała łzy, bo zrobiono z niej większą bohaterkę niż ona myślała". A potem, za pośrednictwem ekranu, zwrócił się wręcz bezpośrednio do niej: "Może ci się nie podoba to co zrobiono, ale nie możesz być tak dwulicowa. Więc albo przyjmij na siebie tę falę PR i podziękuj dobrej gwieździe za to, że ktoś w Pentagonie myślał o tobie w trakcie wojny, albo wracaj do tej swojej Wirginii Zachodniej, wykrzycz tam swój bunt i nie bierz pieniędzy". Potem już nikt się specjalnie nie pchał do rozmów z Jessiką. Wróciła do rodzinnej Palestine.

Palestine to małe miasteczko w Wirginii na poboczu "american dream", 20% mieszkańców żyje tu poniżej granicy ubóstwa. W sierpniu 2003, kiedy była tam dziennikarka Le Nouvel Observateur, u wejścia do miasta stał wielki billboard: "Witamy w rodzinnym mieście Jessiki Lynch!" Przed pierwszymi domami, między dwoma afiszami ogłaszającymi, że "aborcja to zbrodnia" napisy dziękujące Bogu za uratowanie "naszej Jessie, amerykańskiej Joanny d'Arc". To tu to tam puste sklepy z powybijanymi szybami. Nikt nie podważa legendy. Jakiś mieszkaniec mówi "Wiele naszych dzieci pojechało do Afganistanu i Iraku, żeby zarobić na godziwe życie". Tylko młoda żona rzeźnika, która myje samochody, wspomina los syna znajomej: "Pentagon nic nie zrobił, choć pocisk wyrwał mu cały policzek w Afganistanie, nic. A co, to nie bohater? A wszyscy krewni Jessiki jeżdżą nowymi samochodami!"

Akcja PR miała skutki nie tylko w Stanach, ale i w Iraku, trzeba ich jednak szukać w nudnych raportach organizacji humanitarnych obrony praw człowieka, gdzie widać kolumny nikomu nic nie mówiących nazwisk. Np. w raporcie Human Right Watch ("The Road to Abu Ghraib", 2004) widnieje nazwisko Nagma Saduna Hataba, byłego członka partii Bass, więźnia amerykańskiego obozu koncentracyjnego Whitehorse na południu Iraku. Ośmiu żołnierzy, w tym major Stanów Zjednoczonych, dowiedziało się, że pochodził z Nassirii. Wpadli na pomysł, że musiał uczestniczyć w zasadzce, w którą wpadł konwój Lynch. 6 czerwca 2003 znaleziono go martwego. Raport wojskowy stwierdzał, że Irakijczyk zmarł na skutek uduszenia własnymi kośćmi, kiedy jeden ze strażników, żołnierz piechoty morskiej, chwycił go za szyję "żeby go przemieścić". Wcześniej, przez wiele godzin grupa żołnierzy kopała go gdzie popadnie, miał połamane wszystkie żebra, przemieszczone narządy wewnętrzne. Potem każdy wydalił na leżącego kał. Na cały dzień pozostawiono go na pełnym słońcu. Żaden "amerykański chłopiec" nie został ukarany.
To tylko jeden przypadek, jeden przykład na metafory związane z nazwiskiem amerykańskiej Joanny d'Arc. Los pana Hataba z Nassirii może być symbolem linczu (stara amerykańska tradycja) dokonanym na jego kraju, ale czy chciałby nim być? Również sama Lynch stała się symbolem mimo woli. Kłamstwo jej poświęcone było prawdziwym drobiazgiem w huku rozpoczynającej się wojny. Niewiele znaczyło w porównaniu z gigantycznymi, opartymi na kompletnej fikcji operacjami propagandowymi jak "Bronie Masowego Rażenia w Iraku", "Związek Iraku z Ossamą ben Ladenem" czy wcześniej "oficjalna wersja wydarzeń 11 września 2001". Ten ostatni przypadek jest szczególnie interesujący gdyż przeciwko muzułmanom wykorzystano w nim - jak się okazuje ciągle bardzo nośne - koncepty hitlerowskiej propagandy antysemickiej.

Polska, wbrew własnym prawom, wzięła udział w terrorystyczno-rabunkowej agresji na Irak i jest winna przelanej tam krwi tak samo jak pazerne środowisko prezydenta Busha. Poza nielicznymi wyjątkami cała polska inteligencja, pełna prowincjonalnej fascynacji cudzą siłą, poparła amerykański lincz. Miała nadzieję, że - korzystając z woli supermocarstwa - wygra swą pierwszą kolonialną wojnę i jeszcze na tym zarobi (vide artykuły Gazety Wyborczej i innych). To żaden precedens: Polacy korzystając z siły III Rzeszy (i skuteczności jej propagandy) napadli w 1938 na Czechosłowację. Tradycja sięgania po iluzoryczne zyski z obcych agresji nie jest więc nowa. Jeśli przyjąć amerykańskie słownictwo Polska należy do "państw bandyckich", agresorów łamiących prawo międzynarodowe. Polacy dostarczając więźniów do Abu Ghraib i innych amerykańskich obozów koncentracyjnych, pozwalając ich torturować nawet we własnym kraju popełnili też zbrodnię przeciw demokracji. Skwapliwi uczniowie nieludzkiej, totalitarnej demagogii.

Irak, na skutek okupacji, ocieka krwią, cierpią miliony rodzin, tyle, że dawno nie słychać żadnego triumfu w prasie. Echo kłamstw nieco opadło, choć ciągle się rozlega. Przecież na użytek wojny - przed i po prima aprilis 2003 - ciągle pojawiały się wielkie symulacje prasowe. W końcu należy o nich wspomnieć. Go.

Jerzy Szygiel
dziennikarz telewizyjny, tłumacz

wersja ilustrowana:
http://www.irak.pl/Szygiel-IrackiPrimaAprilis.htm

wiecej o reakcjach muzułmanow na ataki w Bombaju- czyli co, czego nie powiedzą Ci w TV

2008-12-04T04:42:00.000-08:00

Monday, 01 December , 2008, 17:13

Mumbai: The terrorists behind the Mumbai strike should not get a "final resting place anywhere in sacred Mother India", because Islam does not permit the killing of innocent people, a prominent Muslim organisation said on Monday.

Muslim Council president Ibrahim Tai said he has written to the trustees of Bada Kabrastan in south Mumbai, the biggest graveyard in the city close to the JJ Hospital where the autopsies of the slain terrorists were conducted, as well as to the Mumbai Police and the Maharashtra Government.

"As per Islamic tenets, killing of innocent persons is not permitted whatever may be the cause. What these terrorists have done is anti-Islam and shames all followers of Islam," Tai said.

He added that even wasting a drop of water was considered a grave sin in Islam. "These terrorists have killed so many innocents and shed streams of blood. They cannot be Muslims or followers of Islam. So they cannot have a final resting place anywhere on sacred Mother India," Tai said.

He said the authorities could dispose of the bodies in any manner, but not inter them on Indian land or Indian waters.
http://sify.com/news/fullstory.php?id=14809374

We should not go soft on terror, it has no religion: Muslim cleric
Submitted by admin4 on 1 December 2008 - 5:38am. Crime/Terrorism India News Indian Muslim
By Sharat Pradhan, IANS,

Lucknow : Going soft on terror will not make Muslims happy as the perpetrators of such acts do not segregate their targets by religion, the cleric who heads Lucknow's oldest Islamic seminary has said after the daring Mumbai attack.

"If the politicians of this country think that by shying away from taking on terrorists directly and by going soft on terror they will get kudos from Muslims, they are sadly mistaken," said Lucknow's Naib Imam Maulana Khalid Rasheed, who also heads the Firangi Mahal seminary.

"It is quite clear now that Indian politicians of all shades were somehow living under an illusion that if they were to turn harsh against acts of terror, they would alienate the Muslims of this country," Maulana Rasheed told IANS in an interview.

"They ought to realise that the perpetrators of terror do not segregate their targets in terms of religion, and the victims of terror too cut across religious lines. When you count dead bodies, the first thing that hits you is the horror, not the religion of those killed."

Over 180 lives were lost in the Mumbai attack in which terrorists struck at 10 prominent locations in the city Nov 26 night and carried on for nearly 60 hours.

Maulana Rasheed, who wondered "when will these politicians change their mindset, said: "I could see fear and apprehension in the utterances and eyes of each of the leaders - cutting across party lines - as they appeared on various TV channels throughout the three-day-long ordeal in Mumbai".

He is surprised that some parties thought Muslims in India did not appreciate any criticism of Pakistan.

"What is worse is that leaders of some parties have even begun to think that any criticism of Pakistan would not be relished by this country's Muslims," he lamented.

"When will they ever realise that by doing so they are clearly reflecting their perverted psyche of labelling all Indian Muslims as pro-Pakistanis, which is the worst abuse for any Indian Muslim."

Maulana Rasheed is also irked about the centre's move to invite the chief of the Pakistani espionage agency Inter-Services Intelligence (ISI) to assist India in tackling terror. Pakistan has responded by saying it is willing to send an ISI representative.

"India's bid to invite the ISI chief after the Mumbai attack is like asking a criminal to help the police contain crime," quipped the Maulana. He said "the move has only undermined India's strength and reflects the total lack of self-confidence in the leaders of this country".

(Sharat Pradhan can be contacted at sharatpradhan@rediffmail.com

http://www.twocircles.net/2008nov30/we_should_not_go_soft_terror_it_has_no_religion_muslim_cleric.html

Muslim body refuses to bury 9 killers

2008-12-01T03:56:00.000-08:00

http://timesofindia.indiatimes.com/articleshow/3777954.cms
pozwole sobie skopiowac caly artykul bo na ogol ludzie wierza, ze muzulmanie przyklaskuja terrorystom i maja ich za bohaterow.
otoz muzulmanskie organizacje w Indiach odmowily pochowku cial 9 zabitych terrorystow na muzulmanskich cmentarzach w Indiach.

MUMBAI: The Muslim Council on Sunday decided not to allow burial of the bodies of the nine terrorists killed during the Mumbai siege in the Marine
Lines Bada Qabrastan (cemetery).

The council said it was trying to send a message to all cemeteries in India that none of the bodies should be buried on Indian soil.

Bhai Jagtap, a Congress MLA from VP Road-JJ constituency, told TOI some Muslim organisations had approached him demanding that the terrorists should not be buried in any cemetery in India.

"Considering their sentiments, I am trying to get in touch with deputy CM R R Patil and other senior leaders. I will forward this message to the state government," said Jagtap. The council authorities have handed over a letter to the Marine Lines cemetery in this regard.

In 2003, a Pakistani national killed in an encounter was buried in a Mumbai cemetery. This time, it has been decided not to allow burial of the terrorists because of the gravity of the attack. However, other Muslims organisations are yet to take a decision on the issue.

niektore komentarze pod artykulem /autorami sa muzulmanie/

Syed,Riyadh,says:First of all why a terrorist be branded as a Muslim. A terrorist has no religion, language, culture, ethnicity or race. His body should either be burned or thrown into the sea. There should not be any rituals or rights.

Thameez,Dubai,says:As a Muslim I appreciate this decision. Not to do burial service in India later Pakistanis will make a habit that we Indian Muslims will do the burial service for them.

Mohammed Zakir,Karachi,says:myself and my colleague strongly urge that these terrorist bodies to be cut in 3 pieces and thrown in Jungle. Further, we all, invite Govt. attention that alive one person to be hanged in Public and not to be hanged inside 4 walls.. Let all public see of his death. If we are juridical team, we will hang him alive and asked public to stone him until death.. Let one stone injury makes him to think the pain of those family suffering on account of them.

abdullah,Mumbai,says:There is no identification of their religion, how come muslim will accept them to be cremated in muslim cementary. See one of the terrorist right hand wearing hand band of terrorist organization? There is no religion of terrorist. Islam does not accept terrorism and muslims should not become terrorist due to politics, If they have to take revenge, then take revenge from the person who terrorised you.

Deven,Mumbai,says:I totally agree with them, only MUSLIMS are allowed to be buried. 9 who died were not MUSLIMS and have given a bad name to ISLAM.

Syed Qadeer,Qatar,says:This is the right step taken by Indian Muslim bodies. We should not allow such terrorists to be burried in our Indian soil. They are enemies of humanity and they should be treated as garbage.

pod czym sie podpisuje. obiema rekami.

zamachy w Bombaju

2008-11-28T01:52:00.000-08:00

niewiele brakowalo a moglabym byc w Bombaju...

owladnal mna bezsilny gniew i rozpacz.
naoczny swiadek opowiada, ze terrorysci w Leopold Cafe napili sie spokojnie piwa, a potem wyciagneli bron- rownie spokojnie- i zaczeli strzelac do niewinnych ludzi. pewnie tez spokojnie.

Coz, ja mam nadzieje, ze juz nie zaznaja ani sekundy spokoju zarowno na tym, jak i na tamtym swiecie! mordercy! niech sie smaza w piekle na cala wiecznosc. oby krew niewinnych przylgnela do nich na wieki.

dzikie bestie z wypranymi mozgami. kiedy to sie wreszcie skonczy, kiedy wreszcie wahabicko-talibski mariaz z piekla rodem skonczy terroryzowac caly swiat?

dostalam dzisiaj taki mail:

(SPN) Job Opening (Taliban)
We are terrorist organization , based on Wazeeristan with multi branches in Sawat, Bajore and Qandhar. We deliver the best suiciders in market, with the collaboration of Madarsas, Ex- MMA Parties and some Indian finance.

We are looking for dynamic, passionate and angry young men, who could blew themselves in public place with confidence.

Skills and Qualifications.
Age
: We need young brains less than Twenty years.

Qualification
: Certification from reputable Madrasas. Non metric are also invited.

Skills
: IQ level between Zero to One, Poor and unemployed is encouraged to apply.

In-Eligibility
: Who understands Islam and believes in humanity is strictly prohibited.

Packages and Benefits: Dozen of promises and surety to get entry in heaven (after job
done), and Relatives-Quota would be also provided to siblings.

If you have courage to join us please apply at
careers@tehriketaliban.net.

Note: We are equal opportunity terrorists.

przerazajacy dowcip a tym bardziej przerazajacy ze prawdziwy. "We are looking for dynamic, passionate and angry young men, who could blew themselves in a public place with confidence."

dlaczego? ci mlodzi mezczyzni mogliby zrobic dla innych tyle dobrego! gdyby tylko chcieli... gdyby tylko mieli taka mozliwosc? gdyby nie trafili na profesjonalne pralnie mozgow? gdyby tylko...

Sajnaji Wari Wari

2008-11-22T10:50:00.001-08:00

specjalnie dla Michala :) wystarczajaco obciachowe? a jednak - Rejs haha!
z filmu Honeymoon Travels Private Limited jednej z przyjemniejszych rzeczy jakie widzialam w zyciu. mozna obejrzec w calosci na youtube.

jeszcze nie umarlam

2008-11-22T10:19:00.000-08:00

po dziwnie przyjemnych opiniach od znajomych oraz zachecajacych komentarzach na blogu szczerze mowiac przygniotl mnie ciezar odpowiedzialnosci. tak sobie pisze cokolwieki takie i zapewniam dlazabawowo. a tu ktos przyklada do cokolwiekow jakas wage. podcielo mi to skrzydla- o rany a co bedzie, jak napisze teraz cos durnego? kompromitacja jakas tragiczna w skutkach.
no ale dzieki Michalowi wszystko wraca do normy :D musze czasem zamieszczac jakas obciachowa muzyke, ale na Dode prosze nie liczyc. zapodam jakis bolly hiciorek hehe.

jesli zas chodzi o bollywood- filmy sa bardzo rozne. niedawno widzialam swietny film Chokher Bali, zupelnie bez muzyki, oparty na prozie R. Tagore. bollywood to nie tylko wielkie widowiska z niekonczacymi sie korowodami tancerzy i rzeszami spiewakow. wyjsc nalezy od tego, ze w Indiach kino spelnia i musi spelniac zupelnie inna role niz w Europie czy Ameryce. tam ludzie maja az nadto problemow zupelnie realnych, a nie wydumanych egzystencjalnych dylematow. dla kogos kto haruje po 12 godzin dziennie i ledwo udaje mu sie przezyc wyjscie do kina ma byc wyprawa do innego swiata- ma zapewnic rozrywke i tak- katharsis.
nie zawsze jest tak, ze historie opowiadane w bollywoodzkich filmach sa cukierkowe banalne i dobrze sie koncza. czasem tworcy filmu podaja nam taki typ historii w pierwszej polowie... a w drugiej stopniowo odzieraja nas ze zludzen i funduja takie zakonczenie, ze serce peka. przykladem takiego filmu jest 'Gdyby jutra nie bylo' albo 'fanaa'. po obejrzeniu pierwszego obudzilam sie placzac przez sen.

poza tym, te filmy sa krecone tak, aby podobaly sie w Indiach, Pakistanie, Bangladeszu, w Nepalu i na Sri Lance. nastepnym targetem sa kraje arabskie, plus Afganistan. ten rynek to jakies poltora miliona ludzi. swobodnie wiec bombajscy filmowcy moga sobie darowac schlebianie europejskiej publicznosci i jej gustom.
niemniej jednak bollywood ma rzesze wielbicieli i tutaj- o czym mozna sie przekonac na www.bollywood.pl
:)

me vs incorporated forces of chaos

2008-11-10T05:29:00.000-08:00

known also as 'forces of Evil' or Evil.Inc.

sometimes it's just the ordinary day, apparently, you wake up and the world looks normal. until you look in the mirror :D
yeah so then you try to feed those you have to feed- yourself, your ever hungry kid, and your rabbit /be it other pet/. yeah be honest, you keep forgetting about feeding your pet.

but let's start from the very beginning.
it seems you have plenty of spare time, the kid is happily fed. but them the kid starts to complain about the clothes, and shows you an empty place- where a button should be. now apparently missing. and this is the only possible outfit! so you pretend to be a good parent and just tell the kid 'do it by yourself', while the time is running.
haaaa, good one, rite- the good parent lol.
so after the kid is gone you realise your outfit is incomplete too, now the interesting, yeah, even fascinating search for a needle begins. after 20 minutes racing with the time you find the needle- in a most obvious place- such you would never think of.
then- your favourite pair of jeans - the one you did not use all summer because it was too hot- seem to have shrunk. yeah or is it you being bit bigger? naaah.... after Ramadan? IM_POS_SI_BLE!
no, they fit perfectly what a relief.

then you realise that you are being cruel to animals. you run to feed the pet- and hit your finger just the exact spot it was cut 2 days before. the finger starts to bleed hard and wow the big dilemma- it's either you or the cruel forces of nature! the rabbit wins.

then you are late for work, isn't it strange?

Wiem i chce

2008-11-03T10:30:00.001-08:00

dedicated to the one I love

koty

2008-11-03T05:09:00.000-08:00

http://picasaweb.google.pl/urszulachlopicka/WystawaKotow#

bylam na wystawie rasowych siersciuchów.
tlumy ludzi a koty jak to koty demonstracyjnie okazywaly brak zainteresowania. 'we are not amused' 80% rasowych siersciuchow spalo w najlepsze i mialo gdzies cale to towarzystwo.

niektore koty piekne, inne dziwne a inne wprost ohydne, najbardziej porazajacy byl mega utytulowany siersciuch przeogromny kocur mysle ze wazyl ok 10 kg, nie przesadzam, niejednemu psu dalby rade. tyle ze leniwe bydle nawet by sie pewnie nie ruszylo.

najokropniejsze wrazenie jak zwykle robia lyse koty z tymi swoimi szczurzymi ogonami. za persami tez nie przepadam. byla cala masa kotow brytyjskich, niebieskich i nie, krotko- i dlugo-wlosych. wielkie i pyzate, za pyzate jak dla mnie. podobaja mi sie za to syjamskie koty, przynajmniej wygladaja jak koty, maja siersc, smukle mordki i rozmiar kociostandardowy.

jesli chodzi o mnie medal dalabym tej kociej pieknocie z szafirowoblekitnymi oczami.
PRZE-CUD-NA. i wyglada wlasnie jak kot a nie spasiony mutant.

simplifying things

2008-10-21T01:55:00.000-07:00

is there any reason to be unhappy?
no, not from buddhist perspective. which happen to be very useful in everyday life. thanks God somebody taught me this.
so after I made up my mind- I decided to be happy always- outcome was almost instant.
look what I found :)
http://southalltravel.co.uk/index.aspx
very very happy to see this :D

anyway- after some timing problems- maja's birthday, Eid, and finally xmas, we decided that my indian trip has to be delayed until the holiday's marathon is over.
first thing is our families comfort, the second, my own comfort. this way we'll save some money as well, as traveling in xmas season is always more expensive.

so I am simplifying things. there is so much to do, so let's see it as a set of goals and focus on achieving them one by one. simple huh? :D

zamierzam dokladnie opisywac co mnie spotyka w zwiazku z moja indianska eskapada. poniewaz rok temu blog nie istnial, a inne zapiski przepadly, porownam sobie oba szalencze wyskoki.

wydalam ponad 100 zl na przyprawy i ryz basmati. taka jest smutna rzeczywistosc fanatyka indyjskiego zarcia. nie da sie bez przypraw a to co mozemy dostac w polskim sklepie to kpina a nie przyprawy. kupowalam kiedys w fabryce smakow- teraz nie polecam nikomu! ostatnia ich przesykla z kardamonem to byla ZENADA- w Indiach cos takiego nadaje sie tylko do smietnika. zobaczymy co bedzie teraz.

feeling of helplesness

2008-10-17T12:15:00.000-07:00

don't you just hate that?

I certainly do. the weirdest weather you could imagine happened today.
the temperature much lower than yesterday, strong wind, one minute raining cats and dogs the very next sunshine! and we've observed rainbow, in the middle of October.
so the mixture of darkness, golden light everything.

and I feel so exhausted helpless hope is gone and so are all good feelings that kept me alive for last week. and they are all gone for no reason. well maybe there are good reasons, who knows?

I am just stuck in one piece of my mind; that piece is called India. looks like my whole so-called real life is an illusion, a dreamless sleep. a period of waiting without living. I realised not so long time ago, that I just spent this whole year! I just spent it, now it is gone and there is nothing left. completely empty time. void. meaningless. terrifying!

so now consider my complaining closed- for now.
yeah I wonder how long am I going to deal with this. am I really that strong or am I really that stupid.

good bye my good people. love you all.

się zagłębiam

2008-10-11T10:55:00.000-07:00

w meandry internetowej Ummy.

pożeglowałam dzisiaj po rozmaitych muslimskich blogach, myśl pierwsza- uzupełnić swoje linki, myśl druga- nie chce mi się.
no i myśl trzecia- czy wszystkie muslimki bawią się na polyvore? ja też! się bawiłam, no i przydało się do ozdobienia mojego desi-forum.
ale! trendy muslimowo hijabowe. czy iść w tradycyjne, folkowo- etniczne klimaty, czy w stronę casual hijabi look :D modern muslima lol ach te dylematy.
zazwyczaj myśląc o hijabie ostatnią rzeczą jaka może przyjść do głowy przeciętnej polskiej osobie jest moda i trendy. a tu trzeba być up-to-date; my tu tak eksperymentujemy nieśmiało z chustkami, ale na Zachodzie to już rynek z wybrednymi konsumentkami, są hijabi stores, fashion magazines, i cala masa fashion blogs.
na przykład: http://scarfacefashionhijab.blogspot.com/
a my tu takie nieprofesjonalne lol :D

jak zapałam miłością do jakiejś chustki to noszę non stop. ostatnio, szyfonowa, duża, kwadratowa, leciutka, w kolorze kawy z mlekiem, plus dyskretny wzór - zarys bordowej róży; jednej, na samym dole, to jest w rogu chustki. jest piękna, ale nie sama w sobie, jej piekno polega na tym, ze jest miękka, lejąca się, i pieknie się układa.

bo chustki mają swoje dobre i złe dni, każda muslima to wie... czasem założy się od niechcenia i byle jak, i siedzi na głowie jak jakieś dzieło sztuki, aż się nie chce zdejmować, a czasem stoisz przed lustrem i upinasz 7 razy z rzędu i wyglądasz jak babina z Kuczebina.
rozpacz!

a ten blog dał mi dzisiaj mnóstwo radości
http://scarfacewearingaheadscarfinamerica.blogspot.com/
czego i Wam życzę :)

o terminach

2008-10-10T11:36:00.000-07:00

kiedy to ja sie do Indii wybieram.
wersja optymistyczna- trzecia dekada listopada, wersja mniej optymistyczna, acz wciąż przyjemnie łechcąca świadomość- początki stycznia.

kto chce jechać ze mną, ręka do góry :D

plan jest następujący- polecieć przez Delhi, poswięcić dzień, trzy na zwiedzanie, potem Bombaj, inshaAllah dać radę w konsulacie, posiedzieć tam- zagrać kawałek tłumu w filmie- podobno za dzień zdjęciowy gori statystom płacą w bollywood 3 tys rupii /nie dodam- only :D /
a ja cóż, nie będę zaprzeczać, urodziłam się na gwiazdę filmową...

schodząc na ziemię, oj oj, jak ja strasznie chcę do Indii! pomijając nawet małżona, tęsknię za Indiami bardziej niż... niż. nie wiem niż co. ale nostalgia się zwiększa i tak sobie przypominam, że w tamtym roku wybierałam się do indyjskiej ambasady z wypełnionymi po anglicku formularzami wniosku o wizę.

tesknię nawet za bombajskim smrodkiem, a jak słyszę klakson na ulicy to mi się zbiera na płacz.
nawet śnią mi się Indie. nawet jesli ominie mnie Czerwony Fort, Taj Mahal, Kerala, Goa a niech tam! i Pune odżałuję! i trzeba się będzie ograniczyć do Bombaju, to i tak będzie pieknie, moi państwo, pieknie!

no więc, kto chce jechać ze mną? przeżyć tą niezapomnianą chwilę pierwszego chaustu indyjskiego powietrza i - przeżyć, powtarzam :D

a teraz niżej podpisana prosi muminow i muminki o szczere duaa, resztę zaś o trzymanie kciukow :)

co nowego

2008-10-08T00:43:00.000-07:00

nadchodzi jesień.

cóz za inteligentne zagajenie :D widać nawet po tym, że przeżywam wyraźny spadek formy intelektualnej. na szczęście zaświeciło słońce. aktualnie siedzę w domu chora, nawet nie to że mam jakaś dramatyczną dolegliwosć, po prostu stan podgorączkowy i strasznie jestem osłabiona.

cieszę się wiec jedną z nielicznychi chwil samotności.
mimo wszystko, nie jest tak źle jakby mogło być.

zastanawiam się nad następną podróżą do Indii ze szczególnym uwzględnieniem konsulatu w Bombaju. zobaczymy jak to się ułoży.

trudno w zasadzie napisać, co się przez wrzesień wydarzało, bo byłoby tego aż za dużo.
no i znudził mi się wrzesień tegoroczny.

Taj Mahal Anthem - Ek Mohabbat - A R Rahman

2008-09-30T11:48:00.001-07:00

powoli blog mi sie zamienia w muzyczny, ale nie dalam rady sie powstrzymac :) A R Rahman again, and again, and again.
na muzulmanskim forum mnie zbesztano ze slucham muzyki :D podobnie jak wiekszosc sahaba, ale to przeciez detalik.
tak czy inaczej, uwielbiam ta piosenke. filmik tez jest nieprzecietnej urody, wiec obejrzcie sobie nawet jesli nie trawicie indyjskiej muzyki.

Eid Mubarak!

2008-09-29T12:30:00.001-07:00

Polska Rada Imamow ustalila, ze Eid al Fitr odbedzie sie inshaAllah w środę 1 pażdziernika.
Eid mubarak wszystkom, blogoslawionych swiat :)
oby Bog przyjal nasz post, modlitwy i dobre uczynki.

Hyderabad Airport Theme Music | by ar rahman

2008-09-25T12:10:00.001-07:00

i jeszcze ciekawostka- A R Rahman skomponowal muzyczna wizytowke nowego lotniska w Hyderabad :) prawda ze piekna :)

JaNa GaNa MaNa

2008-09-25T11:43:00.001-07:00

piekna piesn do slow slynnego indyjskiego poety, R. Tagore.
wykonanie najslynniejszych wspolczesnych indyjskich artystow- plus ulubieniec moj- A. R. Rahman, blyskotliwy kompozytor, co to i przy Wladcy Pierscieni majstrowal ;)

Welcome Ramadan 2008

2008-09-01T00:34:00.001-07:00

Best wishes of Peace and Blessed month of Ramadan, for everybody. Ramadan kareem!

i jeszcze więcej o zderzeniu cywilizacji (?)

2008-08-30T10:25:00.000-07:00

zastanawiam się poważnie nad zlikwidowaniem profilu na portalu nasza-klasa.
nikt tam niczego nie pilnuje, totalna samowolka, wszystko jest dozwolone.
ale do rzeczy. niedawno dostałąm linka do forum "...3".

a oto co można tam między innymi wyczytać /a nie jest to ewenement, a raczej ogólny styl forum; są tam i lepsze 'kwiatki'. bluzgami nikt się nie przejmuje. nieważne.
pozwalam sobie wkleić co jest to tekst charakterystyczny i zwięźle oddający zarówno poziom forum, jak i poziom nienawiści. słownictwo, ortografia, wszystko zgodne z oryginałem.

/.../ Taaak, chyba ona, ona nalezy do tych najbardziej sfanatyzowanych. Bo tam sobie je grupowo ustawilam.

1. Fanatyczki z konskimi okularami - nic nie dojdzie chocbys kule ziemska poruszyl, czyli mozg sformatowany so czysta. Najczesciej nie ma wlasnego zdania tylko podpiera sie tymi samymi cytatami z koranu. Czy spytasz o stosunek do wojska czy o kuchnie czy o wychowanie dzieci, szuka w koranie sury i odpowiada, to tak zwany przypadek beznadziejny.

2. grupa - konwertytki jak ja mowie wybierzmowane fiutem. Te sa zdzirowate, pyski od ucha co ucha, zreszta trudno sie dziwic, forum to jedyna okazja zeby jadaczke wydrzec, bo w domu maz czy naZYczony jak one pisza, dalby skopa i skonczyla by sie dyskusja. Tak ze tutaj maja okazje do wyzycia swojej frustracji i spieprzonego zycia.

3. grupa to zwyczajne awanturnice polujace na sniadych facetow, bo gdzies tam jedna czy druga taki przelecial w Egipcie czy Tunezji, a paszteta w Polsce Polak kijem ruszyc nie chcial. To taki letzte abschaum. /.../

osoba, ktora to napisała, napisała to pod własnym nazwiskiem, opatrzyła własnym zdjęciem, i jest widocznie dumna z siebie i swoich poglądów. ma tez sympatyzujące z nią /i z jej poglądami również/ potakiwaczki.
a najfajniejsze jest to, że ta osoba na zdjęciu wygląda jak typowa Polka po 50tce, pulchna, tlenione włosy ostrzyżone na krótko, zakręcone, i ma napradę sympatyczną twarz. a jednak, nienawidzi nas tak bardzo, że poświęca nam sporo swojego czasu i uwagi.
nie wiem, szczerze powiem, ze nagle straciłam komfort chodzenia po ulicy w Polsce i uśmiechania się do miłych, starszych pań.

Stop the Clash of Civilizations

2008-08-30T02:19:00.001-07:00

let's think about that.

jestem, jestem.

2008-08-26T09:35:00.000-07:00

tylko czasem w mniejszym stopniu niż zwykle.

kwestia tożsamości

2008-08-17T10:23:00.000-07:00

dzisiaj wiedziona niewiadomego pochodzenia tajemniczym impulsem dobrałam się do zawartości jednej z szafek i zaczęłam robić porządki- to jest wywalać wszystko co mi nie pasowało.
a szafka była z papierami. więc spędziłam 'urocze' popołudnie przeglądając zdjęcia, listy, pamiętniki i takie tam... stare rachunki, wyniki badań /0Rh+, nareszcie mam dowód na piśmie, bo zdążyłam zapomnieć od czasów w których byłam honorowym krwiodawcą/.

zdziwiłam się ilością buddyjskich fantów, bo byłam święcie przekonana, że wszystkie już oddałam. ale zostały zawiadomienia jakby to ująć urzędowe, programy kursów w których uczestniczyłam z różnymi nauczycielami, zapis inicjacji które przyjęłam... i których nie pamiętam już prawie wcale.
bez większych problemów wywaliłam wszystko.

listy- czy to nie dziwne że już prawie nikt nie pisze listów? mamy maile i smsy. a jak miło jest pooglądać sobie listy od przyjaciół, popatrzeć na ich pismo... poczytałam też sobie pamiętniki, część jeszcze z liceum. a teraz mamy blogi lol :D
naszły mnie refleksje nawet. jak krucha jest ludzka tożsamość. wydaje się, że jestesmy kimś o określonych cechach a jednak niezupełnie identyfikuję się z samą sobą z okresu nastoletniego, ciążowego, wreszcie buddyjskiego, czy nawet z okresu intensywnej nauki angielskiego, ach te phrasal verbs! nawet sny mi się wtedy śniły po angielsku.
doszłam do przerażającego wniosku, że mogłabym w zasadzie wywalić wszystko jak leci, oprócz zapisków związanych z Mają, bo w pewnym sensie są bardziej jej własnością niż moją.
zostawiłam też listy, i zdjęcia.
wiecie, kiedyś, w drugiej klasie liceum, ostrzygła mnie koleżanka na chłopaka. to był dopiero widok! a potem pojechaliśmy na wycieczkę klasową w skałki i żeśmy się grupowo i beztrosko tam zgubili. było super :)

Bosnian nasheed

2008-08-15T18:51:00.001-07:00

spotkałam w Oświęcimiu imama z Bośni. Vahidin, Bracie, niech Ci Bóg wynagrodzi. Allah hafiz

jak to jest być muzułmanką?

2008-08-13T07:22:00.000-07:00

jako nie widzę żadnej dramatycznej różnicy przed i po- jestem przede wszystkim sobą.

jak to jest być muzułmanką w ogóle- islam jest prosty i piękny- zaskakująco mam dużo większe poczucie wolnoci, wiem, że odpowiadam za swoje czyny przed Bogiem i odpada mi problem uszczęliwiania innych za wszelką cenę.

są różnice w diecie- nie jem wieprzowiny nie piję alkoholu, szczególnie to ostatnie ma pewnien wpwływ na kontakty towarzyskie. nie chodzę do klubów, na dyskoteki, natomiast wiele radosci dają mi koncerty, galerie, spotkania z ludźmi.

nie odczuwam braku niczego, przeciwnie, odkąd przyjęłam islam, zaczęło spełniać się wiele z moich wieloletnich marzeń- na przykład podróż do Indii.

jak to jest być muzułmanką w Polsce- to już temat rzeka. ludzie są generalnie uprzedzeni, ale osobicie nie spotkałam sie z żadnym przejawem agresji, dzięki Bogu. oby tak już zostało.
brakuje muzułmanskiej nazwijmy to 'infrastruktury', sklepow halal, gdzie mogłabym spokojnie zrobic zakupy bez koniecznosci czytania skłdu kazdego artykułu. nie spotkałam na przykład w Polsce ani jednych parowek drobiowych które by nie miały w składzie tłuszczu wieprzowego. co prawda mogę spokojnie żyć bez parówek /tylko czemu one się nazywają 'drobiowe'? a nie 'smalcowo-drobiowe'?/.

podsumowując- życie jest normalne, zwyczajne, spokojne, dzięki Bogu niczego mi nie brakuje.

wiem, brzydko jest kopiować, ale nie zdzierżyłam :D

2008-08-12T09:33:00.000-07:00

Gazeta Wyborcza objawila:

"Piasek na plaży nie nadaje się do robienia babek. Córka zaszła w ciążę zapłodniona przez plemniki pływające w hotelowym basenie. Wytarte guziki na pilocie do TV. Na te i inne, równie zaskakujące skargi muszą odpowiadać pracownicy poznańskich biur podróży.

Dziennikarka poznańskiego wydania "Gazety" wybrała się do miejscowych biur podróży i zadała pytanie o najdziwniejsze skargi klientów, z którymi przyszło im się zmierzyć. Okazuje się, że wymarzone wakacje w ciepłych krajach mogą przysporzyć wielu niedogodności. Aż trudno uwierzyć, z jakimi przykrościami natyka się turysta.

Najpierw trzeba jakoś dotrzeć do odległego celu podróży. Ale co zrobić, jeśli ktoś "złośliwie otworzy okno w samolocie"? - Pani żądała odszkodowania, bo "przeziębiła się w trakcie lotu do Maroka" - mówi jeden z pracowników biura podróży. I cały urlop zepsuty.

Jeśli jednak jakimś cudem dotrzemy na miejsce cało i w miarę zdrowo, nie należy oczekiwać relaksu. Turysta na urlopie cały czas musi stawiać czoła przeciwnościom losu. Począwszy od braku ulubionego kotleta schabowego w menu hotelu w kraju muzułmańskim, braku coli light w restauracji serwującej produkty regionalne, na wytartych guzikach od pilota do TV skończywszy.

Nie lepiej jest, jeśli biedny turysta zdecyduje się opuścić budynek hotelu. Klienci jednego z biur nie byli w stanie przeboleć faktu, że w czasie wakacji spędzanych w Turcji na plaży Kleopatry rodzaj piasku nie pozwalał na robienie babek.

Jeśli nie na plażę, to może chociaż popływać w basenie hotelowym? Tylko nie to! Okazuje się, że największe niespodzianki czekają na turystów w hotelowych basenach. Ze skarg składanych przez niezadowolonych klientów możemy dowiedzieć się na przykład, że "w Tunezji w basenie pływają Arabowie". Oburzona turystka uważała, że tubylcy nie powinni korzystać z usług tego samego hotelu co turyści.

Jednak najbardziej zadziwił nas przypadek młodej dziewczyny, która wróciła z Tunezji w ciąży. Jej matka złożyła pisemną skargę do biura i zażądała rekompensaty. Według niej córka zaszła w ciążę z powodu żywych plemników, które... pływały w hotelowym basenie. Zgroza. Czy nie lepiej zostać w domu?"

a mowia ze podroze ksztalca?
no moze nie wszystkich jak widac.

cel: wrzesień

2008-08-02T10:36:00.000-07:00

inshaAllah
pomału wszystko się zaczyna układać.
nabrałam ohydnej maniery niestosowanie polskich ogonkow literkowych, więc teraz muszę się nieźle pilować żeby blog wyglądał na poziomie i literacko.
wciągnęły mnie dyskusje na naszej-klasie jak zwykle wsiadam na białego rumaka i w galop. im bardziej ktoś chamski i wulgarny, tym bardziej mnie to rusza i staję się wredną przeintelektualizowaną suką z wyższych sfer. efektem takich działań był niesamowicie interesujący komentarz, że zieję nienawiścią. a ja się po prostu starałąm być mega kulturalna, tak, przyznaję, po to, żeby zaznaczyć swoją intekektualną wyższość i upokorzyć w ten sposób chamskie interlokutorki.

na forum o islamie przyplątały się bowiem 3 wulgarne gracje, jedna lepsza od drugiej i napadają na nas stadnie :D po czym piszą na nas donosy do admimow naszej-klasy, że kasujemy ich posty. a posty są typu następującego 'a co, zasmakowałaś czarnego k....a i cię oświeciło?'
ja rozumiem, że ktoś chce sobie porozmawiać o islamie, i nie wymagam, żeby ludzie islam i nas kochali.
ale ta odrobina kultury by się jednak przydała.

siedzę i myślę

2008-07-25T11:14:00.000-07:00

i przychodzi mi do głowy sporo różnych rzeczy.

o czym rozmyślam- kolejność nieprzypadkowa.

1. po pierwsze primo, myślę sporo o swoim mężu, co dziwne, myślę o nim same dobre rzeczy. im więcej myślę, tym przyjemniejsze myśli przychodzą mi do głowy.
2. po drugie primo, zaczełam ambitnie rozmyślać o Ramadanie. czas przypomnieć sobie literki arabskie i wziąć się za uczenie się ulubionych ajatów.
3. dużo słucham muzyki, nic to że repertuar ogranicza się do 5, 6 kawałków, są fajne, kocham je i będę słuchać! w kółko.
4. myślę też o tym że chętnie wybrałabym się do lasu na jagody. ta myśl jednak nie przeradza się w planowanie ani też w działanie; leje deszcz, codziennie, od tygodnia już chyba, i nie mam ochoty utonąć w błocie na jakimś pustkowiu.
5. wracam do książek, które ongiś czytałam z przyjemnością i delektuję się poczuciem komfortu, jaki dają mi związane z nimi wspomnienia.

ogólnie, życie stało się jakby miękciejsze, inshaAllah oby jak najdłużej.

Tere Bina (Guru) by A R Rehman (Full Song) Best Quality

2008-07-22T09:15:00.001-07:00

Tere bina beswaadi beswaadi rathiyan oh sajna...

2008-07-21T09:48:00.001-07:00

half the way

2008-07-20T09:53:00.000-07:00

may God forgive me but even though it is July I live like it is the end of August, worrying about school stuff, and other things. whatever I do, I have the feeling I am not doing anything or at least that I should have tried harder, done more, subtle sense of failure hardly ever leaves me.
and sometimes I wake up being scared.

one thing keeps me going, the Ramadan, blessed month. Ramadan always brings good things, Alhamdulillah. Ramadan made me a Muslim after all. so let's wait for Ramadan.

hadisy

2008-07-15T01:15:00.000-07:00

What is Faith? When your good deed pleases you and your evil deed grieves you, you are a believer. What is Sin? When a thing disturbs (the peace of) your heart, give it up. (Ahmad).

If anyone removes (one of the) anxieties of this world from a believer, God will remove (one of the) anxieties from him on the Day of Resurrection; if one smoothes the way for one who is destitute, God will smooth the way for him in this world and the next; and if anyone conceals the faults of a Muslim, God will conceal his faults in this world and the next. God helps a man as long as he helps his brother. If anyone pursues a path in search of knowledge God will thereby make easy for him a path to paradise. (Muslim).

He who goes out in search of knowledge is in God's path till he returns.(Tirmidhi, Darimi).

You have two characters which God likes; gentleness and deliberation. (Muslim).

People will not sit remembering God without the angels surrounding them, mercy covering them, peace descending on them.(Muslim).

He who does a good deed will have ten times the amount of blessings, and I [God] shall give more, but he who does an evil deed will have an equivalent reward of evil, or I shall grant forgiveness. If anyone draws the length of a span near Me, I shall draw the length of a cubit near him, and if anyone draws the length of a cubit near Me, I shall draw the length of a fathom near him. If anyone comes to Me walking I shall come to him at a run, and if anyone meets me with sins of the size of the earth, but has not associated anything with Me, I shall meet him a similar amount of forgiveness. (Muslim).

Hadhrat Abu Hurairah (Allah be pleased with him) narrates that Muhammad (peace be upon him) said: "Will there remain any impurity on a person who baths five times a day in a river flowing in front of his house?" The people said: "No impurity will remain on him." Muhammad (peace be upon him) said: "This is the effect of the five Salaat. By means of it, Allah Ta'ala purifies the performer of all sins." (Bukhari, Muslim).

If you spend (to help others), O son of Adam! I [God] shall spend on you.(Bukhari, Muslim).

Do not consider any act of kindness insignificant, even meeting your brother with a cheerful face.(Muslim).

If anyone keeps goods till the price rises, he is a sinner. (Muslim).

Among the believers who show most perfect faith are those who have best disposition and are kindest to their families.(Tirmidhi).

Do not ask for any high office, for if you are given it after asking, you will be left to discharge it yourself; if you are given it without asking you will be helped to discharge it.(Bukhari, Muslim).
The most excellent jihad is when one speaks a true word in the presence of a tyrannical ruler.(Tirmidhi).

If anyone who seeks the office of Qadi among Muslims till he gets it and his justice prevails over tyranny, will go to paradise; but the man whose tyranny prevails over justice will go to hell. (Tirmidhi, Ibn Majah).

The man who is most hateful to God is the one who quarrels and disputes most. (Bukhari, Muslim).

Shedding of blood will be the first matter about which judgement will be given on the Day of Resurrection.(Bukhari, Muslim).

He who believes in God and the Last Day should honour his guest; he who believes in God and the Last Day should not annoy his neighbours; and he who believes in God and the Last Day should say what is good or keep silent. (Bukhari, Muslim).

Feed the hungry, visit the sick and free the captive.(Bukhari).

Those who are merciful have mercy shown them by the Compassionate One, if you show mercy to those who are in the earth, He Who is in heaven will show mercy to you.(Abu Dawud, Tirmidhi).

The best house among the Muslims is the one which contains an orphan who is well treated, and the worst house among the Muslims is the one which contains an orphan who is badly treated.(Ibn Majah).

The believer is not the one who eats his fill when the neighbour beside him is hungry.(Baihaqi).

All creatures are God's children, and those dearest to God are the ones who treat His children kindly. (Baihaqi).

Touch an orphan's head and feed the poor.(Ahmad).

Adhere to truth, for truth leads to good deeds and good deeds leads him who does them to paradise. Falsehood is wickedness and wickedness leads to hell.(Muslim).

None of my companions must tell me anything about anyone, for I like to come out to you with no ill-feelings.(Abu-Dawud).

If you guarantee me six things on your part, I shall guarantee you paradise: speak the truth when you talk, keep a promise when you make it, when you are trusted with something fulfil your trust, avoid sexual immorality, lower your eyes and restrain your hand from injustice. (Baihaqi).

God has revealed to me that you must be humble, so that no one boasts over another, or oppresses another.(Muslim).

Avoid envy, for envy devours good deeds just as fire devours fuel.(Abu Dawud).

He who is deprived of gentleness is deprived of good.(Muslim).

Righteousness is good character, and sin is that which revolves in your heart and which you do not want people to know. (Muslim).

God will not show mercy to him who does not show mercy to others.(Bukhari, Muslim).

O God, grant me life as a poor man, cause me to die as a poor man, and resurrect me in the company of the poor.(Tirmidhi, Baihaqi).

Abu Dharr said: My friend ordered me to observe seven things. He ordered me to love the poor and be near them; he ordered me to consider my inferior and not consider my superior; he ordered me to join ties of relationship even when relatives are at a distance; he ordered me not to ask anyone for anything; he ordered me to speak the truth even when it is bitter; he ordered me not to fear for God's sake reproach anyone may cast on me; and he ordered me to repeat often, "There is no might and no power except in God," for these words are a part of the treasure under the throne. (Ahmad).

When one of you becomes angry while standing, he should sit down. If the anger leaves him, well and good; otherwise he should lie down. (Ahmad, Tirmidhi).

Abu Huraira reported God's messenger (peace and blessings of Allah be upon him) as telling that Moses' son Imran said, "My Lord, who is the greatest of Thy servant in Thy estimation?" and received the reply, "The one who forgives when he is in a position of power. (Baihaqi).

Young man, if you are mindful about God He will be mindful of you, and if you are mindful of God you will find Him before you. When you ask for anything ask it from God, and if you seek help seek in God. Know that if the people were to unite to do you some benefit they could benefit you only with what God had recorded for you and that if they were to unite to do you some injury they could injure you only with what God had recorded for you. The pens are withdrawn and the pages are dry. (Ahmad, Tirmidhi).

Beware of the plea of the oppressed, for he asks God most high only for his due, and God does not keep one who has a right from receiving what is due. (Baihaqi).

Do not be a people without a will of your own saying: If others treat well you will also treat well and if they do wrong we will do wrong; but accustom yourselves to do good if people do good and do not do wrong if they do evil. (Tirmidhi).

Jabir said that when God's messenger (peace and blessings of Allah be upon him) was asked for anything, he never said, "No." (Bukhari, Muslim).

Abu Huraira told that when God's messenger (peace and blessings of Allah be upon him) was asked to invoke curse on the polytheists he replied, "I was not sent as one given to cursing; I was sent only as a mercy." (Muslim).

Hind, son of Khadija from her former husband, says about the Prophet (peace be upon him): "Kind of heart, he was nice and sweet-tempered. He never liked to displease or cause offence to anybody. He thanked even for trifling favours. He took whatever food was placed before him, without making any adverse remark. He never got angry for anything concerning his own person, nor did he think of taking revenge or letting down anybody, but if anyone opposed what was just and right, he used to get sore and helped the right cause with all his might. (Tirmidhi).
Fear Allah wherever you are, and follow up a bad deed with a good deed and it will wipe it out, and behave well towards people. (Tirmidhi).

Purity is half of faith. Al-hamdu lillah [Praise be to Allah] fills the scales, and Subhana 'llah [How far is Allah from every imperfection] and Al-hamdu lillah [Praise be to Allah] fill that which is between heaven and earth. Prayer is light; charity is a proof; patience is illumination; and the Quran is an argument for or against you. Everyone starts his day and is a vendor of his soul, either freeing it or bringing about its ruin. (Muslim).

Each person's every joint must perform a charity every day they comes up: to act justly between two people is a charity; to help a man with his mount, lifting him onto it or hoisting up his belongings onto it is a charity; a good word is a charity; every step you take to prayers ( i.e. on your way to the mosque) is a charity and removing a harmful thing from the road is a charity. (Bukhari, Muslim).

Whoever kills a sparrow or anything bigger than that without a just cause, Allah will hold him accountable on the Day of Judgement. The listeners asked, O Messenger of Allah, what is a just cause? He replied, That he will kill it to eat, not simply to chop off its head and then throw it away. (Nisai, Hakim).

Cleanse yourself, for Islam is cleanliness.(Ibn Hayyan).

Pride is to reject the truth and to view other people with contempt.(Abu Dawud).

When a Muslim plants a plant or cultivates a crop, no bird or human being eats from it without its being accounted for as a (rewardable) charity for him.(Bukhari, Muslim).

If anyone plants a tree, patiently protects it and looks after it until it bears fruit, Allah the Mighty and Glorious will count as charity for him anything for which its fruits are used.(Ahmad).

The Prophet (peace be upon him) was asked: "What is the greatest sin?" He (peace be upon him) replied, "To ascribe divinity to someone else other than Allah, when He is the One Who created you." What next?" the Prophet (peace be upon him) was asked, "To kill your child out of fear that it will share your food," he (peace be upon him) replied. (Bukhari, Muslim).